Poem About Eyes Novels & Stories

Nang maikalma niya ang sarili ay muli niyang ibinalik ang kanyang tingin sa magandang tanawin na nasa kanyang harapan. “There always a new day to live,” saad niya sa kanyang sarili at gumuhit ang ngiti sa kanyang mga labi. Habang masayang pinagmamasdan ni Anna ang papasikat na araw sa di-kalayuan ay may mga matang nakatingin sa kanya. “My eyes never see anything inaccurately.”

"I can live without legs, but I can't live without my eyes, Dustin. You know why? I still want to see and appreciate the beauty of everything. Gusto ko pa ring makita 'yong iba't-ibang kulay ng mga bagay, 'yong eskpresyon ng mga tao kapag masaya sila, malungkot, o kahit galit sa pamamagitan ng mga mata nila. I want to see the faces of the people who loves me." "I can live without my eyes. That's our differences. Aanhin ko ang mga mata kung puro kasinungalingan lang ang aking nakikita." Napakurap-kurap ako at natigilan sa sinabi niya. "B-bakit naman?" I faked a laugh. Medyo seryoso kasi ang usapan kaya gusto kong gumaan ang mood. "Hindi naman ako nagrereklamo na hindi ako makakita. Mas natutu

His emerald eyes searched for an answer, ramdam ko kung gaano kalalaim ang kanyang emosyon pero hindi ko pa rin siya maintindihan. Well, no one understands Eion well enough. Hindi ko makayanan ang kanyang tingij kaya napatingin ako sa baba. Eyes really do not lie. At yun ang totoo. Kahit na gaano pang masasakit na salita ang sinasabi ng isang tao, the eyes convey what the heart desires. Eion was the emotionless type in this case, pero ngayong nasa harapan ko sya, it feels like ibang tao and kaharap ko.

Muling idineretso ko ang aking mga mata sa unahan, puting kisame talaga. Ilang beses kong iminulat at isinara ang pares na mata ko. Para kasing may nakabara na kung ano ro'n, nanlalabo ang aking paningin. Kinapa ko ang parteng iyon kaya nalaman ko'ng mamamasa-masa pala ang aking mata. Umiyak ako?

I just felt that I should tell it now, it’s now or never. Muli siyang humarap sa akin at matalim akong tiningnan sa mga mata. Muli kong pinasadahan ng tingin ang mukha niya. Mula sa mga mata nitong kulay tsokolate, I wonder how her eyes will bear the cruelty of reality, the eyes I’m seeing right now might change the moment when she found out the truth. Pababa sa matatangos nitong ilong, how would that deal with the smell of blood? At pababa pa sa kaniyang bibig. That lips… I won’t forget how it taste.

"Don't you worry Sometimes you've just gotta let it ride The world is changing Right before your eyes" Our eyes met... and for the first time, a tear escaped in my eyes. Not tears of heartbreak or despair, but tears that felt real, authentic, and oddly cleansing. They were the kind of tears that meant something, that acknowledged a truth I could no longer deny. Hindi ako nahiya na ipakita sa kaniya ang mga luha sa aking mata. Times with him made me trust him even more that even tears want to show in front of his face.

Ang pagod at sakit ay napalitan ng isang kapangyarihang hindi pa niya nararamdaman kailanman—isang kapangyarihang dalisay, walang hangganan, at ganap na kanya. Idinilat niya ang kanyang mga mata. Hindi na ito ang mga mata ni Winston, ang basurero. Hindi na ito ang mga mata ng Avatar, ang sisidlan. Ito ay mga bagong mata—mga matang may lalim ng karagatan at may apoy ng isang bagong diyos.

Nang tingnan ko siya ay sumalubong sa akin ang namumula niyang mga mata. I can see hell in his eyes. I can see pain in his eyes. I can see the raging fire in his eyes. Ang masakit na nakabarang iyon sa lalamunan ko ay mas lalo akong pinahirapan. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan ko dahil sa panghihina habang nakatitig sa kaniya ngunit hindi ko iyon pinahalata sa kaniya.

Bumalik ang tingin ko sa mga mata nito. Agad kong naramdaman ang pagbagal ng oras, pakiramdam ko kami lang ang bampirang nakatira sa mundong ito. Dahan-dahang lumapit ang mukha nito sa aking mukha. Nanatili akong nakatitig sa mga mata nito habang naririnig ang mga pag awit ng mga ibon at ang pagdaan ng malakas at malamig na hangin sa aming harapan.