Poem About Eyes 소설 & 이야기

Nag-aalala nitong tanong at inispeksyon ang kamay nitong bumasag sa vase. Napairap na lang ako at hindi sinasadyang magtama ang mga mata naming dalawa. His eyes is already intense golden-yellow now and he is looking at me intently. And while looking at his eyes, I saw guilt, anger, jealousy, pain, and loneliness in his eyes but I remained on my position.

Parang gusto kong malunod sa mga titig nya. "Your eyes, they speak volumes without saying a word. They tell tales of laughter, of tears, of dreams yet to be fulfilled. They're a window to your soul, and I find myself lost in them every time I look." Ross said. May lumapit pa ang kanyang mukha saakin na mas ikinabilis ng tibok ng puso ko. Ngayon ko lang napansin na mugto ang kanyang mga mata. "The moment I laid my eyes on you, I knew that I found my home."

“Your eyes are blinded with your worries. The sunset is so beautiful, yet you can’t see it.” Sinundan ko ng tingin ang tinuro niyang sunset at tama nga siya. The sunset looks so beautiful but… I don’t find it captivating at all. Maybe… maybe I’m just really blinded. Blinded by my worries and now I can't see beauty in anything I looked at. Not at all

Sabi nila Balang araw darating Ang iyong tanging hinihiling At nung dumating Ang aking panalangin Ay hindi na maikubli His eyes were closed as he was uttering every word but it was like I'm seeing his soul looking at me, causing my heart to skip a beat. Ang pag-asang nahanap ko Sayong mga mata At ang takot kong sakali mang Ika'y mawawala At ngayon, nandyan ka na

" Pagmasdan ang ibong lumilipad Saan mang lupalop ay kanyang napupuntahan. Ngayo'y pagmasdan aking mga mata. Natatanaw ngunit di marating ng paa. Ang pangarap,pangarap. Naaaa sa panaginip lang mahahagkan. Hmmmmmm.....hmmmm.....hmmmm.mmmm." awit ko ng maramdaman ko ang pagahawak niya sa aking pisngi. "Mga luha'y di dapat sayangin. Sapagkat bahagi ito ng mga mata mong nang-aakit"saad niya ay pinunasan ang aking luha.

asik ko sa kaniya at pansin ko ang mas lalong pagkinang nang kaniyang mga mata dahil sa narinig. How I wish, my eye can also reflect an emotion like what his eyes did. Hindi ko rin alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin iyon. Because honestly, I wasn't that confident to say that I am because of what I look, considering my trademark of using an eyepatch. Siguro kasi, walang panghuhusga akong nakikita sa kaniyang mga mata. Even before. Kaya nga kahit ilang taon siyang nangungulit sa 'kin ay parang magaan palagi ang atmospera ng paligid.

Pagkapasok namin ay nakapikit ang mata ko. Bukod sa medyo dim ang ilaw dito, marami pa akong makikitang hindi kaaya aya na kinakatakot ko namang makita dito. "Open your eyes. They won't hurt you." Komento niya. Binuksan ko ang isang mata ko para silipin ang paligid. Napamulat ako mapagtantong maliwanag na maliwanag na dito at umiba narin ang ayos.

I gasp dahil ang bumunggad sa aking mga mata ay ang mga matang tila umaapoy sa kakaibang emosyon at ang mukhang nababakasan ng galit kaya ang gulat ko'y napalitan ng takot pero tila imahinasyon lamang iyong aking nakita dahil ang bilis na nahawi ang emosyon na iyon sa mga mata nito at napalitan ng isang kapilyuhan. I don't know if my heart plays with my eyes siguro dahil iyon ang ineexpect kong makita. Siguro dahil alam kong 'yun ang dapat kong makita pero bakit iba na ang katauhan at emosyon na nakikita ko ngayon.

And his eyes were on hers—bearing words he weren’t able to say. Tumingala siya at isinandal ang ulo sa dingding sa kanyang likuran. Nakita niya mula sa bintana na nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa kalangitan. Ilang sandali na lang, muling darating sa buhay niya ang isang gabing walang kasiguruhan. Lalong nanikip ang d*bidb niya. Kapag kuwan, hinayaan niyang tumulo ang kanyang mga luha. They said tears are silent prayers sent to God when words are scarce. And so she began to cry.

It's worst. Noong una niya itong nakita, his green eyes were still a bit alive, as if he was only hanging on a thread. Kahit na hindi na gaano ka buhay ang mga mata nito, everytime there's light, she can always saw a ray of life in his eyes. But right now, it's nothing more like a dead eyes who lost its color forever.