Quotes On Awareness Of Self นิยาย & เรื่องราว

I don't believe that there's no escape at the middle of the sea, unless the chances of surviving is too little of the possibility. 'I still have Dark.' 'Yes. I still have him.' 'And I trust him.' Patuloy ko lamang na iniisip at pinapaalala sa aking sarili na matatapos din ang lahat ng ito. That's actually the purpose of those words. Para bang, kusang paalala sa aking sarili, that everything will be fine in the end. But in the end, it's actually an unconscious warning to myself. Because it felt like, if I didn't think of this positivity, I may literally lose myself.

I am very aware of the cruelty of the world, and yes, I became a victim of the people… long ago. I could accept anything— insults, names, and even abuse. Because I was already called a lot. I was already named a lot. People… already have a picture of me in their minds — vile, sinful, and wicked. I am aware. Because I never wanted to be naive. It's best to be aware, than actually living in the thoughts of people and trying to change it. It's exhausting to run after what's not there for. Psalm: How are you? Have you eaten your dinner? I hope you did, already. I'm sorry I can't eat with you tonight. I'll be in your condo by ten. Please stay awake.

"Oh, stop that just trained me already" At tinalikuran niya ulit ito rinig parin niya ang tawa nito. "Ok, the first thing you need to know is Awareness .,is as simple as it is powerful. It deters criminals, lets you detect threats ahead of time and gives your intuition the information it needs to protect you. "tumango naman siya. " Of course I need to be aware of the surrounding right?"nakamaang niyang tanong. "Yes, if you really wanted to learn you need to know first how to handle the situation.,An alert person is more difficult to attack than a distracted person and therefore less likely to be selected for crime., Ok this is the right position "

Tumawa lang ito sabay sunud-sunod na napailing habang pinagmamasdan ako. "I'm glad you know how to defend yourself, sa ginagawa mo kakailanganin mo talaga 'yan," saad niya sabay subo rin ng steak. "Sa pananalita mo, parang aware na aware ka talaga sa mga nangyayari sa paligid mo," puna ko. "Kailangan naman talaga nating maging aware sa lahat ng bagay, para sa sarili natin hindi para sa ibang tao," seryosong saad niya.

Sa huli, mapait siyang ngumiti, hinubad ang jacket, niyakap ito, at naglakad pauwi. Ang pinaka-kalakasang meron siya ay self-awareness. At ang pinaka-kahinaan niya, ay self-awareness din. Dahil kapag alam mong hindi mo kayang sabayan ang isang tao, hindi ka magiging matapang para magmahal. Kaya ang tanging magagawa niya ay manatili sa madilim na sulok, maghilom mag-isa, at maghintay na gumaling ang mga sugat na tinamo.

“Lumalaban ka para manatiling totoo sa sarili mo.” Sandaling natahimik si Elena. May bigat ang mga salitang iyon—hindi dahil bago, kundi dahil may katotohanan. “Minsan,” sabi niya, “nakakatakot din isipin kung hanggang saan aabot ito.” Lumapit si Nathan at umupo sa tabi niya. “Takot is not weakness,” wika niya. “It’s awareness.”

Mabilis ko ring iwinaksi agad sa isipan ko ang mga iyon dahil ako lang yung mahihirapan ng sobra sa huli. Maingat kong tinatampal ang sariling mukha. “Focus Faustina," bahagya kong tinapik ang mga pisnge ko. "You need to live now on your own.” Pagpapa-alala ko sa sarili. Iisipin ko nalang na sila yung mga tipong tao na dadating sa buhay para magbibigay ng ala-ala ngunit dadaan lang sa buhay.

Isa pang dahilan, kahit alam ko na sa sarili kong may nalalaman na akong kaunti, pinigilan ko ang sarili kong— humanap pa ng maraming information o kahit ang maraming— proof kung totoo nga ba lahat nang nasa isip ko— nagpigil ako, pinigilan ko— Hindi, dahil ayaw ko, kundi takot akong malaman ang mga bagay-bagay na may kinalaman sa buhay ko. "Natakot kang malaman ang lahat, kaya naman po pinigilan mo ang sarili mo. Kung gusto mo malaman ang lahat, may natitira ka pang oras bago tuluyang sumikat ang umaga, kaya mo bang malaman ang lahat. Handa ka na ba?" tanong sa akin ni Quinoa, hindi na ako nagdalawang isip, at agad tumango sa kanya. Wala na akong dapat na katakutan pa.

Nakatitig sa kanya, ngumiti ito ng nakakahiya. " Nakakagulat na mayroon kang self-awareness. Maganda ang self-reflection mo dyan, ipagpatuloy mo lang. Matutulog na ako ngayon, kaya huwag kang tumawag o mag-video call sa akin. Hindi ka papasa sa probation period kung istorbohin mo ulit ako." Nawalan ng masabi si Lucian. Binuksan niya ang browser at nag-type sa search bar.

Masyadong usisero, ni ayaw gumawa ng sariling mundo. "Batid kong alam mo na ayaw kong pinakikialaman ako. Kuryosidad ay isantabi mo kung ayaw mong uminit ang aking ulo," pahayag ko na naghuhuramentado habang nakaupo sa aking puwesto.