Prized Possessions Novels & Stories

Ginagamit para lalo lamang ipag sigawan na masz higit sila kaysa sa mga nakararami. Katulad ng kanyang ama na walang sawa kung ipag malaki sa buong mundo na hawak nito at ng bansang nasasakupan nito ang Nostalgia, Jalil's most expensive treasure and the most priceless jewelry in the world na dapat ay pagmamay ari ng kanyang ina. ‘I knew that I was wrong… But nobody was right…’ Kitana whispered to herself as she let out a lop sided grin.

“‘Wag mo na akong dramahan. Sabihin mo na agad kung bakit ka napatawag.” “As you planned, the hospital is under control. Those five years weren’t wasted. We’ve already secured the newest batch of orders.” Wala nang bago roon. “Pumunta ka sa bangko. Kunin mo ‘yung gamit ko sa safety deposit box.” Nandoon ang jade thumb ring, ang tanging iniwan ng misteryosong lalaking ‘yon. Ang nag-iisang lead niya. Binaba niya ang tawag at pumikit. Pero biglang prumeno ang sasakyan. Napalundag siya pasulong sa gulat.

masiglang saad ko at ngumiti sya sa akin. "Everything that you gave to me, inaalagaan ko, because that is precious. Lahat ng binigay mo sa akin, hinding hindi ko pinabayaan." Navi just hold my hand, sinukat ang bracelet na naka display doon, it was pearls and it looks expensive.

Nakatayo siya sa harapan ng kanyang ama at naghihintay na sabihing makakabalik na siya sa kanyang upuan. Bagama't mahalaga ang regalo ni Tristan na pulang sandalwood string, ito ay walang halaga kumpara sa ilan sa iba pang mga regalo na natanggap ni Lincoln, tulad ng mga alahas, designer na relo, at sikat na mga painting na nagkakahalaga ng higit sa isang milyon bawat isa. Kung ikukumpara, hindi masyadong kahanga-hanga ang regalo ni Tristan.

Anong sumapi sa kaniya para ibalandra sa harapan ko ang bagay na halos patayin niya ako nang hawakan ko lamang noon? “I know that you've been eyeing this bag. I'll give this to you,” “Kung pinapunta mo ’ko rito para lamang pakitaan ng mga bagay na hindi ko kayang bilhin at magyabang ay sinasayang mo lang ang oras ko,” may pagtitimpi kong saad sa kaniya. Ang kaliwang paa niyang naka-dekwatro sa kanan ay nagpalit. Indikasyon na nawawalan na siya nang pasensya. “Ano bang gusto mo? Money? House? I can even give you the beach in Ha—”

Mas mahalaga sa akin ang kaligayahan ng aking anak. Gusto kong mag resign sa pagiging model at magfocus na lamang sa negosyo ko. I worked hard just to build my own Company and name it after my son and I's name. I own the C&C Inc. ,Cafe, Hotels and resorts. Saksi ang mga tala at buwan sa pag hihirap ko and after my struggles my name was spread like a wildfire. I became a famous Businesswoman and a high-paid model.

sabi nito. Nakatuon ang atensyon nito sa bag na dala ko. Kung kanina ay mukha siyang sopistikadang mayaman na nasa kanya na lahat, ngayon ay mukha na siyang bata na natatakam sa isang pagkaing hindi pa nito natikman kahit kailan. But anyways, what?! Napatingin din ako sa bag na hawak ko. It costs millions of dollars daw? At limited edition dahil tatlo lang ang ganito sa buong mundo?!

Diamond jewelry: earrings, bracelet, necklace, and a ring-each piece glinting as though capturing the light of the chandeliers themselves. "Ohhhhhhh!" The room's reaction was collective awe. Brent's confident smile faltered slightly. Don Ramon raised an impressed brow. Harrison's gaze softened only for her. "It's not too much if it's for you. You deserve more than the world can offer...something permanent, truly yours." Psyche's chest tightened. The gifts were more than possessions-they were silent confessions, unspoken promises, love rendered tangible. Her friends rushed over, giddy.

Halos tatlong oras silang naglibot sa malaking Museum, tinitingnan at sinusuri ang lahat ng mga obra at mga sculptures, hanggang sa napag-isipan ni Nikolaus na pumunta sa Cathedral na alam niya. “Where are we heading this time again?” tanong ni Frazier sa kanya nang makapasok na sila sa Mercedes Benz na pagmamay-ari ni Frazier, since Frazier has some assets here in Russia. At ang gago, may pagmamay-ari pala itong mansion hindi man lang nagsabi.

Ngunit ang lahat ng iyon ay nanatiling lihim. Ngunit sa kabila ng lahat, nanatili sa kaniyang alaala ang mga salitang minsang ibinulong ng matanda sa kaniya na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng pag-aari kundi sa kapayapaang nadarama sa tuwing ipipikit ang mga mata sa gabi. Isang bagay na matagal na niyang hindi nararanasan.