Novel & Cerita Quotes About Me Myself And I

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Pero mabait naman talaga siya, may kaharutang taglay lang talaga. Pagkakuha ko ng damit ay nagbihis na agad ako. Nang tingnan ko ang aking sarili sa may salamin ay sadyang nagandahan ako sa aking sarili. Matino na ang itsura ko ngayon. T-in-uck ko lang 'yung t-shirt para mas disenteng tingnan. "Ayan, mukha ka ng tao, self. Hindi na halatang napadaan ka lang," sambit ko habang pinagmamasdan ang aking sarili sa may salamin.

Itaga mo yan sa bato self, never again sabi ko sa aking sarili. "Excuse me...mataba ako at kulot pero hindi gaya mo na kulang na lang ibuyangyang ang kaluluwa para mapansin lang. Mahiya ka naman sa sarili mo day, mag salamin ka kaya para makita mo yang hitsura mo na walang ka-taste taste," niratrat ko na siya sa inis. Ikaw ba naman pagsabihan ng mataba at kulot, pinagtawanan pa ako. Hindi ko yun matanggap kaya hindi ako magpapatalo never in my wildest dream na natalo sa mga ganitong bagay lang.

I should— "Myself." Hey, what!? Naputol ang pagiisip ko nang sinabi niya ito. Pinagmasdan ko kung paano siya uminom ng beer at hinintay ang sunod niyang sasabihin. "Call me narcissistic but I want to focus to myself first." But, the article... Did I read it right? Biglang may malamig akong naramdaman sa noo ko at 'yun ang gumising sa akin.

Walang halos naniwala sakin non, liban na lang kay Aye at Glaiza. Ang mga panlalait ng ibang tao noon sakin, I took that to be my inspiration. And I was too eager to prove them na kahit bata pa ako ay kaya ko rin ang kaya nila. Age is not and will never be a measurement to prove people who surround you that you can do things what do older people do. Kung kaya nila kaya mo rin.

“Mabuti. Dapat kang matakot. Nangangahulugan iyon na gumagawa ka ng isang bagay na mahalaga.” Hindi ko mapigilan ang sarili ko. “Medyo matalino ka para sa isang taong gustong pumili ng gusali mula sa purong vibes lang.” “Mahalaga ang vibes,” pagtatanggol niya. Natawa ako at tumingin muli sa mga susi sa aking kamay. Inikot ko sila sa pagitan ng aking mga daliri na para bang ipinaalala sa aking sarili na totoo sila. Mayroon akong sariling opisina.

Mahinahon niyang dagdag. "I'm a useless friend," he whispered and just started eating on his own. "Everyone is an angel that has a monster inside them, that they have to defeat. But sometimes that monster inside you will be the one to help you not to get hurt by others, because of selfishness." Napatingin ako kay Zai na prenteng nakasandal ang ulo sa sofa at nakatitig sa akin habang nagsasalita. "Ang tanong, ang tanong—"

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***