Rafael Palma Novels & Stories

‎Leandro Iñigo Valeza. ‎Ang lalaking kilala bilang malamig. ‎Walang awa. ‎Walang puso. ‎ ‎Pero ngayon— ‎siya rin ang lalaking kusang nagpakalunod sa sarili niyang kasalanan. ‎Para lang iligtas ang isang babae. ‎“Hindi ito tugma.” ‎Mahinang sabi ni Rafael habang nakatutok sa tablet. ‎Nasa loob kami ng isang pribadong lounge—

Hinintay ng maitre' d na makapwesto kami bago nito kinuha ang order saka umalis. "Kamusta, ate?" Rafael asked. Like Kayden, Rafael too has a cleft chin. Sobrang gwapo rin at matangkad pero iyong mata niya, mana kay Tita Sofia. Hindi kagaya sa mga kuya niya na may pagka-singkit. Mukhang may problema siya sa mata because he was wearing a thick rimmed eyeglasses.

deklara nito sa mataas na boses dahilan para pagtinginan sila ng mga tao. Pinukulan niya ito ng matalim na titig, ngunit, ngumising aso ito at halatang naaliw sa dumidilim niyang ekspresyon. Hindi pa rin nagbabago ang Raffaelo na minsan niyang minahal. Kilala itong malamig, strikto at seryoso sa harap ng iba, pero baliw kapag kasama siya. She missed his old self. Sana hindi ito nag-cheating… pero paano kung hindi talaga ito nag-cheating? Dalawang taon pa lamang silang kasal noong panahong iyon at wala sa bokabularyo nito ang pambabae. Pati social media nito ay zero following lahat.

pakli nya kay Rafael. “¡Oye! Bakit ako nadamay? Sumusunod lang ako sa utos Joaquín!” “Yeah, right! Please don’t act like you’re better than any of us, Rafael. Hindi ka magiging santo, you’re just not that person!” patutsada nya. He’s the only person in the world who knows Rafael’s secret. Rafael gave him a sharp look. Nakita nyang gumalaw ang panga ni Rafael sa sobrang gigil sa binitawan nyang salita. Pero hindi na nito dinugtungan pa ang kanyang sinabi.

I turned to see him standing there, a gentle smile on his face. Rafael was tall and muscular, with broad shoulders and a strong build. His dark hair framed a handsome face with chiseled cheekbones and a strong jawline. Ang labi nitong mapula na may kurbang palaging nakangiti. "I'm going to pay this time," I insisted, noon pa lamang ay hindi na ako nito ipinagbabayad sa pagbili kahit sa laruan ng dalawa. Minsan ay gusto ko na lamang itago ang card niya upang ako na ang magbayad. Hindi yata uso sakanya ang give and take.

“Ano? Masaya ka na? Kaya guwapong-guwapo ka sa sarili dahil alam mong mahal kita eh.” Pinilit niya ang sarili na huwag tingnan si Rafael kahit kating-kati ang mga mata niya na masulyapan ang kaguwapohan nito. Hindi naman niya maikakaila na guwapo talaga si Rafael. Mas guwapo ito sa mga Korean actor na crush ng Mama niya. Kahit pa siguro ilang Korean ang makita niya sa TV, si Rafael pa rin ang pinaka-guwapo. “Pero ang isa rin sa dahilan kung bakit ako uminom,” panimula niya at hindi pa rin tiningnan si Rafael. “Ay ‘yong ex-boyfriend ko.”

Should we move out to another place? "Dalhin mo na 'yong order no'n!" utos ni Rafael sa akin kaya bumalik ako sa sarili. "He knows me, Rafa," bulong ko sa kanya. "Kamukha mo lang 'yon! Hindi ka niya kilala!" reklamo nito at tumango sa pwesto ni Blaze. "Bilisan mo," utos niya ulit. Huminga ako ng malalim. Even though I am now living as Ria Montero, I should still be careful with the Smiths. Hindi dapat nila malamang ako si Dahlia Silvestre!

“Got it.” Lumapit si Richel sa monitor kasunod sa likod nya si Rafa. Sa screen, naka-freeze ang imahe ng lalaking pinaniniwalaang si C. Valejo. Mas malinaw na ngayon ang mukha nito—matangos ang ilong, matalim ang tingin, at may bakas ng sunog sa kanang mata. Isang mukha mula sa nakaraan. “I should have ended you years ago,” sambit ni Rafa.

“Pero bakit mo ako tutulungan? Hindi niyo naman ako kilala.” Ngumiti naman ako sa kanya. “Hindi din ako lumaki sa yaman, mahirap lang din ako pero hindi tulad mo na naging palaboy sa daan dahil nakasama ko pa naman ang mga magulang ko. Kahit na hindi tayo magkatulad ng naging kapalaran ay alam ko din kung paano mamuhay ng walang pera kaya ngayon na nakaangat na ako ay gusto ko din makatulong sa mga kagaya mo. At alam kung deserve mo ito dahil mabuti kang tao.” paliwanag ko sa kanya.

“Palma trying for three… and he makes it! Three points!” Halos lumindol ang lumang gymnasium sa lakas ng naging sigawan nang pumasok ang bolang tinira ng isang matangkad at mestizong player. In his maroon jersey that reads Saint Louis above a familiar logo of a private college in La Union at sa likod naman ang apelyido nitong Palma at ang numero nitong 14. “Tang ina talaga ang galing!” “Pakasalan mo na ‘ko, Rence!”