Quotes On Awareness Of Self Novels & Stories

"Bwisit ka." Bago ito pumasok sa loob ay bahagya siyang nilingon nito na ang tanging nakikita niya ay ang side profile nito. "Sometimes, not knowing things will keep you safe. It's better knowing nothing that knowing something that could get you killed one day." matalinhagang sabi nito bago tuluyang pumasok sa loob. Coreen was left confused. Was that a figure of speech or a warning?

"Oh, stop that just trained me already" At tinalikuran niya ulit ito rinig parin niya ang tawa nito. "Ok, the first thing you need to know is Awareness .,is as simple as it is powerful. It deters criminals, lets you detect threats ahead of time and gives your intuition the information it needs to protect you. "tumango naman siya. " Of course I need to be aware of the surrounding right?"nakamaang niyang tanong. "Yes, if you really wanted to learn you need to know first how to handle the situation.,An alert person is more difficult to attack than a distracted person and therefore less likely to be selected for crime., Ok this is the right position "

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

‘Putcha, ‘di ba uso ang self-awareness? Parang yan yata ang pinakamalaking utang niya sa buhay,' matabang na bulong sa isip ni Iñigo. Mas pinili niyang hindi na lang patulan, dahil kahit anong sabihin niya, alam niyang bingi na ito sa katotohanan. Kaysa makipagtalo pa, mas pinili ni Iñigo na lumayo. Masyado siyang tamad upang makipag-usap pa sa kanya at naglakad na lamang palayo.

Tumawa lang ito sabay sunud-sunod na napailing habang pinagmamasdan ako. "I'm glad you know how to defend yourself, sa ginagawa mo kakailanganin mo talaga 'yan," saad niya sabay subo rin ng steak. "Sa pananalita mo, parang aware na aware ka talaga sa mga nangyayari sa paligid mo," puna ko. "Kailangan naman talaga nating maging aware sa lahat ng bagay, para sa sarili natin hindi para sa ibang tao," seryosong saad niya.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

“Lumalaban ka para manatiling totoo sa sarili mo.” Sandaling natahimik si Elena. May bigat ang mga salitang iyon—hindi dahil bago, kundi dahil may katotohanan. “Minsan,” sabi niya, “nakakatakot din isipin kung hanggang saan aabot ito.” Lumapit si Nathan at umupo sa tabi niya. “Takot is not weakness,” wika niya. “It’s awareness.”

I'm too blinded by my love for Trevor that I'm hurting my family. "Alam mo ba? Some people count sheep in their sleep while I'm stuck in my bed and all I did was self-loathing." My voice muffled in my breath. And Nikos was just sitting there on the driver's seat giving me his handkerchief. "You know Tori, self-love seems like the perfect thing to say to you but I don't think that's the case. Self-awareness is what you need. You need to go once in a while and admit your faults. And there's nothing wrong in owning up to your actions, Tori." Umiling ako sa sinabi ni Nikos.

Mabilis ko ring iwinaksi agad sa isipan ko ang mga iyon dahil ako lang yung mahihirapan ng sobra sa huli. Maingat kong tinatampal ang sariling mukha. “Focus Faustina," bahagya kong tinapik ang mga pisnge ko. "You need to live now on your own.” Pagpapa-alala ko sa sarili. Iisipin ko nalang na sila yung mga tipong tao na dadating sa buhay para magbibigay ng ala-ala ngunit dadaan lang sa buhay.

Isa pang dahilan, kahit alam ko na sa sarili kong may nalalaman na akong kaunti, pinigilan ko ang sarili kong— humanap pa ng maraming information o kahit ang maraming— proof kung totoo nga ba lahat nang nasa isip ko— nagpigil ako, pinigilan ko— Hindi, dahil ayaw ko, kundi takot akong malaman ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa buhay ko. "Natakot kang malaman ang lahat, kaya naman po pinigilan mo ang sarili mo. Kung gusto mo malaman ang lahat, may natitira ka pang oras bago tuluyang sumikat ang umaga, kaya mo bang malaman ang lahat. Handa ka na ba?" tanong sa akin ni Quinoa, hindi na ako nagdalawang isip, at agad tumango sa kanya. Wala na akong dapat na katakutan pa.