Pose Reference Sitting の小説・ストーリー

Maayos ang pagkakaupo ni Hannah sa sofa sa loungue ng Jackson Law Firm, ang postura’y relaks at tila ganap na komportable sa lugar. May isang bahagyang ngiti sa kanyang mapang-akit na mukha—hindi lantad, ngunit sapat upang magbigay ng impresyong sanay siya sa ganitong kapaligiran. Ang kanyang presensya ay agad na nakatawag-pansin sa lahat ng naroroon.

Pinaupo ako ni boss Izaak ng dahan-dahan sa malambot na sofa pagkarating namin sa kanyang penthouse. “Can you sit properly?" Nahihiya man dahil sa ganitong sitwasyon ngunit wala na akong magawa. Pinapakiramdaman ko ang sarili ko kung kaya ko bang umupo, mabuti na lang at matitiis ko pa. Tumingala ako kay kuya at unti-unting tumango. “Kaya pa naman kahit papano.” nahihiya kong sabi, pwet kasi ang usapan.

Kwestyon niya kaya umiling ako at nanatiling nakaupo. Zai rested his back on the single sofa, closed his eyes for a second before sitting up straight again and started talking to them, but I don't think I understand it. Ipinikit kong muli ang mata but then to find out pagmulat ko ay nasa harapan ko na si Zai at hawak niya ang kamay ko. "Get up." Anyaya niya kaya nangunot ang noo ko. "Hmm?" Tugon ko.

Pinasadahan ko ng tingin ang malaking portrait sa likod ng swivel chair niya, medyo nasa itaas na banda. Family portrait. Parehong nakaupo ang patriarch at matriarch. Silang magkakapatid naman ay nakahilera sa likuran ng kanilang mga magulang. Pare-parehong matitipuno kung tumindig, parang hindi matitibag kung sakaling subukan mong sila'y banggain. Sumisigaw sa posture nila ang salitang Power! Werpa! Charot. Seryoso kasi, MJ! Isa-isa kong pinasadahan ng tingin ang painting.

Kunot-noong tinitigan niya ito. ‎ ‎"Let’s sit on the bigger sofa,” Crassus said as he gestured toward the spacious couch across the room. ‎ ‎Natahimik si Raine. Nahulog siya sa malalim na pag-iisip. Sinilip niya ang kabilang sofa na mas malaki. Saka siya napatitig kay Crassus. ‎ ‎"Come on," yakag muli ni Crassus saka siya pinatayo.

Inilapag ko agad ang isang basket ng prutas na dala sa center table at mabilis akong lumapit sa kaniya. "Stop moving, Sath. I-a-adjust ko 'yong higaan mo," marahang asik ko sa kaniya na mahinang tinawanan niya lang. "Oo nga pala," aniya. Napailing na lang ako at maingat na in-adjust ang higaan niya para umangat ang itaas na bahagi ng katawan niya. Kumuha na rin ako ng isang monobloc chair at naupo sa gilid niya.

"I would prefer bigger, but this is enough. I’ll probably display it in my private room.” “Anything for my client. Shall we start?” “Sure! Wait, do you prefer a certain pose?” Umiling si Nikole. “Ikaw ang bahala, mangangalay ka for sure. Kaya much better kung saan ka comfortable.” “Great! I guess I’ll have a version of the iconic Titanic pose of Rose where Jack painted her,” excited si Clive. Mabilis nitong hinila ang itim na leather couch matapos ay tinulungan siyang ayusin ang lighting.

Halatang iniiwasan nitong mapalapit sa kaniya. Hindi naman siya nasaktan doon. Natatawa pa nga siya eh. Ang cute nitong tingnan tuwing nagpipigil. Pero yong katawan niya, ayaw naman makipag-cooperate. Pero sige, at pipilitin na lang din niya. Kaya sa halip na maupo sa tabi nito ay pinili niyang umupo sa single sofa sa tapat niya. Sapat ang pagitan nila upang hindi ito mailang. He rested his elbows on his knees. Then looked straight at her.

Subalit kapares no’n ang kaunting ilang dahil hanggang ngayon ay hindi pa rin siya sanay. “Halika, maupo ka,” imbita nito. Inalalaan pa siya nitong makaupo sa single sofa. Kasunod no’n ay itinabi ni Dimitri ang wheelchair nito sa tabi niya. Nang makita ni Adelaide ang ginawang pagtabi ni Dimitri sa kaniya ay napabuntong-hininga it sa kanila. “Ilang araw pa lang pero mukhang hulog na hulog na kayo sa isa’t isa.”