Prized Possessions Mga Nobela at Kwento

Tila mga obra ang bawat isa—sleek, sophisticated, at detalyadong-detalye. “Everett, look at this one!” bulalas ni Misha, tinuturo ang isang set ng mga high-caliber pistols na may gold and platinum accents. Ang bawat isa ay nakalagay sa isang mabigat at makintab na kahoy na box, na para bang mga alahas na naka-display. “You have good taste, Mrs. Tani,” ani Miles, ang aming personal attendant. “This particular piece is a limited edition. The craftsmanship is exceptional, as you can see.”

Bago na naman iyon. Mabuti na lang talaga at maraming niregalo si Mr. Quinn kay mama na mga bag tuwing may mga mahahalagang okasyon. At sa tagal nilang nagtatrabaho sa Villa Prinsesa ay marami na rin ang mga imported na bag at talagang mamahalin ang natatanggap na regalo nila kay Mr. Quinn.

' Arthur sighed softly, na nag pa balikwas naman sakin, ibinaba muna niya ang kanyang teacup bago pumitik ang mga daliri nito para tawagin ang isang butler. The butler stepped forward carrying three items na muntik nang magpatigil sa pagtibok ng puso ko, my black laptop bag, my smartphone, and a small, beautifully carved urn. "Sinunog nina Tito Jun at Tita Elena mo ang apartment mo pagkatapos nilang makuha ang pera para lang maitago ang ginawa nila," Arthur revealed coldly, watching my face turn pale in an instant. "But my men managed to retrieve your most valuable possessions bago pa tuluyang matupok ng apoy ang buong gusali."

"At gusto kong makita ng lahat na akin ka." Hindi ko alam kung maiinis ba ako o kikiligin. Napakabagsik talaga ng pagiging possessive niya. Nagsimula ang bidding makalipas ang ilang minuto. Isa-isang inilabas ang iba't ibang luxury items, alahas, sculptures, at mga obra ng sikat na artists. Tahimik lang akong nanonood habang nakaupo pa rin sa kandungan ni Azrael.

sabi niya bago tumalikod para kunin ang laptop bag niya. “Ayoko. May mga damit pa naman ako sa maleta,” pagtanggi ko agad. Tumigil siya sa pinto at lumingon uli. “Yung mga basang damit sa plastic bag? I told Manang to throw them away. They’re useless.” Nalaglag ang panga ko. “Tinapon niyo? Pero memories ko yung iba roon!” “You’ll make new ones. Mas magaganda,” sagot niya nang walang bakas ng pagsisisi. “Aalis na ako. Be good.”

sigaw ko talaga nong buksan ko yong pinto Parang mall na ata tong kabilang kwarto na to, ang ganda! Ang daming mga damit, sapatos, mga telo at kung ano ano pa, mga panglalaki nga lang. May malaking salamin din sa gitna. May maliit na pintuan sa dulo banda nitong pinasukan ko at pag bukas ko, mukhang ito na ata yong CR Umihi na muna ako dahil sa kanina pa ako ihing ihi Ang kintab ng CR nila, mukhang wala pang nakakagamit, ang bango din parang hindi CR, amoy rosas

Mas lalo lang akong kinabahan. “You’re wondering if I’m obsessed,” sabi niya bigla. Nanlaki ang mata ko. Hindi ako sumagot. “Everyone does,” dagdag niya. “They think possession is obsession.” Lumapit siya ulit, mas malapit ngayon. Halos magkadikit na ang noo namin. “I don’t obsess,” sabi niya. “I secure.” Tumingin siya sa labi ko, sandali lang, tapos bumalik sa mata ko.

My hands curled into fists before I could stop myself. Kung may hawak lang akong asin, baka kanina ko pa siya nasabuyan sa mukha. Hindi lang siya mukhang mangkukulam—mukha rin siyang aswang. “Just because you’ve managed to look a little prettier doesn’t mean you’re suddenly better than me,” Pennie sneered, her voice dripping with disdain. “Don’t get too cocky, Pixie. Sure, you’ve upgraded from your pathetic excuse of a wardrobe, but no matter how hard you try, no man is ever going to last with someone as dull and lifeless as you.”

“Your behavior just showed me why you’re not worthy to be in my position.” -- UMUPO SIYA sa kama at tinignan ang kanyang hawak na wedding ring. Na sa bulsa niya ito all the time. There’s something about this ring that gives her comfort and pain at the same time. Kahit anong titig niya rito ay hindi niya ito magawang isuot. Hindi niya maintindihan. She’s doing her best to remember everything. Kasi pakiramdam niya ay nangangapa siya sa mundo.