Quotes About Imagination Novels & Stories

Tumawa lang siya sa sinabi ko saka napailing. "You and your imagination are damn funny. I don't believe those things they are just made of stupid illusions of humans," he said and I just roll my eyes on him. Hindi ko naman kasalanan na lumaki sa paniniwalang ganoon at naiintindihan ko kung hindi siya naniniwala dahil magkaiba kami ng nakalakihan.

Pinitik ng malakas ang noo ko! 'Bagay lang sayo yan, Jaymee! Kung ano-ano kasing imahinasyon ang pinagii-isip mo! Mahiya ka!' Napangiwi ako sa sermon ng utak ko sakin. Imagination ko lang pala yun. Ang akala kong ngiting-ngiti niyang mga labi, nakasimangot pala sa reyalidad. Hays. "Don't tell me, gusto mong magpa-halik sa akin," nanunukso ang mga tinging ipinukol sakin ni KC.

Kundi dahil sa pakiramdam na may matang palaging nakasunod sa bawat kilos ko. Hindi lang dahil sa nangyari sa bookstore kaya hindi ako mapakali. Kundi dahil sa pakiramdam na may matang palaging nakasunod sa bawat kilos ko. Everywhere I go, parang may presensyang hindi ko makita pero ramdam ko. Sa café, sa mall, kahit sa loob ng kotse, may kakaibang kaba akong nararamdaman. I tried to convince myself na imagination ko lang iyon. Pero habang lumilipas ang oras, lalo akong hindi mapalagay. Minsan, napapalingon ako sa likod kahit walang dahilan. At sa bawat pagkakataon, wala akong nakikita. Ngunit deep inside, alam kong may nagmamasid sa akin—at hindi maganda ang kanilang pakay.

“Perfect! And with this sauce? Yum!” “Ang layo na ng imagination mo,” natatawang wika niya. “Huwag mo na akong bolahin, ipagluluto naman kita kung iyon ang gusto mo. Pero ang umuwi rito araw-araw, pag-iisipan ko pa.” “Anong sinasabi mo? I live here with you. . .” “Sus! Sige na. Kumain na tayo. Gutom lang ang lahat ng pinag-uusapab natin.”

Kahit malamig na shower, walang epekto. Tumawa ako at lalo ko pa siyang inasar. Halos na-iimagine ko na. “Mag-yelo ka.” *Nakakatawa ka talaga. Siguro mas dapat gamitin ko na lang ang bibig mo.* “Sigurado ako… mas masarap kung ako ang bahala sayo.” *Jackie, you’re making it worse!* Aba, nagreklamo na. Umayos ako ulit ng higa. “Kung hirap na hirap ka na, gamitin mo imagination mo. Isipin mong ako ang tumutulong sayo—hindi ang kamay mo.”

Hindi ko man nakita lahat, ramdam ko iyon sa bawat mensaheng naiwan, sa bawat tawag na hindi ko nasagot, at sa bawat pagkakataong alam kong naghihintay lang siya kahit walang kasiguraduhan. Sa isip ko, na-imagine ko na siyang puyat, tahimik lang pero punong-puno ng iniisip, at oo—nangangayat. At hindi na iyon imagination lang ngayon, dahil kitang-kita ko ang kaibahan niya. Noon, bago ako umalis, mas bilugan pa ang pisngi niya, mas may sigla ang aura niya. Ngayon, kahit natutulog siya, bakas pa rin ang pagod na matagal niyang kinimkim.

REIGN RILEY MCDEMORT Admit it or not, our maginations are powerful, I used to imagine for hours alone as an escape from the reality, a leisure to make myself feel better over the feeling of plain sad and boring atmosphere. I always wanted to escape from the monotony of everyday life. Imagining was a thing of excitement and enchantment but then we grow up, we experience pain, betrayal, loss of innocence, abused and rejection. We take on demands of education, work, a family and other complex and complicated relationships or more like some of not so ordinary things which is too far from reality that will make your world upside down.

Tumulo yata ang laway ko. Iniling ko ang ulo ko. Easy self! Tanggalin mo na kasi siya sa isip mo. Hindi patuloy mong paglawayan ay este pagpantasyahan sa imagination mo! Nang balingan ko ulit ang kinaroroonan niya wala na ito doon! See! Ang tindi talaga ng imagination ko. Pati ba naman mga pandesal niya napaka specific sa imahinasyon ko! "Malala na ako! Kailangan ko na talaga siyang kalimutan! Baka maglaway pa ako ay este ma imagine ko na naman siya." nakanguso kong saad.

“Yang tingin mo na parang ilang beses mo na siya tinaga ng itak diyan sa isip mo. Wag mo na tangkain mag sinungaling! Alam ko, isa ka ng kriminal sa isip mo.” “Hindi ko naman siya tinaga, pinagbabaril ko lang siya sa ulo.” Napangisi ako dahil sa imagination ko. Imagination mo ang limit.

Pero kaagad din 'yun nawala. "Pero parang imposible no?" tanong ko kaya naman binatukan niya ako. “Hindi 'yun!” sagot niya sa akin kaya naman nginitian ko siya. “Pero alam mo, kapag may pangarap ka tapos alam mo sa sarili mo na hindi 'yun matutupad, ipikit mo lang ang iyong mata at iguhit mo sa iyong imahinasyon na kunwari nakikiayon ang tadhana sa gusto mo. Pagbigyan mo ang sarili mong maging masaya kahit sa isipan lang,” mahabang paliwanag niya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko.