Novelas y relatos de Punong Kahoy

Kaagad, may naglabas ng limang kahon na gawa sa kahoy na naglalaman ng mga siglong halamang halaman, kabilang ang mga reishi mushroom at ginseng. "Lahat ng mga ito ay mga siglong gulang na damo na may pinakamataas na kalidad, binata. Gusto mo bang tingnan?" Itinuro ni Zyaire ang mga kahon na gawa sa kahoy. Umiling si James. "Hindi na kailangan, Mr. Rider. Pangalanan mo na lang ang presyo mo."

Yung inuupuan kasi namin ay isang mahabang upuan na gawa sa kahoy na kasya ang sampung ka tao. "No. Wala ng space." Sabi ni Hivo at umisog papalapit sa'kin yung tipong kahit hangin ay mahihiyang dumaan sa pagitan namin. Sobrang sungit niya ngayon at seryosong seryo ang mukha.

Kung mangyari man, baka mahulog silang lahat sa bangin na napakadilim sa kinailalaliman nito hindi mawari kung ano ang nasa loob. Ang tinatapakan lang nila ay isang lumang matabang kahoy na nakadapa, nagiging silbi na tulay papunta sa kabilang direksyon na natatabunan din ng mga puno at mga damo na matataas na kumpol-kumpol. Hindi gan'on kalayuan ang dulo subalit nakakahindik balahibo pa rin kung t-tingnan ang nasa ilalim ng tinatapakan mo.

"Try it again, Mateo. Dahan-dahan lang." Sa isang malakas na 'click,' bumukas din sa wakas ang bodega. Sinalubong kami ng amoy ng lumang kahoy, tuyong damo, at langis. Maraming gamit si Papa rito na hindi ko na napansin simula nung mawala siya. May mga lumang gulong, mga sako ng pataba na matigas na, at sa pinakasulok, nakita namin ang mga tumpok ng kahoy na nakabalot sa trapal.

May mga puno ang kapaligiran niyon at nababalot ng bermuda grass ang lupa "Wow! Dito ka nakatira?" bulalas niya. She was amazed by the beauty of nature around the house. Sa tingin niya ay nasa 150 sqm ang laki ng isang palapag na bahay. Chocolate brown ang exterior paint niyon na gawa sa matibay na klase ng kahoy. May ilang baitang ng hagdan sa labas na kanugnog ng terasa. It looks like a county house in Atlanta. "Hindi ako dito ipinanganak, pero dito na ako lumaki at nagkaisip."

"Bumalik tayo, ano nga yung simpleng pangalan ng punong iyan?" "Norfolk Pine, po." Nang marinig ng pulis ang tanong ni Angelo, ay agad-agad niyang hinanap ang pinakasimpleng pangalan ng Araucaria heterophylla. "Naku, may simple naman palang termino yung halamang ito. Yung mahirap pa talaga ang binigay mo saakin, sarap mo din tirisin. Pero di ko gagawin kasi may utang ka pang selpon sa akin."

Pati si Sushi na walang pakialam ay nakitingin na din sa puno na nadadaanan namin. "Ang pulang puno na iyan ay isang Weeping Willow. Sobrang tanda na ng punong iyan na kahit ang mga magulang ko na hindi pa naipapanganak ay nandiyan na iyan." Sagot naman niya sa akin.

"Hindi ka pa ba uuwi? Madilim na, baka hinahanap ka na nang Don." "I am no longer young for my Father to look for me. I do it all the time so they are used to it," he said. Nakarating kami sa may malaking puno ng mangga na kung saan may mahabang upuan na gawa sa kahoy na madalas namin tambayan ni Miko kapag kumukuha kami ng mga prutas.

"Aww. Sana all ina-alagaan." Bago ko pa siya masapak ng payong niya ay agad na itong pumasok sa loob. Tss. Panay hugot wala namang love life! Habang naglalakad ay panay ang tingin ko sa paligid. Kahit na mainit ay ayos lang dahil sa mga nagtatayuang mga puno. Kadalasan sa mga puno nila rito ay mga mahogany.

Ngumiti si Alex at sinabing, “Dito pala nakatago ang sikreto.” “Hah? Anong sikreto?” Mismong materyales ng plaka ay medyo kakaiba na. Gawa ito sa isang uri ng pusikit na kahoy na may bahagyang aroma na hindi mabubulok sa loob ng libu-libong taon. Itong piraso ng kahoy na ito ay nagkakahalaga na ng maraming pera, at isang libong beses na mas mahal ito kaysa sa pinakamahal na mabangong rosewood sa merkado ngayon.