Prideful In Tagalog Novels & Stories

paliwanag ng dalaga na umakmang muling yayakap sa kanya pero mabilis siyang umiwas. Nagsalubong ang mga kilay niya. “Yeah, nasaktan nga ang pride ko. Sa simula palang sinabi ko naman sayo hindi ba? Hindi ako faithful boyfriend, at isa pa nilinaw ko naman sayo ang lahat, pumayag ka.” “You’re not fair!” “Not fair? Eh hindi ba nga sayo na nanggaling na ginaya mo ang mga ginagawa ko? Kung tutuusin we’re even, hindi ba?”

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Paniguradong mas lalo siyang magdidiwang kapag nakita niya akong umiiyak. Sumakay ako sa sasakyang bigay niya para sa akin. My pride is talking and doesn't want to use this to go back home, but heck, no! I can't – No, I don't know how to use public vehicles and just leave this car here! Sa tanang bahay ko ay hindi pa ako nagcocommute. Isa pa ay umiiyak ako. Lilingunin ako ng mga tao panigurado 'pag nakita nila ang pagdadrama ko. Mas lalong malulukot ang pride ko doon for sure.

Ang biglaang katahimikan ang magpabaliw sa akin. "Please," pakiusap ko, gumuho na ang natitira kong pride. "Daddy, please. H-huwag mo akong pahirapan nang ganito. I-ill do anything..." Inabot niya ako, muling hinawakan ang leeg ko, at idiniin ang hinlalaki niya sa mga labi ko, pinipikit na buksan ang bibig ko. Tumingin ako sa kanya nang walang laban, kinagat ko nang bahagya ang daliri niya at dinilaan ang dulo nito.

sagot ko, may katatagan. Ang kanyang kamay ay naglakad pataas sa aking braso, at nakaramdam ako ng init, ngunit hindi ko hinayaan ang aking sarili na mawala sa kontrol. “Iba ka na rin,” dagdag niya, at ramdam ko ang kakaibang pride sa kanyang boses. --

Nacha-challenge lang ito sa kanya ngayon. Nasagi niya kasi ng husto ang ego ito dahil siya ang nakipaghiwalay noon. Ganon naman talaga ang mga lalaki, kapag nasasagi ang pride ay parang asong ulol na hindi matahimik hangga’t hindi nakakaganti. Lalo na ang katulad ni Zacharias may ipagmamalaki talaga sa itsura at yaman.

“PRINCE, SORRY, HINDI KO SINASADYA. SORRY NA, PWEDE BA TAYONG MAG-USAP?” Mensaheng naitype ko na pero bigla akong nagdalawang isip kung isesend ko na sa kanya. Bigla din kasing umiral ang pride ko. Kailangan ba talaga, hihingi ako ng sorry? Eh siya nga itong hindi makaintindi sa gusto ko eh. Bigla na lang umalis gayung alam naman niya na nagyayaya si Mommy na kumain na muna kami.

“Are you saying that I’m not a nice person?” “Maayos, meaning decent.” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “You know what it means to be decent, yes? You’re a genius. Define that for yourself. Para sa ‘kin, mas mabuti nang decent ka sa sarili mo at sa iba kaysa mabuhay ka nang may galit sa sarili mo at sa mundo. Ang lungkot-lungkot siguro ng gano'ng buhay, 'no...”

"Pride?" Pero sa totoo lang, medyo nai-imagine ko nga si Damon na hindi tatanggapin iyon dahil sa pride. Hindi ko lang maintindihan na kahit na may pride ang mga tao, kung kanya naman iyon at hindi limos o bigay kahit nino, bakit hindi niya tanggapin

Hindi inakala ni Ace na isang simple, may pagka warfreak at mabait na dalaga lang pala siya mahuhumaling. Hindi sa modelo o sa mayaman, o sa kahit sinong babae na mga nagka kandarapa sakaniya noon pa man. "I'm so proud of you mahal. I mean, we're proud of you." "Salamat Ace kung hindi dahil sayo ay 'di ako makakapag tapos."