Novel & Cerita Poem About Country Philippines

"Bilang isang taong mula sa Country H, wala akong pakr kung kumapit ka sa mga tao ng The Empire of the Sun that Never Sets. Pero kung magyayabang ka sa harapan ko, maling-mali ka diyan!" Pak! "Kaming mga tao ng Country H ay matagal nang nakikipaglaban, sa puntong nasa ibabaw na kami ng mundo. Hindi mo lamang ito ipinagmalaki, kinakahiya mo pa ang sarili mong bansa! Kung hindi ka masaya, umalis ka na lang!" Pak! "Dumadaloy sa katawan mo ang dugo ng bansang ito habang dinadala mo ang pangalan ng mga tao namin, pero andito ka, nagyayabang tungkol sa lahi ng iba!"

Humawak ako sa railings, tahimik na pinagmasdan ang magandang panahon ay hindi mapigilan ang pagguhit ng matamis at totoong ngiti sa aking labi. Hindi ko mailawanag kung bakit... basta, ibang-iba talaga ang pakiramdam ko kapag nandito ako sa Pilipinas. Kakaiba ang simoy ng hangin, maganda ang mga tanawin ay may nararamdaman aking hindi ko maipaliwanag sa pamamagitan ng nga kataga na pumapasok sa isipan ko. "This place feels different..." bulalas ko at sinang-ayunan naman niya iyon. TO BE CONTINUED....

At batid niya na ang makakapagbigay sa kanilang magkapatid ng kaligayahang ito ay ang buong pamilya. “Daddy, aren’t we going to eat?” si Haya na nagtanong sa ama gamit ang malambing na boses. “I want ice cream!” “Me too, Daddy. The Philippines is one of the hot countries.” reklamo pa ni Hunter na lihim na basher ng bansa. “Alright, let’s go to eat the ice cream you two wanted.”

paalam ni mom. "Sige po. Ingat po kayo palagi diyan." "Ikaw rin son. Lagi kang mag-iingat diyan ah!" "Opo!" back then. Binaba na ni mom ang tawag. I feel glad because they will back in the Philippines even for the short time. Matagal na silang nasa America at hindi na kami nagkikita almost few decades. I feel alone everyday without them, due of the businesses around the world. We are rich, but do you know what is sad? When you're living like a dead. Growing up without your family in your side.

sang-ayon ni Matthew habang ang mga braso nito ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko. “Parang ayaw kong umalis dito. Ang toxic sa Manila, parang hahanap-hanapin ko ang simpling buhay. Dito, walang pressure, walang mga taong iistorbo sa atin... tayong dalawa lang." “Same, baby. Mamimiss ko rito.”

Sabi ko sa isip. Hindi ko namalayan dahil sa sinakop ng kung ano-ano ang isip ko ay nasa himpapawid na kami. May mga ulap akong nakikita at ang lupain ng Pilipinas. Hindi ko na matanaw ng malinaw ang mga gusali at iba pa. Habang palayo ay may kumalabit sa akin. "Pwede kang matulog habang nasa byahe tayo. Malayo pa naman 'yon."

TREXIE POV Pagkaapak pa lang ng mga paa ko sa lupa ng bansang Pilipinas hindi maipaliwanag na tuwa ang kaagad na nararamdaman ng puso ko. Sobrang na-miss ko ang bansang ito. Alam ko sa sarili ko na kaya ko nang harapin ang kahit na anong pagsubok ng na dumating sa aking buhay. Pinatatag ako ng mga karanasan ko pati na din ng mga anak ko.

"Son, your papa and I are talking about having a vacation there in the Philippines, but your dad is super busy...Please, anak...Ikaw na lang ang bumisita sa'min dito. Miss na miss na kita...Look oh, my skin was not as healthy as before, ang dami ko ng wrinkles at kulubot na ang balat ko, matanda na ako, di mo ba ako balak man lang alagaan dito sa Melbourne, son?"

CHAPTER SEVENTY-NINE: POPPY’s POV PART III ꧁ POPPY ꧂ Philippines, Lucio Herald’s Birthday Party. UMUWI kami sa bansa nang hindi ako nagsasabi kay Faith dahil sa matinding sama ng loob ko sa kaniya. Hindi na rin kami nag-usap mula nang matanggap ko ang email. May mga pagkakataong tumatawag siya sa ‘kin at nangungumusta, pero hindi ko siya ine-entertain at palagi kong dinadahilan na busy ako.

Tugon niya kaya bahagya akong tumango. — “Touchdown, Philippines.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang dahan dahan kong nilalanghap ang pamilyar na simoy ng hangin. Kabababa ko pa lamang mula sa eroplanong sinakyan ko. And now, I am finally here. Back in the Philippines. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling maglakad sa paligid ko.