Poem About Eyes Mga Nobela at Kwento

Nahinto sa ere ang mga paa ko sa akmang paghakbang palabas ng walk in closet ko kasabay ng paghinga ko. Bumukas sara ang mga mata ko. Ang lahat sa paligid ay naging malabo at tanging siya lamang ang natatanging malinaw sa paningin ko. Wala akong ibang naririnig kundi ang lakas ng pintig ng puso ko. Literal na tumigil sa pag ikot ang mundo at oras ng mga sandaling magtama na ang mga mata namin. My heart suddenly forgot how to catch air. Tears formed in the corner of my eyes. I can't count how many times my eyes blinked the moment her beauty greeted me. My eyes are deceiving me.

And I just can’t understand why she appears extra beautiful to me when I stare at her in this location. I started sketching her eyes which were once as open as a book to a very mysterious one. Those mysterious pairs of eyes never failed to make me feel drunk. It never failed to keep me entertained where in fact, I was just staring at a simple pair of eyes. What exactly is entertaining about it? I don’t know either.

Sa pagmulat ng aking mga mata ay ang maputing kisame ang bumungad sa akin. Nangangalumata na bumangon ako, malungkot na ibinaling ko ang aking tingin sa labas ng bintana. Mataas na ang sikat ng araw at ang liwanag nito ay nagbibigay buhay sa buong paligid. Sa kabila ng maganda panahon ay tila walang buhay ang lahat ng nakikita ng aking mga mata.

Tinaasan ko lang ito ng kilay. Nakatingin ito sa'kin habang may paghahamon sa mata. I can almost imagine what those eyes were telling. "Eating words weren't fun you know?"

Palaasar! I went through my morning routine as usual and took a selfie in front of the mirror, admiring my look. My reflection showed off my green eyes, a trait I inherited from my father. Unlike my sisters, who share our mother's chestnut brown eyes, my green eyes stand out prominently. My eyebrows are impeccably groomed, framing my face perfectly. My eyelashes are long, thick, and naturally curled, adding to the striking look of my eyes.

Then, I finally felt my arms and feet on loose. Kahit na pinakawalan nila ako ay hindi ko pa rin mapigilan ang paglabas ng butil ng luha sa mga mata ko. Will I live like this forever? Some kind of sexual experiment and a toy? "I don't like it here. . ." I mumbled between my cries. May kumuha ng aking dalawang kamay na kanina pa pahid ng pahid sa aking luha. Napatingin ako sa taong seryosong nakatingin sa akin.

Sana lang ay unti-unti na siyang nakakaahon mula sa pagkakalunod sa malalim niyang nakaraan. Nasa gano’n akong sitwasyon nang unti-unti siyang magmulat. Kung gaano kaganda ang kulay ng langit ay mas nakita ko ang kagandahan ng bughaw niyang mga mata. Hindi ko pa makakalimutan no’ng minsan kong ilarawan ang mga mata niya na tila pusod ng dagat—deep, dark, and secretive. Noon pa lang dapat ay naghinala na ako na sa likod ng mga mata niya. May mga bagay na hindi nito pinapakita. “Done eye-raping me?” mapagbirong tanong niya.

she also smiled and give me a smack on my face. I stared at her eyes, I realized that our eyes is trully the window of our soul. bakit ngayon ko lamang napansin ang mga matang iyon ni Nathalie? There's something unexplainable in those eyes, something that is not good. " Okay lang ako, salamat pala sa mga tea na ipinadala mo!It helps a lot!" I said to her while staring at her face.A face of an angel but deep within, a home wrecker.How could you, Nathalie?I

Bakit kelangan sobrang lapit? "Open your eyes"- para naman akung, tuta na agarang sumunod sa utos niya. Pero nang pag mulat ko ng mga mata ko, bumungad sa akin ang mala tubig dagat niyang mga mata, matang kelan man ay hindi mo magagawang iwasan, matang parang nang huhukay sa kalob looban ng pagkatao mo, matang tatatak sa iyong isipan, para itong isang bisyo, nakakaadik at nakakaak-

Bagay na iiiwas ko sana, ngunit nang mapansin ko na parang wala siya sa kanyang sarili ay nabigyan ko ng pagkakataon ang aking sarili na titigan rin siya pabalik. His protruding eyes really got me irritated at all times, it is beautiful, yet I can’t read those easily. I can’t even stare at them for a longer time. For as long as I stare at it, the more I became conscious of myself. Or maybe I just take it as an insult, for a Human have no rights to stare at me dahil sila ay mabababang nilalang lamang ng mundo.