Novel & Cerita Quote About Steps

Inakbayan ni Scott si Thoper, teasing him. "She's more lucky that I'm his step-brother. To have a naturally handsome step-brother is a blessing" Gatong naman ng gago bago ngumisi sa akin. "Right, Happie?" I resist myself from rolling my eyes. Kahit kailan ang hangin niya. He's too much of himself. Tingnan natin kung hanggang saan ang yabang niya. A light bulb immediately turned on in my head,

"Umuwi ako ng maaga para mamili ng laman ng ref.," "Don't tell me na hindi ka namimili?" "Sabi nga niya aalog alog daw ang loob ng ref ko," sabay ngiti ko sa aking sarili. "So what's your first step na nariyan na siya?" "Don't know yet," "Ang hina mo naman! Dapat mag start kana mam'ya para tuluyan ka ng gumaling," "Wow! Suggestion ba iyan ng isang doctor?" "Suggestion ito ng matalik mong kaibigan. Kaya dapat mamaya may maganap na. Huwag ka ng mag patumpik tumpik pa bro. Go! Para sa iyong paggaling,"

"One! Two! Three! Four! Five!" Totoo pala na ang boring ng mansyon na 'to. Walang mga bulilit na maingay at ang kaibigan kong feeling bata. Di ako sanay na ang tahimik. Kaya naman binibilang ko na lang ang bawat baitang ng mala-stairway to heaven na hagdanan para pampalipas oras. I'm counting every step I take.

Biglang nagtanong si Esteban na naging dahilan upang hindi maipaliwanag si Mario Ariano. Nag-isip sandali si Mario Ariano at sinabing, "Malakas ang sarili kong lakas, at natural na mas mabuti kung may isa pang stepping stone." Ito ay isang punto ng kanilang sariling lakas, ngunit ang pinakamahalagang bagay ay ang stepping stone, dahil ang stepping stone ay maaaring mas mahusay na mapatunayan at maipakita, kung hindi, walang nakakaalam kung gaano kalakas ang lakas, kaya ano ang gamit?

Wala nang second-guessing, wala nang pagsubok na i-please ang lahat. Narinig kong huminto ang mga hakbang ni Leon sa labas ng pinto ko. Sa isang sandali, akala ko kakatok siya. Pero nagpatuloy ang mga hakbang sa hallway, hanggang sa unti-unting mawala ang mga ‘yon. Mas mabuti na ang ganito, pabulong kong sabi sa sarili. Small steps, naisip ko. Small steps para bumalik ako sa dating ako…

"Ikaw nga itong hindi sumusunod sa step. Turuan mo 'yang paa mo na matutong umintindi. The steps are damn easy!" "Look who's talking. Hindi mo ba napapansing ikaw ang hindi sumusunod? Dapat humakbang ka paatras, hindi paabante," giit niya pa rin sa akin, ayaw na ayaw magpatalo e halata namang siya ang mali.

tipid nitong sagot. " Kuya, I know you are mad at daddy. I understand you. " saad nito. Lumapit ito sa kapatid at niyakap. " Don't worry Kuya. It won't be easy for daddy para mapatawad natin siya. I will help you. " saad pa nito. Tumawa ito ng pilya sabay tili nito. " Uggghhhh! Princess don't scream. Mababasag eardrums ko sa tili mo. " saway ni Harold.

“May challenge ako sa iyo, Lumi.” Ayan na. Sabi na, e. kilalang-kilala ko na siya. Alam ko nang may ganito pa sa huli. May kalokohan na naman siya. Napakrus ako ng mga braso. “Ano naman iyon?” Nagkatinginan kami, pagkatapos ay kalmado siyang nagsalita. “First person to reach ten thousand steps wins.” “Okay, ganoon lang pala,” mabilis kong sagot.

Nang walang pag-iisip, nagalit siya at niyakap siya nang mahigpit upang magbigay ng kaaliwan. "Basta nandito ako, puwede kang pumunta sa kahit anong kasal na gusto mo, sabihin mo lang.” Sumingit si Stephen nang may mas malaking sigasig. "Huwag mo akong kalimutan! Ang mga kasalan ay maliit na bagay lang. Gusto mo ng mga bituin? Aakyat ako sa langit at kukunin ang pinakamakinang na isa para sa'yo. Kalimutan mo na ang mga walang kwentang iyon."

Ready when you are. She smiled to herself, heart beating a little faster. She grabbed her purse and made her way to the door, taking one last look in the mirror. *One step at a time,* she reminded herself, feeling the weight of her own uncertainty. But this time, it felt like the first step toward something worth taking.