Quotes About A Job の小説・ストーリー

Tinulungan ko naman tumayo yung babae. "You should at least say that its heavy. Learn to voice out!" Sabi ko naman. Pilit naman itong ngumiti sakin. " ma'am, in this kind of job of us. We cant just say that. We all intend to ease everything." Sabi naman nya kaya napatahimik na lang ako. I dont know about that. Hindi ko alam na ganito pala ang nararamdaman ng ibang nagtatrabaho. I never experience it myself kaya i never know. Im just spending my money. While they are earning some.

"Iba ka rin no. 'Yong iba gusto nasa taas agad tapos ikaw mas pinipili mong mag-umpisa sa pinakababa? Ngayon lang ata ako nakakilala ng katulad mo." Napabaling ang tingin niya sa akin. "Walang mataas o mababang trabaho, Kate. I don't know why people always put labels, ranks on everything. Every job has its own value." Natahimik ako. Lagi na lang ako natatameme sa mga sinasabi niya. He never dissapoint. "I mean, of course! I know that." Napakamot na lang ako sa pisngi ko. Napasubo pa nga.

Kaya sabi niya, "'Wag kang mahiya sa'min dito. Lahat ng tao medyo easygoing dito sa Justa, kaya isipin mong kaibigan mo kami. Kung kailangan mo namang mauna na, 'di ka rin naman pipigilan ni Jacob. Lagi rin siyang nagmamadali na itaboy kami pagkakain." Sa totoo lang, mahirap panatilihin ang mga tao sa ganitong linya ng trabaho. Napakahirap makakuha ng promotion. Kinailangan nilang harapin ang mga antique araw-araw at gugugol ang buong araw sa paggawa ng trabaho. Hindi na kailangang sabihin, wala silang gaanong oras para sa kanilang sarili, lalo na sa paghahanap ng kasintahan.

Hindi mahirap ilipat ang pera sa kanyang account. "Inaasahan ko na ito ay tungkol sa pera, ngunit kumuha ako ng trabaho at lagi kong tinatapos ang aking trabaho." Ngumiti siya ng ganyan ay isang bagay na dapat ipagmalaki. Maaari ito kung ito ay ibang klaseng trabaho pero iba ito kung ikaw ay isang malupit na mamamatay tao. "Pakiusap... Gagawin ko ang lahat. Ibibigay ko kahit na ano.”

he uttered and swirled his rock glass. Hanggang ngayon sana kaso minalas lang talaga. "Kailangan mag bawas ng employee, nagkataon pa na bago lang ako kaya ayun" "Bakit 'di mo subukan sa Jacobs Enterprises? Bihira lang may makapasok d'yan pero hindi sila basta tumitingin sa educational background dahil gusto nila 'yong dedicated sa trabaho, they're into skills" he offered. Hindi ba mas lalong mahirap para sa'kin? Kung sila nga na may degree nahihirapan na, ako pa kayang wala?

"Hard work doesn't guarantee results." "I know." "Then?" "But I won't give up either." Tumahimik ang buong opisina. Ang huli niyang sinabi ang tanging laban niya sa mga empleyado nito noong sinukuan ang trabaho na iyon. Hindi man siya galing sa tanyag na eskuwelahan, hindi man siya ang pinakamaganling, pero at least alam niyang hindi siya susuko. Iyon lang naman ang tanging kailangan ng katulad niyang amo.

Dahil, ma'am siya dito. "Hmm, miss huwag ka nang tumayo diyan. Mas mabuti kung umalis a na, dahil, hindi ka kailangan ng company. Kung wala kang mahanap na trabaho. Mas mabuti din na manlimos ka na lang sa lansangan," aniya pa niya sabay takip ng ilong niya. Ang arte niya. Porket mayaman siya, ang laas na ng loob niya.

Hindi man nito ipagsigawan ay halatang-halata sa kilos at pannaalita nito. "What do you mean?" "Ewan ko, Basta ang alam ko may iba sayo. I just can't pinpoint eh. Kung nagkakamali man ako, then who are you to treat me that way?” “Hindi ko sinasadya-“ “Kung ikaw ang nasa posisyon ko, inalok ka ng isang taong bigatin? Hindi mo ba papatulan, Garett? Having a little enjoyment in life is not a bad thing. I think deserve ko ang konting luscious lifestyle. I’ve been working my ass off since I graduated. To think? That offer would not only rest my aching back, but of course my parents '. May offer pa silang job seminar which my two brothers will badly need it.”

He really deserves all the best in this world. Sinabi niya sa akin na sa Almarez na siya nagtatrabaho bilang corporate lawyer. Alam kong sinubukan niya dati dito sa Servencio pero hindi siya natanggap at sobrang nasaktan talaga siya. Kaya naman ngayong nahanap niya ang para sa kanya ay sobrang saya ko kahit na may inaalam ako sa Almarez. Wala namang masyadong alam doon si Vince pero mas lalong hindi ko na siya pwedeng pagkatiwalaan tungkol sa trabaho. Job is a job and we are both professionals. Gagawin namin kung anong tama ‘pag ang trabaho na namin ang nakasalalay.

She suddenly sat on her chair and looked at him intently. “Ano`ng trabaho? Huwag lang iyong mahirap at hindi ako sanay magtrabaho.” Ano na lang ang iisipin ni Joacquin sa sinabi niyang iyon na siya na nga ang bibigyan ng trabaho, choosy pa.