Private Karate Lesson Game Novels & Stories

"Are you ready to listen for the mechanics?" Natatakot na ang dalawang babaeng sundalo. Kung kanina ay nananabik silang iuwi ang big boss, ngayon ay tila gusto na lamang nilang magresign at maghanap ng ibang trabaho. Napatango na lamang sila. "Good." Ngumisi si Aozura. "Our game is so simple. It's called the survival game. If you survive, you take home the price and you go home alive.There's only one rule. K!ll each other."

Diretsahan ang sinabi ni Fei Fei Fei: “Welcome sa new girl. Huwag na tayong magpakilala. Hindi PK ang laro natin ngayon — interactive game to. Animal sounds! Very popular lately. Kung hindi mo masagot in 10 seconds, talo ka. Yung talo, magreregalo ng sports car sa bawat isa sa tatlo para ma-revive. Okay ba sa’yo?” Nagmukhang interesting sa kanya yung game kaya pumayag si Alana

Kami lang madalas ang naglalaro na dalawa dahil magkalapit lang ang edad namin. "Anything. Ano bang gusto mo?" Ikaw. Ito sana ang sasabihin ko mabuti na lang at napigilan ko ang sarili ko. "You'll have the chance to ask a question and the loser will answer them truthfully," taking deep breaths he finally agreed and gave me the other controller. We played Mario Kart 8 Deluxe. It's basically a racing game and we need to race for the finish line. I secretly smiled while looking at our situation right now. It is as if we're having an indoor date. Progress.

Hawak-kamay pero halatang stiff. “Okay lovers!” sigaw ng MC. “First game: Sweet Whisper Challenge! Sabihin ninyo sa partner ninyo ang pinakamalambing n’yong tawag sa kanya… pero dapat super lapit, cheek-to-cheek!” Napatingin si Jasmine kay Marvey. “Sige na,” bulong niya. “Acting lang.” “Uh… sweet name? Sa’yo?” pabulong ni Marvey. “Wala naman tayong—”

Natuwa naman siya at tinuturo ang game na pop the balloon. “Okay, you want the pop the balloon.” Nilista na ni Thomas ang napiling laro ni Jack. “How about you misis ko, what do you like?” Sinamaan ko siya ng tingin bago binasa ang mga nakasulat. Halos lahat ng slot sa laro ay may mga participants na kaya naman ay pinili ko nalang iyong madali. Mag perform ng kanta sa stage, pakiramadam ko ay hihingalin ako sa ibang activities dahil ang bibigat tulad ng sack race, duck walks, put the straw in a bottle, at marami pang iba.

“You are cute, Dragon Clarinet, so that’s okay.” It didn’t put her at ease at all. Angel took a breath, trying to steady herself before switching to explanation mode. “So the Bunny, Bunny game is from Korea,” she initiated explaining, “and we start it by saying ‘Down from the skies came a Bunny that said: Umchichi, umchichi, umchichi, umchichi.’” Sinabayan niya ‘yon ng pag-sway sa katawan pakaliwa at kanan kasabay ng pagkanta. “Then someone will say ‘Who’s got the Bunny?’ and since you’re the first one assigned here, you’ll say ‘I got the Bunny.’ With that, the game officially starts.”

“None of the above. Basta . . . about business.” May iba pa silang business bukod doon sa dalawa? Ang galing naman. Kumuha ako ng upuan at lumapit sa kaniya saka tumabi sa bandang kanan niya. Ang bilis ng kamay niyang kumontrol gamit ang keyboard. Halatang bihasa na siya sa larong nilalaro niya. “Anong laro iyan?” tanong ko. “League of Titans.”

inosenteng tanong ni Shawn. Napatitig si Kyline sa kanya. ‘Ano bang iniisip ko? Isang batang 5-years old lang ang isip ng kaharap ko, bakit ko naman siya pagbibintangan ng masama?’ “Sige, anong laro ang gusto mo?” Nakangiting sagot ni Shawn, “Let’s play guessing game! ‘Pag natalo, lagyan ng graffiti sa mukha!” Bahagyang natawa si Kyline. “Okay, deal!”

Kaya wala akong nagawa kung hindi pumayag. " Okey, ang next play natin ay ang couple play, bibigyan ko kayo ng mag-iisang card kailangan ninyong ilagay sa lips ninyo at ang golden rule bawal mahulog at bawal hawakan." Saad ng nagsasalita. Kaya napatingin ako kay señorito. " Señorito?", Saad ko. Kasi parang hindi ko ata kaya ang ganong klaseng laro.

Muntik ko nang nakalimutang grade ten din pala ang isang ito at syempre narito rin siya. "Hi," ngisi niya agad sa akin nang makita ako mula sa kumpulan ng grupo namin. Tanging malamig na ngiti lamang ang isinukli ko sa kaniya bago nagpatuloy sa pakikinig ng mechanics ng laro. The game is called the shrinking vessel. Simple lang iyon, kunyaring nasa 'sinking ship' kami at ang tanging goal ay mag-stay sa border ng ship o lubid na siyang paliit nang paliit. In short, magmimistulan kaming mga sardinas para lang pagkasyahin ang mga sarili namin sa loob nito. Team work, creativity at kaunting pagiging athletic ang kailangan kumbaga.