Proud To Be Pinoy の小説・ストーリー

HIS WEIRD accent irritated me. Ngayon ko lang napagtanto kung gaano kasagwa ang paraan ng pananalita niya. Iyong boses niya, hindi ganoon kababa at kataas pero naging katunog ng isang bata. Saka isa siyang Pinoy, kalahati nga lang pero hindi pa siya nakakain ng Adobo? Seriously? Naiiskandalo sa sinabi niya, agad akong pinag-initan ng mga pisngi at maraming beses na kumurap.

Yumakap ako kay Rico habang siya ay pinapatakan niya ng mabababaw na haIik ang ulo ko. “Nalulungkot ako Rico na hindi ko man lang nakilala ang papa ko pero masaya akong malaman na alam niyang nabuo ako at gusto niyang puntahan ako.” “Your father is so proud of you for sure na hinanap mo siya.. Kahit nasa langit na siya, alam kong masaya siya malaman na ang unica hija niya ay lumipad galing Pinas papuntang Spain makita lang siya.”

Who wouldn't be proud? As a mother, it's really good to see how our children reach out their own achievement in life. Just like Yana Montallejo. Kahit naman ako, masaya ako everytime na nakakagawa ng Isang magandang bagay si Pio sa murang edad nito.

Ganun siya ka ma-pride. And looking back of what we've become, masasabi kong ang nanay ko talaga ang pinakaulirang ina sa lahat ng mga nanay. I'm so proud of my mom dahil nakuha niyang itaguyod ang pamumuhay namin sa sariling lang niyang pagsisikap.

Saad ng Pinoy nars na si Joy. “Ay, bakit naman maprepressure hindi ko naman sila kinukulit. Nandito ako sa America, samantalang sila nasa Pinas, sa bahay nil ana niregalo ko pa. Kaya umaasa lang naman ako na baka lang naman may mabuo na sila sa tatlong buwang pagkakalayo ko sa kanila.” Ani ng matanda na hindi napigilang ikailing at ikangiti ng mga nars na nasa loob.

"Okay, great! This meeting is done. You can all go back to your office. Have a great day!" Kaniya kaniya kaming napatayo at napabalik sa kani-kanilang puwesto. Napahilot ako sa aking sintido nang makaupo ako sa aking upuan. Talaga bang nanandya ang tadhana? Why the heck I am the one who will be the representative? It's not a valid reason that I am a Pilipino. Pero hindi ko 'yon ikinakahiya, in fact Im proud of it! It's just my past is in there!

Sana naman masarap yung lasa. Unang kain ko ng beacon. Ahem. Di ko malasahan ang sangkap ng pinoy. Hehehe. Mahirap nga talaga pumunta ng ibang bansa. Maninibago ka sa lahat. Pagkain. Klima. Batas. Paligid. Kaya nga saludo ako sa mga OFW na kinakaya ang pangungulila sa sariling bansang sinilangan. Sakripisyo para sa mga mahal nila.

Ganoon pa man ay hindi na siya nagsalitang muli bagkus ay tumango-tango at tahimik siyang sumunod sa mga ito. "Oras na siguro upang harapin ko ang katotohanang hindi kami Americans kundi mga Pinoy. Isinilang ko sila sa America ngunit parehas kaming Pilipino ng Tatay nila. Kaya't hindi na nakapagtataka kung mas gusto nilang manirahan dito," aniya sa isipan. Marahil ay walang may kagustuhan sa aksidenti ngunit naisip niyang paraan na rin iyon ng DIYOS upang mabuksan ang isipan.

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. "Ang hirap makitang angat ang pamumuhay naming mga dayuhan kumpara sa pamumuhay ng mga totoong taga-rito. Bakit kailangang kami ang maghari-harian dito?" may poot na sabi ko. Hindi ko itinuturing na Kastila ako lalo pa't pusong Pilipino ako. Hindi ako si Liwanag. Hindi ako si Lux. Dahil ako si Mon. Ako si Lemon Concepcion; pinanganak na Pilipino, mamamatay na isang Pilipino, mamamatay para sa Pilipino.

Sabi nya kaya napatingin ako sa kanya, so alam nya? He’s smiling, his eyes is showing how proud he is of what I become, dati pa lang ramdam ko naman na proud sya sa kahit anog bagay na gawin ko, mula sa almost perfect quiz, sa hughly graded projects, sa research, sa thesis na nabigyan ng award, lahat yon gusto nya lagi i-celebrate, he was always been proud of my achievements, gaano man kaliit yon.