Poem About Country Philippines Novels & Stories

Napalingon kaming tatlo sa nagsalita. “Luciano...” Ngumiti ang babae. “Spade, Ji, and now you?” Tumayo ito. “Of all countries in the world why Philippines?” Pinagpag nito ang buhanging kumapit sa suot na sarong. “Is it because it’s more fun in the Philippines?” Hindi sumagot si Lucero. Nagtitigan lang ang dalawa hanggang sa Inangat ng babae ang palad sa ere sinyales ng pagsuko.

Napalingon naman siya kay George na kumakain ng tinapay. “Oo, maganda don and I bet living there would be so great dahil araw araw refreshing ‘yong view mo.” Napatango tango naman ako sa sinabi ni George. Totoo naman napaka refreshing at sarap umpisahan ‘yong umaga lalo na ang dagat ng Siargao ang una mong matatanaw. “Masaya manirahan sa isla, simple lang. Totoo napaka refreshing nga. Mahirap man ay masaya pa rin.” Sagot ko naman sa kanilang dalawa.

FEBRUARY 2024, PHILIPPINES "Seven billion people in the world. Seven continent. Seven-thousand-six-hundred-forty-one islands clustered into three major island groups: Luzon, the Visayas, and Mindanao. Sa dinami-rami kong nakakasalubong na tao sa kalsada bawat araw sa Manila, ikaw pa 'yong taong nakilala ko out of nowhere. Sa dinami-rami na taong tinulungan mo, ako 'yong ma-swerteng taong hindi mo lang basta tinulungan; iniligtas at inahon mo pa ako sa kahirapan. Binigyan ng liwanag ang madilim kong mundo, at binigyan nang pagkakataon na mahalin ako at mahalin kita."

I will not cover my bestfriend's addiction! I don't even know why I'm still staying here. Tapos na ang mga dapat na gawin ko pero mas ginusto ko na manatili pa. Maybe because I was exhausted with the air that the Philippines have. The toxicity in the Philippines suffocates me! Bigla pangsumusulpot si Papa sa condo para mangbulabog. Feeling close!

tanong ko habang nakatingin sa mga maleta niya. Mommy smiled at me. "I need to anak. Basta ha, mag enjoy ka dito at huwag mong pabayaan ang sarili mo." "Mommy, kailan tayo uuwi sa inyo? I wanna visit Philippines. Hindi ba taga doon ka?" "Eli-" tawag ni mommy, natatakot at kinabahan. "Please don't ever mention that country when your dad arounds." Why dad hate that country? Hindi ba he should honor that country cause it's where he met mom? Or mali ako?

tanong ko habang nakatingin sa mga maleta niya. Mommy smiled at me. "I need to anak. Basta ha, mag enjoy ka dito at huwag mong pabayaan ang sarili mo." "Mommy, kailan tayo uuwi sa inyo? I wanna visit Philippines. Hindi ba taga doon ka?" "Eli-" tawag ni mommy, natatakot at kinabahan. "Please don't ever mention that country when your dad arounds." Why dad hate that country? Hindi ba he should honor that country cause it's where he met mom? Or mali ako?

I don't know how to answer his second question dahil hindi ko rin alam kung hanggang kailan kami mananatili roon. "Yes ofcourse, Philippines is one of the nicest country in the world. I grew up there baby." Tanging naging sagot ko lang. Thankfully ay hindi na rin siya muling nagsalita pa. Natatakot kasi ako na baka dumating sa point na magtanong siya tungkol sa ama niya lalo pa't minsang nadulas si mama Amanda sa kanya noon na isang Pilipino ang ama niya.

Gabi na, pero masaya pa rin ang bata. Pabalik na silang Maynila nang sumapit ang hatinggabi. Tahimik ang national road, at ang kulay lilac na kalangitan ay unti-unti nang kinakain ng dilim. “Ednel,” tanong ni Evor habang nakahawak sa manibela, “are you happy that you've seen the best beaches here in the Philippines and met all of your Filipino cousins?” Hindi makabitaw sa tanawin sa labas si Liezel at nakatingala sa kalangitang mala-lila habang napapangiti dahil ramdam niya ang saya ng anak.

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

tanong ko. "Naisip ko lang, nung nandoon tayo sa Palawan... I saw you looking at the horizon for a long time. You looked so at peace," simula ni Liam. "I was worried na baka nare-realize mo na masyadong hectic 'tong buhay natin dito sa Manila." Natawa ako nang kaunti. "Liam, normal lang naman 'yung mapaisip. Pero hindi ibig sabihin nun, ayaw ko na rito. In fact, seeing that empty land made me realize how much we can still do."