Rafael Palma Novels & Stories

Sa tabi niya, si Rafael ay nakatayo habang nagtitimpla ng kaniyang kape, suot ang simpleng itim na t-shirt at pantalon. Tiningnan ni Rafael ang kaniyang asawa na parang walang kapaguran sa pag-awit habang nag-aagahan. Isang maliit at mapagmahal na ngiti ang sumilip sa labi ng dating Mafia Don. "Good morning, my eternal chaos," mahinang boses na bati ni Rafael habang lumapit at dahan-dahang inikutan ng mga braso ang baywang ng dalaga mula sa likod. "You're unusually cheerful this morning. Did Sofia let you sleep for more than six hours?"

Hindi agad sumagot si Rafael. Lumapit siya sa bintana at pinagmasdan ang tanawin sa labas. Pagkaraan ng ilang sandali ay mahina siyang nagsalita. “Hindi.” Napakunot ang noo ni Luna. “Then why?” Dahan-dahang lumingon si Rafael. Sa pagkakataong iyon, wala na ang malamig niyang mukha. Pagod lamang ang makikita.

Sinara ko ito pagkatapos suriin. Bumalik ako sa kama at ginala pa ang mata sa paligid. Tumango-tango ako. Not bad. “Like it?” Nilingon ko si Rafael na nasa tabi ng pinto at ang likod ay nakasandal sa pader habang naghahalukipkip at pinagmamasdan ako ng mabuti. He's wearing his white long sleeve and black slacks. Halatang galing pang trabaho.

Napadilat siya at tumingin sa lalaking nakatayo malapit sa kanya. Kumunot ang kanyang noo at napatakip sa mata dahil sa pagkasilaw sa araw na nakatapat sa kinatatayuan nito. Bumalik siya sa pagkakaupo at inarok kung kilala niya ba ang lalaking ito. "Ako si Rafael, Paeng nalang." Napatingin siya sa kamay nitong nakalahad. Napatango siya nang maalala kung sino ito. "Ikaw 'yong lalaking napagkamalan kong may-ari ng bolang tumama sa'kin, diba?"

Gulat na gulat naman ang expression niya sa akin. "Tsk, deserve." ang boses na iyon! Rafa? Sabay kaming lumingon sa pinaggagalingan ng boses at nakita ko doon si Rafaelia na nakapameywang ang kaliwang kamay siya habang may dala naman ang kanang kamay niya. Sa posisyon niya ay nagmumukha siyang model. I guess model naman talaga siya. Rafaelia's POV.

“Hindi ganoon kadali.” “Alam ko,” sagot niya. “Kaya nga kami nandito.” Nagkatinginan sina Sylvia at Eli, parang may tahimik na kasunduan. “May kumpanya si Rafael sa ibang bansa,” paliwanag ni Sylvia. “Matagal na iyon. Matatag. Legal. Walang koneksyon sa El Zamora at kaya naming itago mula sa kanila.” “Kung doon ka pupunta,” dagdag ni Eli, “mawawala ka sa radar nila. Mawawala ka sa impluwensya nila.”

Halos pabulong lang niyang tugon sa binata. Nakangiting bumangon si Rafael at nagpalit sila nang posisyon ng ng dalaga. Napangiti siya nang masilayan ang namumula nitong pisngi at hindi makatingin sa kaniyang mga mata.

Dati-rati naman ay kaya niyang makipag-usap ng kaswal rito. "A-ayos lang." tugon niya kahit na ang totoo ay parang sasabog na ang puso niya sa lakas ng tambol niyon. Tumango naman si Rafael pagkatapos niya itong sagutin. Rafael is nearly six feet tall. Halos sayad na ang ulo nito sa bubungan ng sinasakyan nilang trike kung hindi lang ito nakayuko. Halos okupahin rin nito ang buong upuan kaya naman ay para siyang lata na napitpit at nakasiksik sa isang tabi. Kahit na sinisikap ni Pael na umangat para makaupo sya ng maayos ay talagang imposible sa laki ng kaha nito.

As in masyado siyang seryoso. Rafael has a black faded cut hair that fits his oval face, a clear brown eyes na nagpapatapang nang mukha niya, a prominent nose, his lips were thin— laging nakatikom. His face near to perfection. Also a broad shoulders that suits his height. Kaya sa palagay ko ay maganda niyang madadala ang kahit na anong damit. But today he was just wearing a light blue polo that is tucked on his gray slacks.