Prideful In Tagalog Novels & Stories

“Hindi. Proud ako.” Ibinaba niya ang kamay niya at tumingin sa akin. Sa salitang iyon, parang may naalala siya. Siguro ang mall. Siguro ang elevator. Siguro lahat ng bagay na hindi na namin dapat dagdagan ng kahulugan. Pero ngayon, hindi siya umiwas. “Proud din ako sa’yo,” sabi niya. Sa mesa, magkalayo ang kamay namin.

Napatingin ako sa kanya at nakikita ko ang matangos na ilong niya. "You're now brave enough to fight her. I'm so proud of you, my wife." Hala, proud pa? Tiningnan ko siya. "Proud ka sa akin?" "Hmm... Dahil nakikita na inilalabas mo na ang totoong nararamdaman mo kanina. Nakikita ko na kaya mo ng ipagtanggol ang sarili mo laban sa ibang tao." "Eh dapat lang. Hindi ako gold digger. Blood digger lang, aabusuhin ko yang dugo mo."

madamdaming tugon ko dito. "Sa narinig ko mula sa'yo, Ms. Del Fuego. You makes me proud of myself na minsang nawala sa'kin noon dahil sa pambu-bully mo. And I never expected na ikaw lang din pala ang lubusang makapagbabalik niyon sa akin. Well, thank you so much, sabi nga ng mga Bisaya, salamat todo-todo."

That is how we call him… Vô, that is the Portuguese word for grandfather or lolo in Filipino. At iyon na nga… dalawang buwan kami sa Brazil at halos araw-araw ay mga bagong damit ang suot namin ni Paige. Mama didn’t like to do laundry. Si Mama ay prinsesa yata ng katamaran kasi lahat ayaw niya gawin. Ayaw niya magluto, ayaw niya maglaba, ayaw niya maglinis ng bahay… sarili lang niya ang inaayos niya pati kami ni Paige.

Literal na nalaglag ang panga ko. Nagpapatawa ba siya? Ako? Si Timothy Blythe, do not- I repeat,-do not- apologize! I never have in my life! Kung kasing taas ng Eiffel tower ang pride niya, puwes kasing layo ng buwan ang chance na magso-sorry ako sa kanya! "Naghihintay ako," humalukipkip siya habang taas-noong naghihintay na magsalita ako. Sige maghintay ka hanggang sa magyelo ang araw.

CHAPTER 27 HINDI kami nagkikibuan ni Arken simula nang nagkasagutan kami. Ayoko ring lunokin ang pride dahil hindi ko naman kasalanan ‘yon. Ngunit sa araw na ito’y nakatanggap ako nang hindi inaasahang tawag.

Parang hindi mo ramdam na mapapagod ka sa ginagawa mo. "Sooobrang proud, Kriesha. Like, super blessed... After all the struggles I went through, they're worth fighting for. I was so proud myself too for not giving up, dahil heto ako ngayon. Living a life with my family na noon pinangarap ko lang..."

Mas matigas pa talaga sa bakal bungo niya "Jusko ang liit mong babae ka pero napaka taas ng pride mo. Babaan mo naman kahit kunti yang pride mo, kahit ngayon lang. “ Stress na aniya ko . Kung anong kinaliitt niya ayon naman kinataas ng pride niya. "Duh, why ko babaan pride ko? Sa pride na nga lang ako bumawi gusto mo pang babaan ko. "umikot ang kanyang mata. "And I'm also tall. May mas mallit pa sakin kaya matangkad rin ako."

alok ko sa kaniya, pero tila hindi pa rin iyon sapat sa kaniya. “V, gusto ko sana ay ‘yung sariling paa at kamay ko ang mag-aangat sa akin. Sariling pawis at dugo ko. ‘Yung gawa mismo ng sarili kong kakayahan. Hindi ko rin kasi gusto ‘yang biglang shortcut, hindi nakaka-proud.” Kakaiba din ito. Naiingit, pero nung gusto mo nang tulungan, aayaw naman. Mataas din ang pride. Pero gets ko naman siya. Mainam naman talaga ‘yung umangat ka sa sarili mong paa, hindi sa tulong ng iba. Okay, gets ko siya.

Napatango-tango na lamang siya na parang bata. "Kasi ako, kung ako lang naman ang tatanungin? Hindi ako magsasawang sabihan ka na proud ako sa 'yo kahit na magtagumpay ka man o hindi," Hinagod nito ng masuyo ang kanyang mga pisngi. "I'm always going to be proud of you no matter what."