Pricked Novels & Stories

One wrong move, he'll die for sure. "Para kang asong buntot ng buntot sa babaeng 'yon. Hindi mo namamalayan na bumaba ang sales sa mga branch dahil masyado mong binulag ang sarili mo sa malanding babaeng 'yon." pinukpok pa ni Kairo ang baril sa ulo ni Spruce at nang balakin ng binata na lumaban ay muli na naman nitong itinutok sa ulo niya.

He was miserable o kung may malala pa roon, ay ganoon ang kalagayan niya. "Sa dalawang sinabi mo ay pareho ka nang banned doon, dirk. Bukod sa Public Alarm and Scandal ay nakasuhan ka pa ng grieve treat and physical injury at kung uulit-uliting mo pa ang pag-aamok sa bahay ng mga Aperin at sa kanilang kompanya ay baka tuluyan ka nang mabartulina. Nagkakaatraso ka na sa batas at hindi ikaw ang Matthieus Morris Monférrer na ma-prinsipyo. Collect yourself, Monférrer! Ayusin mo nga iyang sarili mo." Sermon ni Primus.

Pakiramdam ko kasi kapag ginawa ko 'yon ay para bang uhaw na uhaw ako sa atensyon ng isang tao. O baka... Pride ko lang talaga. Mr. Shameless Annoying Prick: Uuwi ka na ba? Ako: Maglalaba pa 'ko, eh. Bakit? Ilalapag ko na sana nang magreply siya. Mr. Shameless Annoying Prick: Okay. I bit my lower lip. Hindi ko na sana re-replayan pero nalalamigan kasi ako sa reply niya. Hindi naman siya ganito.

Parang isang gyera ang pinagdaan ng kwartong ito at ako ang pinaka matinding biktima. Isang biktima na habang buhay nang mararanasan ang bangungot ng mala impyernong buhay ko. “Phoenix! Phoenix!” Nakaramdam ako ng hilo matapos yugyugin ng kung sino mang h*******k na to ang aking katawan. Damn this old dude. Hindi lang boses niya ang nakakairita, pati buong pagkatao niya. “Hey! Wake up! Ano ka ba? I’ve been waking you up for almost two hours now. Hindi ka pa rin ba babangon?” galit na sambit ni Emman habang pilit na hinihila ang kwelyo ng damit ko.

habilin niya na kanina pa akong iniirapan. Tinanguan ko lang ito at nagmamadali ko ng tinahak ang papuntang CR. Subalit hindi pa man ako tuluyan'g nakakarating doon ay may lalaki rin na nagmamadali at tila wala man lang pakialam sa kasalubong niya. Mabilis ang mga hakbang nito habang nakatuon ang buong atensiyon sa pag-aayos ng suot niyang long sleeve.

9:53 PM "Sa tingin ko kaya mo naman siyang buhaying mag-isa, miss. Hindi mo na ako kailangan pa." Is he insane? Ang tapang ng apog ng lalaking ito ah. Hahayaan ka ba namang palakihin mag-isa ang batang dinadala mo? Is he irresponsible enough to abandon his child kahit wala siyang maalala? Papatulan ko na talaga itong lalaking ito ngayon. Nakakainis ang response niya sa prank ko at kung paano niya haharapin ang mga responsibilidad niya kung sakali mang totoo na nakabuntis siya. Minsan talaga may mga malalaman ka dahil sa pangpa-prank eh pero dapat ay hindi deadly ang prank mo. Hindi naman deadly itong prank na ito kaya push! 9:58 PM

I grabbed it with all my might. "Woman, let me go!" He shouted in pain while trying to take my hands off him. "Ha, it's your fault for picking up a wild woman!" I said proudly. I'm wearing a thick-soled boots at sa bawat sipa ko sa salamin ng kotse ay nakikita ko na ang mga crack na unti unting namumuo rito. After three more kicks, I heared the beautiful sound of shattering glasses. I finally took down the window.

malakas na sigaw ko kahit na alam kong imposibleng may makarinig sa akin. Nang maramdaman ang paglapit niya mas binilisan ko ang paggalaw. Tears started to run down my cheek. “Sorry,” napapaos niyang sabi. Hindi ko ito pinansin, hanggang sa naramdaman ko ang konting sakit sa braso ko dahilan para mapahinto ako sa pagbubukas ng pinto. My world started to spin around, I am started to get dizzy, naramdaman ko ang panghihina ng katawan ko.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Maging si Prinsesa Aleyah ay napangiti. “Tama na nga 'yan. Mabuti pa ay lumabas na tayo ng gubat.” Tumalikod na sila at humakbang palabas sa gubat. Nang biglang habang nakatalikod si Olrick ay may isang bunga ng prutas ang tumama sa ulo niya kaya napahinto siya sa paglalakad. Bahagya siyang naiwan ng kaniyang mga kasama. Dinampot niya ang prutas na tumama sa ulo niya ngunit sa halip na mainis ay napangiti pa siya at tsaka kinagatan ang prutas na iyon.