روايات وقصص ضمن Proudness Quotes

Pitong araw ng walang tigil na pag-aalala. Pitong araw na siya ang gumagawa ng lahat. At sa bawat pagdaan ng oras, nakakasanayan na niya ang lahat. Hindi na pala siya galit. Hindi na pala siya sugatan. Ang tanging natira lang… ay pride. Pride na nagsabing huwag siyang unang lumingon noon. Pride na nagsabing huwag siyang lumapit kahit ilang beses siyang sinuyo.

Hindi naman pala saka mukha namang mababait ang pamilya niya ah. “I want them to be proud of me, gusto kong makita nila ang mga paghihirap ko at maappreciate ang mga yun.” Hinarap ko naman siya saka ko siya seryosong tiningnan. “Alam mo, ikaw lang ang kumukulong sa sarili mo. Sa tingin ko naman ay mabait ang pamilya mo sadyang nabulag ka lang ng sarili mong paniniwala. Alam kong nakikita nila ang mga paghihirap mo, hindi man sila nagsasabi sayo na proud na proud sila sa mga sakripisyo mo, alam kong iyun ang nararamdaman nila ngayon para sayo. Para kasing masyado kang naging uhaw sa atensyon nila.” Bahagya naman siyang natawa sa sinabi ko, bakas ang lungkot sa mukha niya.

Nacha-challenge lang ito sa kanya ngayon. Nasagi niya kasi ng husto ang ego ito dahil siya ang nakipaghiwalay noon. Ganon naman talaga ang mga lalaki, kapag nasasagi ang pride ay parang asong ulol na hindi matahimik hangga’t hindi nakakaganti. Lalo na ang katulad ni Zacharias may ipagmamalaki talaga sa itsura at yaman.

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Mahina naman itong natawa at pinisil ang kan'yang ilong. "Mas proud ako sayo, I'm so proud of what you become princess. Sobra mong napahanga si kuya sa katapangan at tibay mo. Sino ang mag-aakala na ang batang uhugin dati ay isa na ngayong malakas at matapang na babae," maluha-luhang sabi nito sa kan'ya. "Salamat kuya! Salamat sa lahat ng mga pangit na karanasan ko simula pagkabata. Naging matatag ako at naging matapang sa hamon ng buhay," sagot n'ya rito.

"Totoo naman, naisip ko rin 'yan. Hindi tayo privilege na mga nilalang atsaka ayan hirap sa mga mayayaman na matapobre, eh, gusto lang palaging yumaman nang yumaman!" Tama nga, sayang nga naman ang lahat pero sa oras na ito tataasan ko muna ang pride ko. Hindi ako hihingi ng tulong kay daniel para sa bagay na kagaya nito. Hindi sa wala akong pake sa mga kapitbahay ko pero kasi alam kong ang gagawin ko ay tama, hindi ko ibababa ang sarili ko sa isang mapagmataas na kagaya ng daddy niya!

Sabi nya kaya napatingin ako sa kanya, so alam nya? He’s smiling, his eyes is showing how proud he is of what I become, dati pa lang ramdam ko naman na proud sya sa kahit anog bagay na gawin ko, mula sa almost perfect quiz, sa hughly graded projects, sa research, sa thesis na nabigyan ng award, lahat yon gusto nya lagi i-celebrate, he was always been proud of my achievements, gaano man kaliit yon.

“Kapag hindi binababa walang mangyayari. And if you ask me if I can swallow my pride? Of course, I can!” Tumingin ako sa mga mata niya. “ Paulit-ulit ko na nga yan ginawa eh. Nilulunok ko ang pride ko kahit ilang beses na akong niyurakan.” —————————— 05-21-2024

sabay ngiti n'ya dito. Ngumiti si Gideon sakanya ng malungkot. "Hindi ko alam kung kailan magiging proud sakin si Dad. Ilang achievements pa ang kailangan kong maabot para masabi n'ya sakin na proud siya. Puro pagkakamali ko yung nakikita n'ya and it's suffocating." ani ng binata sakanya kaya niyakap n'ya ito ng mahigpit.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***