Prideful In Tagalog Novels & Stories

“Wala akong luxury na umatras, Dr. del Valle. Hindi tulad mo, wala akong kayang itapon na pera para lang sa pride ko.” Napangisi siya, saka yumuko nang bahagya upang dumikit lalo sa tenga ko. “So, you’re admitting na pride lang ang nagpapalayo sa’yo sa’kin?” Nanigas ako sa kinatatayuan ko. “That’s not what I meant—” “Too late,” nakangisi niyang sagot, bago mabilis na lumayo at tinapik ang baba ko gamit ang daliri niya. “Pero dahil ayaw mo ngang umatras… Congrats, Mrs. del Valle.”

dagdag pa niya. “At proud ka pa talagang marami kang ikinama?” tinaasan ko siya ng isang kilay. “Sa haba-haba ng sinabi ko, iyan talaga ang tumataka sa isip mo?” hindi makapaniwalang saad niya. Hindi ako umimik at sinamaan lang siya ng tingin. “Being honest is different from being proud. I was just telling the truth–” “Ang sakit naman ng katotohanan mo.”

"Mas mataas pa kaya sa mount everest ang pride non. He will talk to them about us, or made a promise, but he will never kneeled. Sanay iyon na nasusunod ang gusto, and not the other way around. I'm sure, never pang ibinaba ni Levin ang pride kahit na kanino. Lalo na ang lumuhod." "Talaga lang hah? Sigurado ka? Kahit sayo? Never siyang nagmakaawa o nakiusap?" Pilya nitong tanong. "Because I won't believe you.." Umirap siya. "Iba naman yun sa akin, may kasalanan siya kaya ibinaba niya yung pride niya, at siyempre.." hilaw siyang ngumiti. "Siyempre, mahal niya ako.."

Paniguradong mas lalo siyang magdidiwang kapag nakita niya akong umiiyak. Sumakay ako sa sasakyang bigay niya para sa akin. My pride is talking and doesn't want to use this to go back home, but heck, no! I can't – No, I don't know how to use public vehicles and just leave this car here! Sa tanang bahay ko ay hindi pa ako nagcocommute. Isa pa ay umiiyak ako. Lilingunin ako ng mga tao panigurado 'pag nakita nila ang pagdadrama ko. Mas lalong malulukot ang pride ko doon for sure.

Ang biglaang katahimikan ang magpabaliw sa akin. "Please," pakiusap ko, gumuho na ang natitira kong pride. "Daddy, please. H-huwag mo akong pahirapan nang ganito. I-ill do anything..." Inabot niya ako, muling hinawakan ang leeg ko, at idiniin ang hinlalaki niya sa mga labi ko, pinipikit na buksan ang bibig ko. Tumingin ako sa kanya nang walang laban, kinagat ko nang bahagya ang daliri niya at dinilaan ang dulo nito.

sagot ko, may katatagan. Ang kanyang kamay ay naglakad pataas sa aking braso, at nakaramdam ako ng init, ngunit hindi ko hinayaan ang aking sarili na mawala sa kontrol. “Iba ka na rin,” dagdag niya, at ramdam ko ang kakaibang pride sa kanyang boses. --

“PRINCE, SORRY, HINDI KO SINASADYA. SORRY NA, PWEDE BA TAYONG MAG-USAP?” Mensaheng naitype ko na pero bigla akong nagdalawang isip kung isesend ko na sa kanya. Bigla din kasing umiral ang pride ko. Kailangan ba talaga, hihingi ako ng sorry? Eh siya nga itong hindi makaintindi sa gusto ko eh. Bigla na lang umalis gayung alam naman niya na nagyayaya si Mommy na kumain na muna kami.

"Pride?" Pero sa totoo lang, medyo nai-imagine ko nga si Damon na hindi tatanggapin iyon dahil sa pride. Hindi ko lang maintindihan na kahit na may pride ang mga tao, kung kanya naman iyon at hindi limos o bigay kahit nino, bakit hindi niya tanggapin

proud pa na sabi ni Lolo sa akin. Naging emotional na naman ako at hindi ko na naman mapigilan ang maluha dahil sa saya. I'm so overwhelmed and super happy. Kahit naman pala walang sinasabi si Lolo proud na pala siya sa akin ever since. God, thank you po.

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.