Novel & Cerita Quotes On Awareness Of Self

Kainis! 'Limot mo na siya self kaya umayos ka! Iyang pagiging marupok mo ang nagtulak sa iyo kaya ka nga napasabak sa buwis buhay na training eh tapos sa isang iglap, magiging marupok ka lang. Haysssst, isusumpa na talaga kita self' of course sa sariling isip ko lang iyun sinabi. Hindi po pwedeng iparinig sa iba dahil baka mapagkamalan akong baliw.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

I mean, genuinely. Nagbubulag-bulagan ako noon, binalewala ko ang lahat na animo'y parang hangin ang mga nakikitang kong posibilidad. Nagbibingi-bingihan ako noon, hindi ko pinakinggan ang lahat ng mga payo nila lalung-lalo na ang pagbabanta ng sarili ko. That's why I realized that one is truly deaf not because she can't hear other people but she can't hear herself. I was blinded and I was deaf, but the good thing is all of it came in temporarily.

“Okay lang.” Pero kahit siya ay hindi niya pinaniwalaan ang sarili niya. At base sa titig ni Kent, parang hindi rin ito naniwala. “Hmm,” maikling tugon nito. Pero hindi agad ito umalis. Hindi agad binawi ang tingin. At doon na naman, yung pakiramdam. Yung init na parang unti-unting gumagapang mula leeg niya pababa. Yung kaba na hindi niya ma-control. Yung awareness na masyado nang malakas para balewalain. Parang may humihila. Parang may dapat silang sabihin, pero hindi dito. Hindi ngayon.

“But I’m willing to find out.” The honesty feels terrifying. Liberating. “Are you willing to stay while I figure that out?” I ask quietly. Her silence stretches. And for a second— I think she’ll say no. “I don’t want a martyr,” she finally says. “I’m not sacrificing myself.” “It feels like you are.” “I’m adjusting.” “Adjustment hurts.” “Yes.” She steps closer. Close enough that her perfume lingers between us. “I don’t need you powerless,” she whispers. “I need you to be self-aware.”

“Hindi ko alam… at ngayon, narito, at hindi ko alam kung paano haharapin.” Tumango siya, tahimik, parang iniwan ang sarili ko sa pasensya. Ngunit alam ko, alam kong may sakit na nagmumula sa katahimikan na iyon. “Hindi mo kailangang malaman lahat ngayon,” dagdag niya, nangingiti ng mahinahon. “Ngunit alam ko, isang araw, makikita mo rin… at sana, maunawaan mo rin.”

"Hindi na tumingin pa ang lalaki sa kanya nang higit pa roon. Wala siyang anomang tindi ng pagkakonsensya, at lalong hindi niya binigyan ng anomang tindi ng babala ang babae na huwag magsalita ng anomang kalokohan sa harap o sa likod man. Ang buong proseso ay tila ba isa siyang outsider, at walang anomang kinalaman sa kanyang sarili. Ang ganoong uri ng tindi ng kalamigan, na tila ba isang tusok ng yelo, ang nagpapahiwatig sa kanya na magkaroon ng tindi ng self-awareness.

Kahit mukhang nahihirapan at napapagod na siya, tuloy pa rin sa pagte-training. Sa huling bahagi ng training, ipinaalala ko sa kanya ang kahalagahan ng pagiging alerto sa paligid at ang pagkontrol sa sarili sa oras ng panganib. “Everett,” sabi ko, “self-defense isn’t just about fighting. It’s about awareness. Kailangan alam mo ang bawat galaw ng mga tao sa paligid mo.” Tumango siya habang nakikinig nang mabuti sa akin. “So I need to stay alert… at all times?”

"You were right, I need to let go of the past so I can move forward from that. Now that you're both happy with each other, I must forgive myself also for what I did to him when he was with me. Iyong sakit at pagmamahal ko sa kanya ay matagal nang wala. Tanging guilty na lang ang natira. I am not aware of that fact tho but since you had pointed it out, it becomes clearer to me. Thanks to your honesty, I conquered that feeling already." Napatango-tango na lang din ako. Minsan ang pagiging prangka natin ay nakakatulong din sa iba para mapagtanto ang mga bagay-bagay na mas makakatulong sa paglinang ng kanilang pagkatao. Mas mabuting punain natin 'yong mga mali na nakikita natin kaysa sa ang haya

Sa bawat pagkikita namin, hindi niya nakakalimutang paalalahanan ako na maging maingat at laging ingatan ang aking sarili. “Ang aking ina ay hindi titigil, Amara,” paalala niya sa akin isang gabi habang nakaupo kami sa isang tagong bahagi ng aming bakuran. Ang kanyang mukha ay seryoso at puno ng pag-aalala. “Alam ko ang kanyang ugali. Kapag siya ay nagtakda ng isang bagay sa kanyang isipan, gagawin niya ang lahat upang ito ay maisakatuparan. Sa tingin ko, hindi lamang siya makukuntento sa pagbabanta at mga salita. Maghahanap siya ng paraan upang mapahina ka, upang mapahamak ka, o upang sirain ang iyong pangalan sa harap ng marami. Kailangan mong maging alerto sa lahat ng oras.”