Reading A Book Drawing Novels & Stories

Hindi ko alam kung matatawa ba ako, o mababahala eh. Sinasabi ko na nga ba. He won't ask for a favor, kung wala siyang nalaman, o may gustong i-confirm. Anak ko 'yan e. When I turned to the next page, gaya nga ng nabasa ko kanina, ganoon pa rin, pero may mga drawings na. Emoticons, hearts, and so on. At dahil doon, nanginig ang kamay ko sa hindi malamang dahilan.

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Sagot ko. Nang may makita akong kakaibang library sa mansyon ay binalikan ko iyon kinabukasan at buti na lang din ay nakita ko pa, sa dinami-dami ng libro ay nahirapan din ako roon. Pagbukas ko naman ay puro lamang iyon drawing ng iba't ibang paru-paro. "Paano mong mahahanap kung ang atensyon mo ay nasa may kalaban? Hindi kita dinala roon para makipaglimbangan."

Makulit siya pero pag seryoso seryoso siya. Habang nag sketch ako ay nakangiti ako. Tuwang tuwa akong idrawing siya. Ang perpekto niyang mukha ay sa tingin ko ay nabigyan ko naman ng hustisya sa drawing ko. At ang mabuhok niyang bagsak na may konting nakaharang sa noo niya. Ang seryosong niyang ekspresyon ay kuhang kuha ko. Lalo na ang mga labi niyang mapupula na nakacurve. Ang kamay niyang mayhawak na ballpen na nakahalumbaba sa lamesa dahil sakanyang pagbabasa. He is now on his genius side. Ngayon ko lang siya nakita mag seryoso sa pag-aaral. Noong mga nakaraan kasi papasok na siya ng nakareview. Kaya pag mag-aaral kami ni Tin Tin at kasama siya sa library ay ibang libro ang binabasa niya.

Basta ko na lamang nilapag ang libro sa lamesa ko at pinag patuloy basahin ang librong tungkol sa mga halamang gamot. While reading I write the important words to my notes. The time passes and I am drawn to the deep reading and not recognizing the time has run so fast and it's already dark outside. I don't know but when I started reading the book, I couldn't take it off and it's like I'm intensely interested in it.

Sasabihan niya agad ang bata na huwag gawing taguan ang cabinet. Binuksan niya ang kahon at napatigil siya after may mga makita siya na gupit na litrato. Isang batang babae tapos isang babae. Galing mga iyon sa book na dinala niya sa bahay na iyon galing sa attic. Sigurado siya dahil nakita niya ang ilang drawing na iyon sa libro. Gusto niya magalit sa bata dahil nga gumupit na naman ito ng mga book pero—

"All you have to do is to trust everything, Velvet." Inalis ko ang tinalukbong kong kumot. I scan the whole room, pero wala akong nakikitang kahit sino. At pamilyar ang boses na 'yon. Si Drew. Alam kong boses niya 'yon. May lumulutang na librong nakabuklat at unti-unti pa itong lumalapit sa 'kin. Dahan-dahan, nagkaroon ng human shape habang ang nakalutang na libro ay nag-fi-flip ng mga pahina. Seconds later, naaninag ko na si Drew na busy sa pagfi-flip ng pahina ng libro. He's invisible!

Kumawag ito at nangigil. Ngumiti s'ya. "Anong gusto mong ipakita kay Mommy?" Tumingala ito sa kanya. "Gusto ba... ni Daddy... ang drawing ko?" Natigilan siya, at huli niyang natanto na may hawak itong sketch book at tinatago sa likod. Binuksan nito para ipakita sa kanya ang drawing nito. Kumirot ang puso niya at siniil ito ng halik sa gilid ng sentido. "Pabayaan mo si Daddy, baby, mag-drawing ka lang ng gusto mo."

I was about leave when Nathalie picked something from the floor. "Sayo ba ito? Ang ganda ng drawing ha." Aniya habang tinitignan ang isang pinilas na pahina ng notebook. Isang sulyap roon at iba na agad ang pakiramdam ko. "Oo akin yan. Buti nakita mo." I immediately took it away from her. A rose was drawn in the middle of the paper. It wasn't just a simple outline, it was beautifully sketched. The rose almost felt like it came to life.

The drawing shows how he punched the face of the bully infront of her and while looking at it, it felt like he had returned to the actual scene many years ago. Nang buklatin niya ang sunod na pahina, it was when he wiped her tears as he introduced himself to her. Para tuloy siyang nagbabasa ng comics habang isa-isang tiningnan ang mga iginuhit ni Psyche. Nakailang lipat na siya ng pahina nang may matagtanto siya sa drawing nito. He's suddenly confused as to why it was always her point of view while staring at him. Why him? Dahil ba siya ang nagbigay ng sketchbook na iyon?