Poem About Country Philippines นิยาย & เรื่องราว

Hindi niya maiwasang makaramdam ng pagka-miss sa bansang ‘to kahit na tatlong buwan pa lang naman siya sa Pinas. Both Philippines and France their own unique beauty. Ngunit sadyang magaan ang loob niya sa bansang ito. Marahil ay rito siya muling nakatayo. Dito siya muling bumangon. Itong bansan ito ang humilom sa nasugatan niyang puso. And if given a chance, dito na siya panghabang buhay.

I need to work hard now para madali dito sa Manila si Nanang. I miss her, I hope she's doing fine. Last time na umuwi kami masama raw ang pakiramdam n'ya at hindi na mawalan-wala ang ubo n'ya. Minsan pa daw ay sumasakit ang dibdib n'ya at nanghihina pagkatapos. She's old, but I hope maranasan 'ko pang isukli sa kanya yung paghihirap na binigay n'ya pati ang pagmamahal.

kalaunan ay tanong ko habang magkayakap kami sa kama niya. I feel his head moved. "What is it, mom?" I breathed deeply. "Do you remember the country I was talking about then?" Umangat ang ulo niya at saka ako tiningnan. "The country where my twin and I were born, mom?" tanong niya. Ngumiti ako at saka tumango. "Yes, baby. The Philippines," I said softly. His lips parted, namamangha sa sinabi ko. "What about it, mommy?"

Handa na nga silang anihin. “I’ve never been in this place.” Mahina kong sabi, halos pabulong na lang. “Hindi kami pinapayagan ni Papa na umalis ng bahay at magpunta sa mga ganitong lugar.” The farm, the mountains, and the dimming light of the sun… it looks amazing. Sa Manila ay wala gaanong kabundukan, maliban kung sasadyain ang ilang probinsya. And you could hardly appreciate the sunset, not unless you’re in a good spot.

She asked at umiwas ako nang tingin "Mama?" Tawag ni Zeus sa akin "Its a long story anak, but I have a good news! Uuwi na tayo sa Philippines at doon niyo na makikita sa papa niyo" Saad ko at nakita ko naman kung paano sumaya ang expresyon nilang dalawa. Kaya kahit labag sa loob ko ay uuwi ako, uuwi kami nang Pilipinas

Pumasok ako pagkatapos kong kumaway sa kanya. “Goodbye, Philippines! Goodbye, Ghon! Pinapangako ko na sa pagbalik ko ay wala na akong nararamdaman para sa'yo. Na kaya n a kitang titigan nang hindi tumitibok ang puso ko...at hindi na ako nasasaktan pa.”

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

Feeling ko naimbak ang mga dugo ko sa pwetan at likuran ko, ikaw ba naman ang nakaupo ng 14 hours tignan lang natin kung hindi ka mangalay. "Finally, we are home," rinig kong komento ni Cassandra pero di na ako nagbigay ng komento dahil para sa akin Philippines is my home and no one can replace the ambiance that Philippines gives to me. Dito man ako pinanganak but I was raised in Philippines. Kami ang panghuling bababa sa eroplano at mula dito ay natatanaw ko ang isang limousine na nakahilera at dalawang convoy. Sa palagay ko, ito ang aming sasakyan papunta sa mansion ng mga Lanuer.

Masigla kong bati pag sagot ko palang ng tawag. Halos mapatulala ako sa ganda ng garden. It's full of roses and different types of flowers it's so breathtaking lalo na at may fountain din sa gitna. Pakiramdam ko nasa isa akong mahiwagang harden. Napabalik lang ako sa wisyo ng magsalita ang nasa kabilang linya. "Buenas dias Claire." Narinig kong pagbati din nito. "I'm already here in the Philippines and I'm feeling good!" Masigla ko pa ding saad. Narinig ko naman ang tawa nito.