Quotes About Memory With Friends Novels & Stories

Kailangan maturuan ng leksyon ng kaibigan nila. “H'wag kayong lalapit, 'wag kayong makialam. Kailangan ko lang alugin ang utak ng kaibigan niyo dahil nawawala na ata sa sarili.” Seryoso kong turan. Sumunod naman sa utos ko ang dalawa. Ramdam siguro nila ang galit ko. Muli kong kinuwelyuhan si Lucien at pinanlakihan ng mga mata.

“No, thanks, la. I'm fine alone. Isa pa, I'm just wasting my time and energy making friends. We're going to leave this place soon, so why bother?” “Ay, naku! Walang sayang doon, apo. Memories tawag doon. Habang bata ka pa, mag-ipon ka nang maraming ganoon para pagtanda mo at bungi-bungi ka na gaya ko, aba'y hindi ka magsisi kasi kahit saglit lang ay alam mo namang naging tunay kang masaya.”

“Maybe we’re friends before. Who knows?” Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. Ramdam niya ang pagpapaligoy-ligoy nito na para bang hindi ito interesadong sagutin ang kanyang mga katanungan. Mas lalo tuloy siyang naguguluhan. “I see,” she replied and sighed. “If you are though, I’m so sorry if I can’t remember you. I am suffering from amnesia and I couldn’t recall anyone from my past. If you are one of them, please let me know.”

muli nitong tanong sa kanya pero wala pa rin siyang naging tugon para rito. "By any chance, do you remember-------" Napatigil sa pagsasalita si Gilbert nang bigla niyang kinabig ang upuan paharap dito. "I never thought that my bestfriend would be able betrayed me one day." Napaawang ang mga labi ni Gilbert sa mga narinig nito. "Wait! Do you remember everything now?" Tumayo siya saka niya nilapitan ang kanyang kaibigan.

"Of course. So I am sorry if I have to leave you for now. I just need to forget you so that we can stay friends 'till the end. I am sorry too for ignoring you. I was just thinking that maybe if I did that, I could forget you and you would be fine without me." "You are my friend, how can I be fine without you?" asik ko sa kaniya. Hindi ba niya napapansin ang mga nakakamamatay kong tingin sa kaniya kapag hindi niya ako pinapansin? "Hahayaan kitang umalis ngayon pero siguraduhin mong babalik ka. Kahit matagal, basta bumalik ka," pakiusap ko sa kaniya. "Hindi ako matatagal. Para namang sinasabi mo na mahirap kang kalimutan," saad nito habang nakangisi sa akin.

"If only I had known, I wouldn't have reacted like that, I'm really sorry." "It's okay... I put that photo... I mean that doodle upang hindi ko siya makakalimutan, and that photo served its purpose and 'til now that friend of mine is still clear in my mind, I have a hard time letting go of our memories, because he was the only one I considered my family back then," isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Hindi ko alam pero natagpuan ko nalang ang sariling sinabi sa lalaki ang tungkol sa kaibigan ko.

"I'm sorry Love, please stop crying. Akala ko kasi mahalaga sa iyo na matandaan ang nakaraan natin, kaya naisip ko iyon. Kahit ako 'man hindi ko rin kakayanin na malayo sa iyo ng matagal, it kills me inside just thinking of that. hush now my love, hindi na ko lalayo sayo, I'll stay here by your side until my last breath," "Hindi mahalaga sa akin ang past memories natin Damian, we can still build more memories as long as we are together right? ang hindi matandaan ng isip ko tungkol sa iyo, ay ramdam naman ng puso ko at iyon ang mahalaga sa akin, wala ng iba." Niyakap niya ng mahigpit ang asawa, she was right what the mind forgets the heart remembered and that is all that matters now. After al

“Don't force yourself to think about the things you can't remember, you will hurt even more" “Sa totoo niyan Farrah, nanaginip ako nung mga nakaraan na mayroon daw akong bestfriend. Hindi ko maalala ang mukha at pangalan niya pero bata palang kami ay magkasama na kami. Tapos merun pa, parang nasa bahay ampunan kami kasi may nakita akong mga madre. Para siyang totoo pero panaginip lang iyon. ”Ilang beses mo napanaginipan ang mga iyon?"

Sa nakalipas na taon, marami akong natutuklasan sa mga past ng mga kaibigan ko. Mahirap pag nakakalimutan ang dapat tandaan, pero mas mahirap pag lagi mong natatandaan ang dapat kalimutan. "Walang karapatan ang ibang taong humusga sa pagkakamali mo, tandaan mo, kwento lang ang alam nila at hindi ang nararamdaman mo," sabi ng asawa ko sa mga kaibigan ko nakarinig kami ng tumutugtog napapikit kaming lahat sa ganda ng naririnig namin katabi ko sila.

“I don’t… I don’t remember that.” A cold dread snaked through me. That hiking trip was etched in my memory. Thea’s infectious laughter as she emerged, mud-splattered and triumphant, her hair a tangled mess. It was a memory we all shared, a cherished moment of friendship. And she… she didn’t remember it. “How about that time we snuck into the abandoned cinema?” I tried, my voice trembling slightly. “You were the one who found that old projector, remember?” Again, the same blank stare. “No… W-Wala rin akong maalala tungkol do'n. Sorry.”