Ravaged Mga Nobela at Kwento

Tama. Siguro, iyon na lamang ang nagsilbing coping mechanism niya para matanggap ang pagkawala ni Riley. Naghuhugas na ako ng mga pinggan nang bigla na lamang mag-vibrate ang phone mula sa bulsa ng suot kong apron. Nagmamadali kong pinunasan ang mga kamay ko saka kinuha ang phone at sinagot ang tawag mula sa isang unknown number.

Tumango naman ito pero umiwas ng tingin. "Daisy.." "Ate, ang dami mo ng ginawa para sa akin. Alam kong hirap na hirap ka na at--" "Shh.. sinabi nang huwag mo ng alalahanin ang bagay na iyon eh. Alam mo ba kung gaano ako nag-alala noong nalaman kong mahimatay ka at noong nasa operating room ka? Halos mamatay ako. Ngayong alam kong ligtas ka na, walang kalalagyan ang saya ko. Yung sinasabi mong paghihirap? Sisiw lang iyon sa sayang nararamdaman ko ngayon. Kaya huwag ka ng mag-isip ng kung ano-ano. Pwede ba? Iyon nalang ang gawin mo para sa amin ni Yaya Rosing. Hmm?"

I love it all. Pinakawalan niya ang aking kaliwang kamay at hinawakan niya ang aking batok para mas lalong idiin ang aming mga labi. Mas lalong lumalalim at nagiging agresibo ang halikan naming dalawa. Ang aking mga kamay ay humahaaplos na ngayon sa kaniyang matigas at malapad na likuran. “Ahhh...” ungol ko sa sobrang sarap nang naramdaman ko ang matigas na bagay sa gitna ng kaniyang hita na nababalutan pa ng tela.

Madaming nakabalot sa mukha nakaramdam ako ng takot dahil lahat ng bodyguard ko ay nakahiga na at walang malay. Sisigaw na sana ako upang manghingi ng tulong pero huli na ang lahat tinakpan ng isa sa kanila ang ilong ko ng isang panyo at dahan dahan ako nakaramdam ng hilo. At unti unti ako nawalan ng malay. “Xaiver’s POV”

halos mabulabog ang gubat sa kalayuan at nag-echo ang mga salitang napupuno ng kakaibang emosyon “Why is it my fault? It's your duty to guard the damn port!” anang nanggagalit na tinig. “Right! It's mine,” halos matawa sa kabila ng kirot sa tinig. “The group should have long execute the plan and shouldn't have sacrifice more than we can get!” “Your failure of guarding the port brought us the tragedy, Shigy. And now the hostage is gone, how can we suppose to rule this town without sacrificing more?”

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Para siyang lutang na nahihilo at parang umiikot ang paligid niya na gusto Niya ng malamig. "What the fuck, ito ba ang hangover?" Bulong niya habang nasa shower at naka pikit. After niya maligo ay agad niya kinuha ang Cellphone niya at tumawag kay Zin, naka ilang dial na siya pero walang sumasagot kaya nag tataka na tinext niya ito kung kumusta ito.

Hindi ko aakalain na ang malinis na lugar ay mapupuno ng dugo. "Yaaah!!" huling galit na sigaw niya sa huling lalaking sumugod sa kaniya. Hindi ko kinaya ang eksenang 'yon kaya ipinikit ko ang kamay ko. Kieffer, killed almost of Brianna's men. At damang dama ko ang galit sa bawat sigaw niya habang isa isa niyang pinapatay ang mga ito. Narinig ko ang pag bagsak ng esapada.

Sa loob ng anim na taong lumipas, hindi niya kailanman nalimutan ang bawat detalye sa imahe nito bago siya mawalan ng malay. It's been traumatic, ang mga palahaw nito dala ng takot nang gabing iyon ay paminsan-minsan ding dinadalaw si Sapphire sa kaniyang panaginip, pinahihirapan at pinaluluha. She doesn't deserve that, but who is she to complain? Between her and Ruth, she's way blessed to survive the accident with only few scars and bruises...

"Paano ako hihinahon kung sinisigawan ako at nilalait ng isabv hampas lupa na katulong?" Pakiramdam ni Rosita ay sumakit ang taingan niya dahil sa lakas ng boses ni Trexie at dagdag pa ang hindi magandang salita na lumabas sa bibig nito. Matapobre din siya pero hindi ganito kalala.