Falls Quotes Novels & Stories

I am missing temporary things. Temporary. Everything's temporary. Patikim ng buhay. Siguro normal lang talaga ang pag-hihiwalay. Normal rin lang ang nararamdaman ko dahil hindi ako nakahanda nang mawala siya. I never fell out of love. He did. And it happened in one day. In just one day and it was gone. "Cassandra, I am sorry but your husband suffered from Retrograde Amnesia. He only remembers basically half of his life. To him, he's still a teenager. He told me that he was playing basketball for Ateneo yesterday and asking me ifhe bumped his head during the game. '

Paano ko itatapon ng basta-basta iyong limang taon? "Her father saw us. Hindi raw siya papayag na hindi ko papanagutan si Veronica." Inangat niya ang tingin niya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Dulot ng panghihina, hindi ko maialis ang kamay niya sa akin. "Sorry, Adri, but I really need to break up with you. I can't afford for my career to be ruined." Agad akong natauhan sa sinabi niyang 'yon. Pabalibag na inalis ko ang kamay niya at malakas siyang sinampal, dalawang beses, tig-isang pisngi.

reklamo ko. Ngumiwi siya, "Sorry" she showed me her finger in a peace sign. I continue walking, "What's with the rush ba? Mukha ka pang gulat na nakita mo siya doon sa building nila" sabi ko. Pumuwesto siya sa tabi ko, "Siyempre, iba pa rin kapag nakikita ko siya ng harapan." "Mukha nga silang t*nga kanina, e" kwento ko.

Sa mansion ng Lola ni Miles Pagka park niya ng sasakyan ay duroderitso siyang nag lakad papasok. Wala sa sariling umaakyat siya sa hagdan patungo sa kaniyang silid. Pabagsak niyang isinara ang pintoan doon ay biglang nag flashback sa isip niya ang scenario na kaniyang nasaksihan sa hotel na iyon. Mas dumoble ang galit niya. Galit niya para sa nobyang NILOKO siya at galit sa mismong sarili niya. Nag kulang ba siya dito kaya nag hanap ito ng iba? 'Am I not enough?' sa samutsaring pumapasok sa isip niya ay pinag susuntok niya ang pader ng kaniyang silid. Wala siyang pakialam kahit magkanda sugat sugat na ang mga kamao niya, he needs to let out his anger.

Move on and get over the pain. Evan was so used to that statement dahil iyon ang paulit-ulit na sinasabi niya sa kan'yang sarili kapag siya ay nasasaktan. Move on from the hurt and get over the pain, but never forget the people and the circumstances that hurt him. Betrayal is something that should never be forgiven or forgotten, kaya paulit-ulit din ang pagtuturo niya sa sarili niya ng mga salita na "Move on and get even."

"Falls? May falls rito?" Nakangiting tumango ito. "Yes po." Sabi nito while pinching her cheek. Tinanggal niya ang kamay nito sa pisngi niya. "Iba pa yung falls dun sa may batis?" Tanong niya. "Hindi naman falls iyon eh. Parang falls lang dahil sa mga batong nagkapatong-patong." Nagpapapalakpak siya sa sobrang excitement. "Oh my God! Excited na ako!"

"Magkano?" “Sampung libo.” Pilit na pinipigilan ni Fiona ang umiyak, pero halata sa nanginginig niyang labi ang emosyon. Napansin ito ni Eys at nagsalita, “Huwag kang umiyak. Walang kwenta ang luha mo.” “Eys, hindi ko na kaya! Isang milyon!” “Dapat ganito ang isipin mo, isang araw pa lang, naka-sampung libo na tayo.”

FLASH BACK “Nag usap na kami ng mama mo tungkol kay kate, and I think mas prefer nya na mag stay sayo kesa makasama kami ng father nya. Kaya ko binigay ang card na yan ay para iiwan sa kanya kung sakaling bumalik na ako ng Europe. Birthday nya ang password nyan and you can use that for her expense sapag transfer nya dito, kinausap ko na rin si kuya noel kaya…..”

Saka ko siya tinalikuran, but I still heard him say those words that made me stop. "If falling for you, means dying. Then, I'm more than willing to die. Swear, baby! Swear! I'm going to make you fall for me. And when you do, I'll surely catch you. Don't be scared to fall again. If you're scared to get hurt, then you do not love at all. I'll help you move on. I'll help you forget him. I'll be willing to be a rebound, for now. And when you're done moving on, I'll make sure you'll fall for me harder."

Trina asked, handing her a clipboard. “Yeah,” Kaella replied with a quick smile. “Konti na lang, matatapos na rin ’to.” She was doing fine until her heel caught on the edge of the temporary platform as she stepped backward. In one horrifying second, Kaella felt her ankle wobble, her balance slipping. A small gasp escaped her lips. She flailed for something to grab—anything—but the nearby banner stand wasn’t strong enough to hold her weight. It wobbled dangerously, threatening to topple along with her.