Quotes On Insecurity Novels & Stories

Mas gusto pa niyang magsulat kaysa kausapin ng harapan ang isang tao. May insecurity siyang nararamdaman at alam niyang ang mga magulang niya ang dahilan kaya ganoon ang nararamdaman niya. Kung hindi siya magagawang mahalin at pahalagahan ng mga ito, paano pa ang ibang tao?

“Wala man lang kayong konsiderasyon sa damdamin ko — baka ma-insecure ako.” Sumagot ang matandang ginang, “Kung nai-insecure ka, ipaayos mo na lang ang peklat sa mukha mo. Ayaw ka raw makita ni Jack habang ganyan ang hitsura mo.” “Nahahawakan mo siya dahil matapang si Jack. Kung medyo mahina lang ang loob niya, siguradong iiyak ’yan sa takot, magkaka-bangungot pa, at sisigaw kapag nakita ka.”

Nang makarating doon ay mabilis siyang humiwalay sa akin para magtrabaho at ako naman ay mabilis na sumipot sa mga meetings ko sa araw na ito. Pero hindi maalis sa isip ko ang mga sinabi ni Zale. Yes I am guarded. I am guarding myself. I am independent. Pero hinahayaan ko na siyang makapasok sa buhay ko. Hinahayaan ko na pero hindi ko pa hahayaan ng tuluyan. I still have insecurities and self pressure. I am so afraid. Takot ako sa hindi ko malamang dahilan. Kinakabahan ako at hindi na niya kailangang malaman iyon.

“Gusto kong malaman dahil hindi ko nahuli na nagpapakita ng pagmamahal mo sa akin. Nakaramdam ako ng insecure.” insecure? Paano kaya nanggagaling ang salitang iyon sa kanyang mga labi? Bigla niyang pinisil ang kamay niya. "Mula sa sandaling tumuntong ako sa sambahayan ng Tremont, hindi na ako nakatakas. Bakit kailangan mong makaramdam ng insecure? Kahit na hindi kita mahal, hindi mo ako iiwan. Pareho tayo. Hindi kami lumaki sa isang masayang pamilya, kaya gusto kong bigyan si Smore ng pinakamagandang pagkabata at buhay. Kung hindi kita mahal, hindi ko isinilang si Smore dahil lang sa huling pagkakataon ko na maging isang ina at sinundan din kita pabalik sa Tremont Estate, buntis."

Hindi siya takot na ipakita sa lahat na katabi at kasama niya ako, but guess what, here I am thinking on how to get away. Nakitaan ko ng takot ang mga mata niya. "Baby, don't mind them... they're just insecure." No, Anzo, they are not. I'm the one who is insecure. Bakit ganon? May kapalit ba lahat ng saya at kilig na naramdaman ko sa mga sandaling nakasama kita? Mapait akong ngumiti. He was about to step again when I stopped him. "S-Stop..." I whispered. I looked at him and realized thag he was clueless. "Let's stop this..."

anito sa kanya, “Please, tanggalin mo na yang kung anumang pagdududa sa sarili mo. Mahal kita. Mahal na mahal at gagawin ko ang lahat para maibigay ko sa inyo ni Gertrude ang lahat.” Tiningnan niya ito, “Oras mo lang naman ang kailangan ko,” sabi niya rito, “Dinalaw kita sa office pero ni hindi mo man lang ako hinarap. I know, para akong bata at nagiging masyadong demanding pero. . .pero hindi ko mapigilang kwestyunin ang sarili ko sometimes. Genis, alam mo naman ang pinagdaanan ng relasyon natin, hindi ba? Kailangan ko ng assurance. . .” muling umagos ang mga luha sa kanyang mga mata, “I don’t know why I am so insecure. Siguro dahil wala akong ginagawa dito sa bahay.”

"Well, for instance, you are the one who lacks confidence. You think you can't win so you don't fight well because it's already planted in your mind that you will lose." Napatigil ako at nag-isip. Tama naman siya, ako lang yata ang sumasali sa isang quiz bee na walang confident. Well, it's not like I wanted not to have it, pero napuno lang talaga ng insecurities at what-ifs ang isip ko.

“You’re sure about what you said?” Hindi ako nag-atubili. “I don’t say things I’m not sure about.” Pinagmasdan niya ako ng ilang segundo, parang binabasa kung nagsasabi ako ng totoo... pero kilala niya ako. Alam niya. “That means…” mahina niyang sambit, “she’s not just insecure. She’s desperate.” My lips curved slightly. “Exactly.” At iyon ang mas delikado. Lumayo ako sa kanya at umupo sa sofa, sumandal habang nakatingin sa kisame.

Napapansin kong pumapayat na ako, at kahit gustuhin kong bumangon, wala akong lakas para gawin iyon. Hindi ko maiwasang tingnan ang sarili ko sa salamin at makita ang taong parang hindi ko na kilala. Lahat ng insecurities ko, sumisigaw sa bawat repleksyon. “Hindi ka na maganda, Kerry. Hindi ka na sapat. Wala ka nang silbi.”