Quotes About Forgetting The Past Novels & Stories

Nakita kong bahagya itong siniko ni Jules. And for the nth time, I forgot what to say next. I already forgot the past and don’t want to remember what happened from the past. And still, I didn't know that it still has an effect on me. That house may bring back the painful past to me, but I still value it with my life. Ibinigay yun ng lolo ko sakin, sa amin. Though, it holds every piece of memory I have from my life before.

Humiwalay kaagad ako sa pagkakayakap kay Nathan at ibinaling kong muli ang tingin ko kay dad at nagtanong, "Dito na siya ulit titira dad? Pa'no iyong ginawa niyang—" "Forget it, son. Kalimutan na natin ang mga nangyari at harapin ang panibagong pag-asa." "Pero dad, hindi naman talaga si kuya ang nagnakaw ng pera niyo." "Keep your mouth shut, Andrew. Maraming tao ang nakikinig sa 'yo. Just like I said, we must forget everything in the past, okay?" Tumango na lang ako sa kaniya.

tumulo ang luha ko pagkatapos magsalita ni Amanda. "Sobrang tagal na nun, siguro dapat na nating kalimutan ang nakaraan at magsimula na tayo ng panibagong buhay." ani ko habang isa-isa ng binubura sa isip ko ang mga nangyari sa nakaraan. "Kailan ka pa nakalabas?" tanong ni Roberto. Bumaling si Amanda kay Roberto habang ako naman ay nanatiling nakatingin dito para pakinggan ang sasabihin nito, curious din ako kung ano na ang nangyari dito.

Kahit pa siguro magkandakuba-kuba ako katatrabaho para maibigay ang magandang buhay sa anak namin, ay hindi ko pa rin matutumbasan ang buhay na kayang maibigay ni Ken sa kaniya lalong higit ang pagmamahal ng isang ama. “You know why some people cannot move forward? It is because they are living in the past, and overthinking the future. They forget that the present still exist,” ani Karl. “Maniwala ka sa akin, Laurice, alam ko at naiintindihan ko ang lahat ng pinagdaraanan mo ngayon. I already witnessed this before, and it is happening again right now. As much as I would love to help you to overcome that pain, pero wala akong magagawa. I tried it before, but I really can’t. And you know what,

“Hindi mo alam kung ano’ng pakiramdam na unti-unting mawalan ng pwesto sa buhay ng sarili mong ama. Wala kang alam, Cassandra.” Bahagya nitong ibinaba ang tingin. Pagkatapos ay dahan-dahang huminga. “Forgive and forget para sumaya ka at makalaya,” mahina nitong sabi. Napatigil si Candice. “Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang ideya na ‘yan,” dagdag nito. “Pero isang bagay ang alam ko, hindi ka ampon. Kapatid kita. At kahit nakakairita ka, alam ko ’yon,” anitong tumalikod na.

At marahil. Panahon na para tigilan ko na ang paghahanap ng mga sagot na baka hindi ko rin naman makuha. Napabuntong-hininga ako. Sabi nga nila, "Past is past." Hindi mo mababago ang nakaraan. Hindi mo na maibabalik ang mga taong nawala. Hindi mo na mabubura ang mga sugat na iniwan ng kahapon. Pero may isang bagay kang puwedeng gawin.

"Dapat mo nang tanggapin ang katotohanan: ako ang nanalo noon, at ako pa rin ang nananalo ngayon! Kailangang tumingin ang tao sa hinaharap, kaya nga sinabi kong matagal nang dapat ibaon sa limot ang lahat ng galit at samaan ng loob natin!" Habang nagsasalita siya, iniabot niya ang isa pang tasa ng kape na hawak niya. Mahahaba at mapuputi ang mga daliri ng kamay na iyon, walang bakas ng hirap o pagod ng pang-araw-araw na buhay. Paano niya nagagawang sabihin ang salitang "kalimutan na ang nakaraan"? Para iyong lantaran na pang-iinsulto!

iniangat niya ang baba ko para silipin ang mukha ko. "Like what I've said before. What would be in my past, is just a past and I don't wan't to bring it back to this season. What I've been encountered before, is just a big mistake. So I will remind you, don't be being overthink about the things that doesn't exist anymore." tumango lang ako sa kanya at tinugunan siya ng mariin na halik sa pisngi.

"It's weird. Last time I know, galit na galit ka sa kaniya. Bakit parang may nagbago?" Pinanggigilan ko ang ilong niya dahil mas tumangos ito lalo sa pagkunot ng noo niya. "Hindi ba pwedeng mag forgive and forget?" "Nah! You can forgive, but it's not necessary to forget." Sabi niya sa akin at pinatungan ng mabababaw na haIik ang labi ko. Ngumiti ako at yumakap sa kaniya. Ah- I love this man so much. Hindi ko na ito ibibigay pa kahit kanino. Kung pwede ko lang siyang ipagdamot ay gagawin ko.

naiinis na saad ko sa kaniya. Hindi ko alam pero mas nako-curious ako sa sinabi niya. Bakit kailangang kong kalimutan kung ano ang ginawa ko na pilit ko ngang inaalala? Isa pa pwede naman niyang sabhin na sa akin kung may ginawa pa akong ibang kahihiyan para isang bagsakan na lang ng hiya hindi iyong pag-iisipin pa niya ako. "Like what I have said, don't force yourself to remember it. Maybe it's not necessary; that's why you forgot it. Just don't drink again, Kiddo."