Novel & Cerita Poet Drawing

I just went to my seat at kumuha naman ako ng isang upuan para kay Pearl at nilagay ko sa tabi ko. Wala pa si Yuwe kaya binigyan ko na lang ng lapis at papel si Pearl para may gawin ito. At may ginawa nga. She is trying to draw pero parang scribbles lang naman ito. Shapless, hindi matatawag na abstract. Parang unknown style of drawing ang ginagawa nito hahaha. "Auguuuuust!" Biglang tili naman ng kilala kong boses at kahit nakapikit pa ako ay alam ko na si Yuwe yun.

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”

She's really good at this. I took my earphones and plugged them into both of my ears. I'll just write a poem while watching her. Eventually, I noticed that he had completely erased her previous drawings. She looked so disgusted. "What's wrong?" But she did not answer me. "Vida." "What?" her response was annoyed. "A-ahh sorry. Do you have any problems—uhh, can I help you? " "There is. It will be a big help to me when you leave here. I can't focus."

Hindi maalis sa isip ni Dylan ang drawing. Sa loob ng ilang araw, ilang beses niyang nahuli ang sariling naaalala iyon habang nasa gitna ng meeting. Tatlong stick figures. Isang bata. Isang babae. At isang lalaking naka-suit. Mas nakakagulo pa ang nakasulat sa ibaba. Me, Mommy and Sir. Hindi naman niya dapat iniisip iyon.

Ang bawat linyang iginuhit ko ay katulad na katulad ng nasa sketchpad na hawak ni Celestine ngayon. "Kaya ampaw at kulang sa buhay ang iyong mga likha, Celestine, dahil kinuha mo lang ang drawing pero hindi mo alam ang totoong sukat sa likod nito," sabi ko sa kaniya nang may buong tapang.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Habang nakasubsob siya sa pagdo-drawing, si Owen naman ay nakahiga lang sa tabi niya, tahimik na nakamasid, parang may bituin sa mga mata. Pagbukas ng pinto, si Kin ay natigilan sa nakita. Tahimik siyang lumapit, dinala ang mga pinamiling pagkain, at nakisilip sa pagguhit ng babae. Ang pusang nasa parol ay unti-unting nabubuo. Lively, expressive, at punong-puno ng detalye. Napalunok siya ng bahagya. Wait lang... hindi ba computer scientist siya?

Ngunit walang, katao-tao. Sa loob ng kanyang silid ay maraming nakakalat na papel at lapis. Hindi ko alam na mahilig pala siyang mag-drawing. May mga drawing ng bahay at damit. May drawing din ng mga bulaklak. She has the talent in art. Ngunit isang drawing ang pumukaw sa aking atensyon. It was a man’s face. I stare at it, and I can’t be wrong, mukha ito ni Lorenzo. Sa dulo ng papel ay nakasulat “I love you Lorenzo”

"Kusa na lang gumagalaw ang mga daliri ko. Gusto ko lang sundin kung ano ang gustong ilabas ng utak ko ngayong umaga." Tumango-tango siya bilang pagsang-ayon. Hindi siya bumalik sa kaninang kinauupuan niyang sofa pero nagsimula na akong gumuhit ng mga unang linya sa malinis na canvas. Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi bulaklak, tanawin ng bundok, o simpleng mukha ng tao ang nabuo ng aking mga kamay. Dahan-dahang lumabas sa canvas ang pambihirang hugis ng isang lumang parola na nakatayo sa ibabaw ng isang matarik na cliff sa tabi ng madilim na dagat. May maliit na pulang bubong ang parola at may malaking puno ng pine na nakatayo sa tabi nito.

I frowned, trying to reach his head, and removed it away since it's so heavy. Failing, I just let him and I pulled out the little notebook I had brought with me and drew random stuff. Tumingin ako sa bintana, to base the sky and the sea for my drawings, just as painters and artists do. I drew and drew and looked up and again for a few times now, ahead blocking my view. I stopped. That guy! I clenched my hand, claiming myself. Hmm...He's asleep, so maybe I can just slowly move his head?