Quote For Fall Novels & Stories

Kaming freshmen naman ay sa photo booth for remembrance and souvenirs. ‘Yong mga walang sinalihan na kahit anong sports ang mga nag-aasikaso sa mga booths. Malaki rin ‘tong school, at dahil public, maraming mga students na pumapasok dito. Halos nasa lima hanggang pitong section kasi ang bawat grade level. “Who paid for me?” tanong ko dahil wala naman akong nasabihan sa team ko na nakulong ako.

Nang sumapit ang umaga ay dumiretso na ako rito sa bayan. Ibinenta ko ang kwintas ko sa sanglaan na itinuro ng napagtanungan kong babae kanina. Mabuti na lamang at sa mataas na presyo ko ito nabenta dahil puro ang gintong ginamit upang buuin ito at ang bato nama’y nakakahalaga rin ng malaki. Ang ibinigay sa akin na halaga ay 46,200.00 at sa palagay ko ay sasapat naman na ito sa mga araw ng pananatili ko rito. Walongpu’t isang araw na lang naman ang natitira sa akin at hindi ko naman papaabutin doon ang pananatili ko sa mundong ito.

anito saka basta na lang pinatay ang tawag. "Kailangan mo na namang umuwi?" hula ni Kat. Tumango siya ng marahan habang naka-usli ang ibabang labi. "Ano naman sana kung gabi na? Sa susunod na buwan lang ay bente ka na. Saka wala naman siguro siyang dapat ipag-alala, hindi ba? The way you dress is shouting you're not virgin anymore. Hindi ka na gagawing bride ng isang multo." Tinignan siya ng mariin ni Cassandra.

Napatitig nalang ako sa hawak kong champagne glass sa aking lamesa habang napaisip na mas mabuti pang natulog nalang ako sa bahay kaysa pumunta rito, hindi ko gaanong gusto yung pina bid nilang mga jewelries maliban dun sa isang simple silver necklace na may sunflower pendant made of diamonds. Favorite ko ang sunflower kaya gustong gusto ko iyon, ang unang price niya ay mahigit kalahating milyon hanggang sa umabot ito ng three million, makukuha ko na sana ito pero biglang may lalaking lumapit sa emcee at may ibinulong rito at pagkatapos ay iniannounce nito na someone brought it trice the price. "Ahiah." Pamilyar ang boses ng lalaking tumawag sa akin mula sa aking likuran, isa lang ang taong

Sobra na akong down dahil sa mga nangyayari sa akin pero wala akong balak na sumuko. “I’ll give you three damn weeks, Webber. Kung gusto niyong mabuhay mag-ina, magbayad ka.” At agad niyang pinutol ang linya. I couldn’t utter a single word. Hindi ko na talaga alam kung anong gagawin ko… Kahit siguro ibenta ko ang kidneys ko, hindi pa sapat pambayad sa lahat nang pinagkakautangan ko.