Poem About Eyes Novels & Stories

I just felt that I should tell it now, it’s now or never. Muli siyang humarap sa akin at matalim akong tiningnan sa mga mata. Muli kong pinasadahan ng tingin ang mukha niya. Mula sa mga mata nitong kulay tsokolate, I wonder how her eyes will bear the cruelty of reality, the eyes I’m seeing right now might change the moment when she found out the truth. Pababa sa matatangos nitong ilong, how would that deal with the smell of blood? At pababa pa sa kaniyang bibig. That lips… I won’t forget how it taste.

And I (I-I-I) I want to share All my love with you No one else will do And your eyes Your eyes, your eyes They tell me how much you care Pinaglaruan nga ba kami ng tadhana? Pinagtagpo lamang upang gumawa ng masaya at masakit na alaala? Hindi ko na mapigilan ang mga luhang pumapatak sa aking mga mata lalo pa at hindi maitago sa mukha ni Jerome ang pangungulila, pagsisisi at pagmamahal na alam kong hindi pa rin nagbago magpasa hanggang ngayon.

"Don't you worry Sometimes you've just gotta let it ride The world is changing Right before your eyes" Our eyes met... and for the first time, a tear escaped in my eyes. Not tears of heartbreak or despair, but tears that felt real, authentic, and oddly cleansing. They were the kind of tears that meant something, that acknowledged a truth I could no longer deny. Hindi ako nahiya na ipakita sa kaniya ang mga luha sa aking mata. Times with him made me trust him even more that even tears want to show in front of his face.

he asked in a whisper and he started brushing my lips using his thumb and his gaze started to burn me. Napalunok ako habang nakatitig sa mga mata niyang ayokong-ayokong titingnan pero hindi ko rin talaga mapigilan. His eyes are deadly... but beautiful. Maraming emosyong nakatago at pilit itinatago. That's what I can see, because eyes show a person's soul. It's the human's soul reflection, and something in me wants it unleashed. "How does it affect you, then?" I asked in my challenging tone. "Kung wala ka namang pakialam sa nararamdaman ko?" May mababakas pa rin sama ng loob.

Bumalik ang tingin ko sa mga mata nito. Agad kong naramdaman ang pagbagal ng oras, pakiramdam ko kami lang ang bampirang nakatira sa mundong ito. Dahan-dahang lumapit ang mukha nito sa aking mukha. Nanatili akong nakatitig sa mga mata nito habang naririnig ang mga pag awit ng mga ibon at ang pagdaan ng malakas at malamig na hangin sa aming harapan.

Nang tingnan ko siya ay sumalubong sa akin ang namumula niyang mga mata. I can see hell in his eyes. I can see pain in his eyes. I can see the raging fire in his eyes. Ang masakit na nakabarang iyon sa lalamunan ko ay mas lalo akong pinahirapan. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko dahil sa panghihina habang nakatitig sa kaniya ngunit hindi ko iyon pinahalata sa kaniya.

Tulala ako na napaatras nang makita ko kung paano magiliw na tumawa ang sanggol habang magkasalubong ang magkasing kulay nilang mga mata. What's the meaning of this? Who is she? Why am I having a vision with her and that child together? Marahas akong umiling habang patuloy na lumalakas ang kaniyang mapanuyong pag-awit sa sanggol na siyang hindi na magkamayaw sa masayang pagtawa habang magkasalubong ang kanilang mga mata. Their eyes... why on earth they have the same eyes? Ilang sandali pa ay mabilisan akong hinila pabalik sa aking wisyo. I breathed heavily habang hawak-hawak ang aking sintido. No! No! Those are all lies! Who is she!

As long as I want to melt right at this moment because of her voice, I also want to show to her the proudness in me. “I was looking for an ice. Is there anything I could get?” I was actually looking for your eyes po miss. Pwedeng akin ka nalang? Aw shit. Nababaliw na talaga ako. I am daydreaming but looks like the beautiful woman in front of me is not.

Ang aking isip ay puno ng mga tanong, ng mga hinala, ng mga pag-asa. Tumingin ako sa kanyang mga mata, ang kanyang mga mata na puno ng luha. Nakita ko ang sakit, ang pag-aalala, ang pag-asa sa kanyang mga mata. Nakita ko ang babaeng aking minahal, ang babaeng aking nasaktan.

We need to protect the grains so they have something to eat, bahala nang wala kaming makain kaysa sapilitang patayin. That's why, one time, I closed my eyes to see if there is a light of hope but... I saw something. Something that can tell that I am unique, that I can go with the flow...let them flow, let them glow. Let the letters let me. "So what happens when you close your eyes, Synecdoche?" curious na tanong ng isang lalaki sa akin. Ang mga bughaw niyang mga mata ay nakatutok sa akin. Ang kanang kamay ay nakahawak sa ilalim ng kaniyang bibig samantalang ang kaliwang kamay ay nakapatong sa lamesa and its fingers are tapping on it like the sound of a clock. I will not be shocked if I can s