Novel & Cerita Kung Ano Ang Puno Siya Ang Bunga Meaning

Habang heto s'ya, tagaktak ng pawis na nakalambitin sa puno. "Pwede na ba 'yan? Baka gusto mo na akong pababain?" "Mga lima pa." Inis na pinitas n'ya ang magkakatabing bunga ng bayabas, wala s'yang pakialam kung bubot pa ito. Maibigay lang ang bilang ng hinihingi nito.

And when she found one, she reached for it and gave it to him. “Here, taste it,” sabi niya habang inaabot dito ang mapintog at pulang-pula na bunga ng puno. Nagsalubong ang mga kilay nito, ang mga mata nasa maliit na prutas. “Your childhood maybe no fun but that doesn’t mean you can’t have a taste of mine,” nakangiting paliwanag niya. “It tastes good, I promise,” dugtong pa niya.

’ saad niya sa isipan. “Hindi nga raw nalalayo ang bunga sa puno,” pabirong wika ng isa sa mga producer habang nakangiti kay Alejandro. “Mr. Chairman, napakagaling ng anak ninyo. Mukhang hindi na niya kailangan ang gabay ko!”

Those memories which she badly wanted to bury. The house was a modern box house with a see-through glass. Kitang-kita ang labasan na may tanim na mga punongkahoy. Then, there was that mango tree that she used to climb. Kapag naman namumunga na ito, malaya niyang naakyat ang puno kapag wala ang mga magulang niya.

"May bunga ng sampalok!" Kaagad akong napatalon nang makita ko ang tinutuoy nitong puno. May mga bunga nga! "Finally!" Nagkatinginan kami ni Fellion ng lapitan namin ang puno. Sobrang rupok na ng mga sanga at siguradong hindi ako kakayanin. Bakit ba sobrang pinapahirapan naman kami?! "Master, gusto mo ako na lang ang aakyat?" tanong ni Fellion.

Gayon din habang papasok sa dakong ito madaraanan mo ang malalagong sanga ng puno na hitik sa dahon na minsan lang magbunga sa loob ng isang taon. Kung tumubo naman ay puno ng bulaklak at kulay pulang hugis mangga na parang inilagay bilang desenyo para sa isang selebrasyon, pero ang higit na matindi pang kakaiba rito, hindi ito maaring kainin, kung kaya’t ginagamit na lang itong palamuti o alay sa mga namatay nilang kaanakan upang hindi na maulit ng may sumubok na kumain nito at sa huli’y binawian din ng sariling buhay.

sabi ng higante. Naglalakihang mga punong kahoy ang nakikita ni Alea sa paligid. Namangha rin siya sa mga naglalakihang mga bunga ng mga punong nakikita. "Kaibigan, nais ko na sanang umuwi. Sana ay pakawalan mo na ako." "Simula ngayon, ikaw ay akin nang pag-aari kaya hindi ka na maaari pang umuwi sa iyong pinanggalingan."

Kaya nagpatuloy kami tumatakbo. Malayo na kami sa bayan kung saan ang Villa. Ngayon napunta na kami sa baryo. Magdalawang oras na kami naghahanap ngunit wala pa rin. Gaya sabi ni Maru, may puno naman ngunit wala pa bunga. Mayroon naman kami nakita may bunga ngunit mga bubot pa mas malaki pa nga limang piso kaya hindi p'wede. Hanggang sa napunta kami sa barangay nila Jonas. Malayo na ito sa amin pero sige lang basta makakuha lang kami ng gusto ni Misis. “Boss! Tingnan mo maraming bunga iyong Indian mango,” tinuro ni Bruno hindi kalayuan.

Narinig kong sigaw ni Kaizen pero hindi ako nagpatinag. Nasa taas kasi ako ng puno at kumakain ng bunga, bunga ng bayabas. May bayabas dito sa bakuran namin at medyo malaki siya. Marami naman siyang sanga kaya madali lang makaakyat. Mababa pa nga ito eh. “Bakit? Ang daming bunga rito eh. Halika akyat ka rin.” Hindi niya ako makapaniwalang tinignan.

Subalit wala pa rin si Lance rito! Sa puno! Bumalik siya para puntahan ang puno kung saan nagsimula ang lahat ng nararamdaman niya. 'Patawad' Nabitiwan niya ang bungkos ng bulaklak at agad na tumulo ang luha niya ng mabasa ang nakasulat sa puno. "Letlet!" Hingal na tawag ni Birang sa pangalan niya.