Novel & Cerita Quotes On Awareness Of Self

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Tumango si Master Jeevika at seryosong sinabi, "Miss, ang Sea of Consciousness ay katulad ng universe na nabanggit ko. Kung ituturing mong ikaw ang iyong kamalayan, ito’y para bang isang tao na tumalon sa karagatan. Malawak at walang hanggan ang dagat, ngunit ang kaya lamang niyang makita ay ang paligid na sampu o ilang dosenang talampakan sa paligid niya. Tanging sa pamamagitan ng pagsasanib ng iyong divine sense sa Sea of Consciousness mo lang lubos na mauunawaan ang buong dagat, na wari’y nasa harap mo na parang isang globo." "Kaya huwag mong pasukin ang Sea of Consciousness dala ang pakiramdam na mayroong ‘Ako’. Kailangan mong alisin ang konsepto ng sarili sa iyong divine sense. Sa mismo

Takot na baka talaga ngang iniwan niya na ako. Pero lahat ng pangamba ko ay nawala ng pag lingon ko sa bedside table malapit sa kamang kinahihigaan ko ay nakita ko ang isang sticky note nakadikit ito sa basong may laman na tubig at puno ng yelo at isang tableta ng advil. "Life is like a mirror, it will smile at you if you smile at it." Good Morning! -AlatirisGirl ♥️ Hindi ko alam pero napangiti ako sa simpleng bagay na to kahit na alam ko naman na sa g****e niya lang nakuha Ang quote na to.

Hinaplos ko ang likod ng kanyang mga kamay gamit ang aking mga daliri, ang galaw ay malumanay at puno ng tila wagas na damdamin. “Ang buhay ay puno ng mga aral na madalas ay natututunan lamang natin kapag tayo ay nahaharap sa mga pagsubok,” sagot ko. “Hindi mo masisisi ang iyong sarili nang labis, Alexander. Ang mahalaga ay kung ano ang iyong gagawin ngayon na may alam ka na ng katotohanan.”

They're real, just like the rest of me—whether I choose to conceal it or not. Lihim akong napangiti habang pinagmamasdan ng tahimik ang sarili. It's strange how a simple glance in the mirror can make you notice all these little things about yourself. "Alam mo Mavis maganda ka naman e, hindi ka lang marunong magayos, saka hindi ka pangit, sadyang mapanghusga lang sila." Natawa ako at binalik ang salamin ko sa pagkakasuot nang marinig ang boses ni Kiara. I hadn't noticed that she'd been staring at me for a while. I was too lost in thought, too deep in my own head to realize that she had already standing right next to me.

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Doon kung saan lahat ng desisyon ginagawa. Doon kung saan lahat ng buhay sinusukat. “I want to speak,” sabi ko. Tahimik. Sandaling walang gumalaw. Parang lahat nag-aantay kung babagsak ba ako o babangon.: Sa loob ko, may nanginginig. Hindi takot. Kundi awareness. Kasi alam ko na… habang mas mataas ka umakyat sa mundo nila, mas kaunti ang chance mong bumalik bilang tao.