Novel & Cerita Poet Drawing

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Mula roon ay nakita ko ang iginuhit niyang rosas. "Iyan ba ang ginagawa mo kaning Literature? Kaya parang abalang abala ka sa pagddrawing?" Namamangha kong tanong. The drawing was simple, almost minimalist, but each detail were intricate. "Oo. Ilang beses kong inulit para maging perpekto. I want us to have same tatts." Hindi ko na napigilan ang ngiti ko. I deeply appreciate the effort. "Should we have it on our wrists?"

Si Ashton ang gusto nito. "Mama!" Napakurap siya nang marinig ang boses ng anak. Nasa sala ito habang nagkukulay. Agad siyang ngumiti. "Yes, baby?" "Tingnan mo!" Masayang ipinakita ni Ashton ang drawing nito. Tatlong stick figures. Isang babae. Isang lalaki. At isang maliit na bata sa gitna. Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Astrid.

She sincerely admired the man in front of her! Sinalubong nito ang tingin niya, tumaas ang mga kita pero hindi maitago ang ngiti—wala itong ngiti sa bibig kundi nasa kilay. Kumalibit si Angelica sa trousers nito at inabot ang maliit nitong notebook. Pinakita ang drawing nito na parang isang ginto. "Para po ito sa inyo..." sabi nito sa baby voice. May painting ng cute na aso iyon. Abstract ang painting nito na tila hinugot mula sa kanya.

(Insert: Sketch ko habang natutulog) - Eli Pft. Ang cute ko naman sa drawing ni Eli.. Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti kasi ang effort ni Eli na idrawing ako. Nahinto lang ako sa pagngiti nang may bumato na naman sa akin ng papel. Mas maganda drawing ko kay Eli! (Insert: Sketch ko na stick man lang habang nakapalumbaba) P*****a! Ito ba yung pinagmamalaki niyang artwork?! Stick man? Gago talaga a****a!

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!

"Nakita mo na ba ito?" Matapos kunin ang drawing mula sa mga kamay ni James, tiningnan niyang mabuti ang drawing. Ang kanyang pagkabalisa nang mapagtanto ang paksa ng pagguhit ay hindi maitago. Nanginginig ang mga kamay niya kaya muntik nang mahulog sa lupa ang drawing. "I-Hindi ba ito ang Gr-Grand Emperor Moacir Bartholomew?" Nanginginig siya, halatang alam niya kung sino ang halimaw sa painting.

Habang nakasubsob siya sa pagdo-drawing, si Owen naman ay nakahiga lang sa tabi niya, tahimik na nakamasid, parang may bituin sa mga mata. Pagbukas ng pinto, si Kin ay natigilan sa nakita. Tahimik siyang lumapit, dinala ang mga pinamiling pagkain, at nakisilip sa pagguhit ng babae. Ang pusang nasa parol ay unti-unting nabubuo. Lively, expressive, at punong-puno ng detalye. Napalunok siya ng bahagya. Wait lang... hindi ba computer scientist siya?