Quote About Steps の小説・ストーリー

Ash started, breaking the silence as he carefully stepped over a rock, “I’ve been thinking a lot about what you said the other day... about how we need to take things one step at a time.” Maya glanced at him, her heart beating a little faster. “And?” “Well, I’ve been thinking about it a lot,” he said, adjusting the backpack on his shoulder. “And I think... I think you’re right. Hindi ko kailangang madaliin ang lahat. I’ve been living my life with this constant pressure na parang everything has to be perfect all the time. But maybe... maybe it’s okay to not have everything figured out.”

, naguguluhang saad ko. "H'wag mo na akong sitahin. Sarili kong kasabihan 'yon.", sambit ni Steph. "Tsk. Ibang klase ka rin. So continue what you're saying.", "Do'n na lang tayo sa plaza mag-usap, masasayang lang ang pera mo kapag pumunta pa tayo ng hospital.", "--I have so many tips to share. And I know that you can apply it.", tanging turan niya.

“You’re right.” “At isa pa, ayon sa kwento mo, parang hindi niyo naman napapag-usapan ang mga ganitong bagay. Baka naman kailangan niyo lang kumpirmahin kung ano talaga kayo para sa isa’t isa. Minsan kasi, hindi sapat ang aksyon lang. Kailangan din talaga ng words. Hindi ako naniniwala sa action speaks louder than words. Words are better said with actions done.” Napangiti si Stephanie bago ginawaran ng halik ang ulo ni Avaluan. “Enough about me. Tell me more about you.”

Napaangat ako ng mukha at napahikbi nang makita silang lahat na nakangiting nakatingin sa akin. “We don’t judge you, Vee. Alam din naming hindi naging madali ang lahat para sa’yo, so, we just pray and wish that everythings gonna be alright. Na balang-araw, babalik tayo sa dati. Healing a scar isn’t easy as one, two, three, but forgiving and moving forward can make you even stronger and live a normal life,” litanya ni Stephanie. “Wow, kakabasa mo ng mga motivational qoutes nagiging inglesera ka na, Steph, ah! Stop showing off, hindi bagay sa’yo!” Nakahalukipkip na turan ni Rosalie sa stepsister niya.

Bumitaw siya sakin, hinawakan ang magkabila kong balikat at hinarap sakaniya. “Tara sa loob, ipapakilala kita sa stepdad at stepbrother mo” saad nito, siya lang ang naeexcite sa ginagawa niya. Habang nalalakad sa gitna ng hallway papunta sa malaking pinto, ay nakatingin lag ako sa kaliwa’t kanan ko. Grabe, iba talaga pag mayaman ganito sasalubong sayo palagi? mga maids na naka line up sa bawat gilid at nakayuko, medyo nakakailang tuloy.

Tanong ko nang makaupo kami. Binigyan niya ko ng kaunting ngiti. "Salamat nga pala kanina." "It's nothing. Masama rin kasi ang ginawa niya. She shouted at you." "K-kasalanan ko rin naman." Umiling ako. "It's not your fault kung nahirapan ka sa steps. And don't be sorry about it, lahat naman tayo nahihirapan. All you have to do is to seek for someone's help."

sabi nya " Halika selfie muna tayo" dagdag nya habang papunta sa kayangan ay natanaw namin ang tinawag nilang sleeping giant. " Alam mo bang mas magandang tingnan ang sleeping giant na yan pag nasa tuktok ka ng Mt. Tapyas" sabi nya. " O talaga sabi ko naman sayo umakyak tayo sa mt. Tapyas" sabi ko. " 700 steps ang paakyak papuntang mt. Tapyas siguradong mapapagod ka" sabi nya.

Pero i know that he don't do that intentionally. Pag-kauwi sa bahay ay sobrang pagod ang naramdaman ko. Ipinagdasal ko din sya. Sana kung nasan man sya ay masaya sya. Siguro nga'y hindi sya naging perpekto pero alam kong mabuti syang tao. Stephen have a lot of explanations sakin. I wanted to hear his sides. Ayokong kumilos ng basta-basta. I don't want to risk any life dahil dito.

Pinagtitinginan siya ng mga students. Ang laki kase ng boses niya. "Hindi ko yan kaibigan" sabi ko sa mga students at nag iba ng daan. "Hoy friend, may sasabihin ako" "Ano na yun? " Inis kong sabi. Tumabi siya sakin habang patuloy padin ako sa paglalakad, I need to memories the steps pa. "Pinapapunta ka ni Lor sa office niya" konot noo akong iniisip kung sino si Lor.