Quotes About Escaping Reality Novels & Stories

Asik ko sa kanila Kaniya-kaniya silang bawi ng tingin. Napairap ako sa ere dahil sa halu-halong nararamdaman. How to escape from reality? Can fantasy let me in so this pain will vanish for a moment? Am I in a reality, by the way?

Wika pa nito bago tuluyang umalis. ........ Maxine POV How can I escape? Masyadong mahigpit ang mga tauhan ni Mr.Harold Zhang.. Anong pwede kong gawin! Ayaw kong manatili sa lugar na to! Ayaw kong maghintay at umasa na may mag rescue sa akin! "Wag munang subukang tumakas pa!" Gulat akong napa tingin sa may pinto! Si Mr.Zhang. "Alam mo,believe din ako sayo,nagawa mong paibigin ang pamangkin ko nang walang kahirap-hirap..ngayon sinusuway na niya ako." Sabi pa nito.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

There’s only one reason people lie about the state of their life: for the benefit of others. When they say that the truth will set you free, what they mean is that you will be free from the burdening weight of having to conceal who you are. The truth will set you free because you don’t realize that whatever you’re ashamed of, whatever your secrets are, whatever the ugly is, whatever the messy is, becomes the focus. It becomes the thing that holds you hostage, imprisoned from a life in the light. "Hindi na po. Hindi na po iyon ang gusto ko sa buhay." Hindi kumukurap kong sabi. Seryoso at hinihintay ang magiging reaksyon niya.

“Kung p’wede lang sana na ganito lang kapayapa ‘yong buhay natin parati. ‘Yong malayo sa kabihasnan, ‘yong malayo sa problema.” Pumihit ako patalikod sa kanya, paharap sa payapang karagatan bago ako sumandal sa malapad n’yang dibdib. “Sana nga, Sammy, kaya lang hindi natin p’wedeng takasan ang reyalidad. Ang buhay na mayroon talaga tayo.” Turan ko nang isaklop ko ang kanang palad niya sa kaliwang palad ko. “Ang tanging p’wede lang nating gawin ngayon ay ang i-enjoy kung ano ang buhay mayroon tayo sa kasalukuyan para kung sakaling dumating na ang kinabukasan na hindi na ganito kaganda ay may maibabaon tayong magandang ala-ala.”

two days? Dahil doon ay lalo lang akong nag alala. Gustuhin ko mang kumawala ay malinaw pas a tubig na wala naman akong magagawa. Napapikit na lang ako ng mariin. What else can I do to escape him?

Tumaas ang kanyang kilay sa sinabi nito. “Really?” “Yes,” she said. “But then myths are actually pretty cool. It helps us escape the harsh reality. Just like how Cinderella found her prince charming.” Napatingin din siya sa kalangitnan ngunit muli siyang nagbaba ng tingin kay Emory. There is no better view than the view in beside him right now. “I don’t want to have a child,” biglang saad nito.

Kahit ba na taga-sulat lang ako ng mga sinasabi ng mga kliyente gamit ang shorthand ay mahirap pa din lalo na kung emosyon lang ang pag-uusapan. "Can we just... escape?" wala sa sarili kong nabanggit habang nakatingin sa bintana, inoobserbahan ang mga nadadaanang lugar. I heard him chuckle. "My little Ali is up for an escape. Sure thing," aniya bago iliko ang kotse sa daang hindi ko alam.

Bumuntong hininga ako, "Hindi naman kami makaalis, dahil bantay sarado kami ni dad. We have two options. One is not to run away, and two is to run away, but we should make sure na hindi kami mahuhuli." Nag baba ako ng tingin sa kanya at tipid siyang nginitian, "Just like you, I really like to imagine things," nakita kong ngumiti siya, "Same reason din kung bakit. Ginagawa ko ang pag gawa ng bagong mundo sa isip ko, dahil gusto kong makahinga. Para kasi pag nandoon ako sa realidad, parang may sumasakal sa leeg ko. Hindi ako makatakas kahit na ano ang gawin ko, kaya sa isip nalang ako tumatambay."

May parte sa aking loob na nagrereklamo na sa akin at nagsasabing, sumuko na ako sa katangahan ko. Oo.. inaamin kong napakatanga ko talaga. Hinahayaan kong puso ko ang manaig at hayaan kong magdesisyon. Pero ni minsan, hindi ko ginamit at pinakinggan ang laman ng isip ko. Siguro nga, there's limitation for everything. So maybe this my time to escape from my own shell. Maybe this is the right time to wake up from those scary nightmares in the dark nights. Maybe this is the time to face what are the truth from the mistakes.