Poet Drawing Novels & Stories

Ngunit sa akin, bawat kulay ng dahon ay parang paalala ng mga pangarap na dati’y kasama siya. Habang nakaupo sa bench, binuksan ko ang sketchbook. Halos automatic na ang kamay ko sa pagguhit. Pero ngayong umaga, ibang klase ng drawing ang lumalabas. Hindi ito ang babae sa ulan. Ito ngayon, isang silhouette, nakatayo sa gitna ng liwanag na may malalaking ulap sa likod. Parang sinasabi ng drawing ko: kahit may ulap at bagyo, may liwanag pa rin sa likod.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

Kinuha niya yon at nagdrawing sa buhangin. Binasa niya muna yung buhangin bago siya nagumpisa. Kahit stick at buhangin lang ay nagawa niyang magdrawing ng bata na gumagawa ng sandcastle. Kahit hindi ganun ka polido yung drawing ay maganda pa din ito. Isang batang lalaki ang nakakita sa kaniya at nilapitan siya nito. Pinanuod nung bata si Adee habang nagdodrawing sa buhangin.

Eksaktong sandaling iyon ay tahimik na nagpipinta si Bea sa balcony area ng kuwarto nito. Nakakalat sa paligid ang ilang sketch papers. At sa bawat drawing ay iisang lalaki lamang ang laman. Isang malamig na pares ng mata, matigas na panga, at pamilyar na ekspresyon. Si Mr. Crest.

Pero maingat na tinignan ko pa rin iyon. Hindi tao ang sketches kundi mga tanawin. Mukhang lapis lang ang ginamit na pangguhit dito. Ang isang pahina ay may sign pa ng nag-drawing pero hindi ko mabasa. Napangiti ako dahil kahit kupas na ang guhit ay makikita ko pa rin na maganda ang ito. Kung sana ay hindi nabura ang ibang parte ay baka mas maganda pa ang mga ito.

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]