Quotes About Memory With Friends Novels & Stories

"I dont want to forget our memories, I want to remember them without any pain." Uminom lang ako ng uminom ng beer. "Nasaan ang mga kaibigan ko? Ngayon sila naman ang kailangan ko..." Pumikit ako at natawa sa sarili ko dahil nand'yan ako kapag nasasaktan ang mga kaibigan ko pero sila wala sa tabi ko.

saad ni Felicidad sa wikang nagseselos ngunit hindi nagpapahalata. "Felicidad ako'y wag mong pagtakhan, noong nasa Paris ako ay ikaw lang lagi ang naiisip ko. Marami man akong alam na paraan para saktan ang damdamin mo ngunit kapag naiisip kong gawin ito sayo ako'y lubos ding nasasaktan dahil naiisip ko na baka isang araw ang Felicidad na minahal ko ay may minamahal ng iba at ang masakit pa doon ay hindi ako ang nagpapasaya at minamahal mo." mahabang sagot ni Francisco.

“Oo siya nga.” “Paano ko makakalimutan iyon?” “Nay naman.” “Valedictorian ninyo iyon diba?” “Opo.” “Tapos nabuntis ng salutatorian ninyo.” Lalo akong natawa. “Grabe, detalyado pa rin.” “Aba, siyempre. Pagdating sa mga pasabog na balita, photographic memory ako.” “Nagka-love story lang naman ang tao.”

Nang buksan nito ang mga mata, nakikita niya ang intensidad sa mga iyon. “We won’t end like Apollo and Clytie, because we have our own story to tell, Mere.” Ikinulong nito sa mga pala nito ang magkabila niyang pisngi. “Hindi tayo maghihiwalay. Hinding-hindi. I could care less kung nawala man ang memorya ko o kung anuman ang nangyari natin sa nakaraan. Ang mahalaga ay nasa tabi kita. You and I, we will make new memories together, memories that we will treasure until we get old.”

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Alam ko namang gustong-gusto talaga ako ni Lolo na idikit sa nag-iisang apo ng malapit niyang kaibigan. "I was bribe," ismid ko. "Since I already agreed sa kasal, you should live long." Nangibabaw ang halakhak ng matanda sa pasilyo. "I'll live long. Hihintayin ko pa ang magiging apo ko sa tuhod." I wanted to slap my forehead with what I said but I'll probably look crazy if I do kaya pinagsusuntok ko nalang sa sarili sa loob-loob ko.

"Yeah. May mga ganyan sa pelikula, eh. Yung isang tao lang 'yung nakalimutan mo kasi siya yung huli mong naisip bago ka makalimot." "Gaga! Dapat nga maaalala niya kasi naretrieve nga yung memories niya, di ba?" "Ah, ewan! Ang hirap naman niyan! Pwede pala 'yun? Yung buburahin 'yung alaala mo tapos ibabalik ulit? Parang... nakakabaliw!" Tumawa ako sa pagpapalitan ng ideya ng mga kaibigan ko.

"I think we're meant to each other." Lumakas lalo ang tawa ni Jade. "Sinabi ko na rin 'yon?" "May amnesia ka ba talaga? Why do you still remember those lines?" "Mahalaga siguro sa akin ang taong sinabihan ko niyon." Biglang natahimik si Jade. "I just wished that the rain won't wash away those memories I have spent with you."

Instead, she whispered, “I feel like everything is falling apart.” Marge signaled the waiter, ordering another round. “Then tonight, we don’t talk about falling apart. Tonight, we laugh and forget about the problems if you don't want to tell me." Ainara’s chest tightened. Forgetting sounded like salvation. Forgetting sounded like freedom. Marge raised her glass. "To friendship." "To friendship." Ainara clinked her glass to Marge's.

Baka nga it only takes time for me to remember anything. Kath held my hand. "Don't worry, your memories will come back. We'll help you, alright?" Marahan akong ngumiti. "I know and thank you for being there for me." "Sus! Wala 'yon! What are friends for?" usal ni Althea. "anyway, I'm gonna tell you something." "Ano na naman 'yon, Althea?" magtaas ng kilay si April. "sawa na kami sa drama ng pamilya mo!"