Quote About Steps Novels & Stories

Natatakot sa mga salitang maririnig ko. "Caitlin is my daughter iha. She is your stepsister" si tita Keanna ang sumagot sa tanong ko. My heart literally stops from beating. My chest tightened. Nanlaki ang mga mata ko. Ramdam ko ang tila pagkawala ng kulay ng mukha ko. Tears formed in the corner of my eyes. My fist tightened.

Humugot ng malalim na paghinga si Airith, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na pagkabog ng kanyang dibdib. "Remember, we're in love," bulong ni Stephen habang tinutungo nila ang grand entrance. "At nandito tayo upang kunin ang loob nila at ipanalo ang kanilang basbas." "Pero paano kung malaman nilang nagpapanggap lang tayo?" agad na bulong niya pabalik sa ninenerbyos na boses. "They won't," tugon ni Stephen, kalmado ang ekspresyon ng mukha nito. "Pwera nalang kung sasabihin mo sa kanila." natatawang dugtong nito.

Hindi ko hahayaang mangyari iyon, ang makahulugang tingin naman ni Carla para sa kanya na nabasa ang kanyang mensahe na nais niya iparating dito. Tingnan lang natin kung sino ang magtatagumpay, huling mensahe ng kanyang tingin bago nagpatiunang naglakad palapit sa mga nakahilerang pagkain.

Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free. Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko. Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan. YOLO na lang ata ‘to. Pagliko namin sa isang corridor— bigla akong kumilos. Tumakbo ako. Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0. Will it work? Syempre hindi. Pero at least may attempt, diba?

“At alam mo rin na ito ang pinakamabuti para kay Stephanie.” Huminga siya nang malalim bago idugtong, “Hangga’t naniniwala kang tama ang ginagawa mo, hindi mo kailangang alalahanin ang opinyon ng iba.” Ang kanyang mga salita ay hindi malakas, ngunit puno ng kapangyarihan. Ang titig niya kay Julian ay kasing lambot ng simoy ng tagsibol—tanggap, maunawain, at mapagpasensya.

dagdag ni Stephen nang kalmado, “hindi ko mamasamain na bilhin na lang nang buo ang kumpanya niyo.” “Sa ganoong paraan, ikaw at ang ina mo ay tuluyan nang maglalaho—hindi na karapat-dapat na umiral kahit malapit man lang sa mundo ni Haile.” “Ano’ng mga pinagsasabi mo!” bulyaw ni Conrad, nanlilisik ang mga mata. Tinitigan siya ni Stephen nang walang pagkurap.. “Subukan mo ako.”

mahinahon kong sagot, pero malamig ang tono, “gusto n’yong sumuko ako habang hindi pa ako nabibigyan ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili ko?” “Drake,” singit ni Mirielle mula sa kabilang dulo ng mesa—oo, andoon siya, nakasuot ng itim na blazer, mukhang perpekto pa rin kahit kagabi lang muntik ko na siyang harapin nang pisikal kung hindi ko lang napigilan sarili ko. “Sometimes, stepping down is an act of grace. You can rebuild your name quietly. But the company—this legacy—needs to survive.”

May kopya na siya ng susunod na panggagayuma niya. Kinunan niya ng picture ang pahinang iyon. Kung hindi raw siya magtatagumpay sa unang step ay pwede na iyong pangalawa. Medyo mahirap ang step na iyon dahil kailangan niyang kumuha ng bulaklak galing sa patay para matiyak na magiging patay na patay din sa kanya ang gagayumahin.

He whispered kaya napangiti ako. Ano kayang magandang gawin? "What do you think is the second step of this play? I've already started kanina eh, and gave them a big surprise. Anong gagawin natin?" Tanong ko sa kanya pero sinuklian niya lang ako ng isang mapaglarong mga ngiti. "Let's make them realized what we are right now. Make them believe." He said kaya hinampas ko siya sa kanyang dibdib.

I joked to at least lessen the tension, but to no avail. "No! They're all irresponsible! Bukod roon ay ang dami-raming tauhan sa paligid pero wala man lang ni isa sa kanila ang nakapansin agad sa 'yo! Paano na lang pala kung hindi kita naisipan puntahan doon? God knows what will happen next!" Nagpalakad-lakad pa si Stephen at tila hindi mapakali. Napailing na lang ako nang dahil sa inasta niya. Parang may lalabas kasi na usok sa ilong niya anumang oras.