Poem About Eyes 소설 & 이야기

“Your eyes are blinded with your worries. The sunset is so beautiful, yet you can’t see it.” Sinundan ko ng tingin ang tinuro niyang sunset at tama nga siya. The sunset looks so beautiful but… I don’t find it captivating at all. Maybe… maybe I’m just really blinded. Blinded by my worries and now I can't see beauty in anything I looked at. Not at all

Sabi nila Balang araw darating Ang iyong tanging hinihiling At nung dumating Ang aking panalangin Ay hindi na maikubli His eyes were closed as he was uttering every word but it was like I'm seeing his soul looking at me, causing my heart to skip a beat. Ang pag-asang nahanap ko Sayong mga mata At ang takot kong sakali mang Ika'y mawawala At ngayon, nandyan ka na

" Pagmasdan ang ibong lumilipad Saan mang lupalop ay kanyang napupuntahan. Ngayo'y pagmasdan aking mga mata. Natatanaw ngunit di marating ng paa. Ang pangarap,pangarap. Naaaa sa panaginip lang mahahagkan. Hmmmmmm.....hmmmm.....hmmmm.mmmm." awit ko ng maramdaman ko ang pagahawak niya sa aking pisngi. "Mga luha'y di dapat sayangin. Sapagkat bahagi ito ng mga mata mong nang-aakit"saad niya ay pinunasan ang aking luha.

asik ko sa kaniya at pansin ko ang mas lalong pagkinang nang kaniyang mga mata dahil sa narinig. How I wish, my eye can also reflect an emotion like what his eyes did. Hindi ko rin alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob na sabihin iyon. Because honestly, I wasn't that confident to say that I am because of what I look, considering my trademark of using an eyepatch. Siguro kasi, walang panghuhusga akong nakikita sa kaniyang mga mata. Even before. Kaya nga kahit ilang taon siyang nangungulit sa 'kin ay parang magaan palagi ang atmospera ng paligid.

Pagkapasok namin ay nakapikit ang mata ko. Bukod sa medyo dim ang ilaw dito, marami pa akong makikitang hindi kaaya aya na kinakatakot ko namang makita dito. "Open your eyes. They won't hurt you." Komento niya. Binuksan ko ang isang mata ko para silipin ang paligid. Napamulat ako mapagtantong maliwanag na maliwanag na dito at umiba narin ang ayos.

And his eyes were on hers—bearing words he weren’t able to say. Tumingala siya at isinandal ang ulo sa dingding sa kanyang likuran. Nakita niya mula sa bintana na nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa kalangitan. Ilang sandali na lang, muling darating sa buhay niya ang isang gabing walang kasiguruhan. Lalong nanikip ang d*bidb niya. Kapag kuwan, hinayaan niyang tumulo ang kanyang mga luha. They said tears are silent prayers sent to God when words are scarce. And so she began to cry.

It's worst. Noong una niya itong nakita, his green eyes were still a bit alive, as if he was only hanging on a thread. Kahit na hindi na gaano ka buhay ang mga mata nito, everytime there's light, she can always saw a ray of life in his eyes. But right now, it's nothing more like a dead eyes who lost its color forever.

those eyes. His eyes were a stormy kind of gray — like wet pavement after it rains, dark and hard to read. If you looked at them long enough, you'd see stories hiding in the silence. Not just sadness, but guilt. A kind of longing. Depth. 'Yun din ang mga matang dati'y nagbibigay ng katahimikan sa'kin sa tuwing parang ang ingay-ingay ng mundo. Hindi pa rin nagbago. Hanggang ngayon, para ka parin niyang nakikita kahit wala siyang sabihin. Speaking of lips—God. I hated that I noticed.

"When you look me in the eyes, And tell me that you love me. Everything's alright, When you're right here by my side. When you look me in the eyes, I catch a glimpse of heaven. I find my paradise, When you look me in the eyes. How long will I be waiting To be with you again? Gonna tell you that I love you, In the best way that I can. I can't take a day without you here, You're the light that makes my darkness disappear. When you look me in the eyes, And tell me that you love me. Everything's alright, When you're right here by my side. When you look me in the eyes, I catch a glimpse of heaven.

Tuloy-tuloy naman na pumatak ang luha sa pisnge ni Biancs habang pikit ang dalawa nitong mga mata. Saktong naman ang pagpasok ni Jaez na may hindi maipintang mukha ngunit ang lahat ng galit ni Jaez ay nag laho ng makita niya ang kasintahan na nakapikit habang patuloy ang pagtulo ng luha sa mga mata nito. "I'm sorr—"