Novel & Cerita Real Sad

sagot ko. "Stop crying, hindi worth it sa walang kwentang taong katulad niya. Sana magising ka na, Rai. At sana ma-realize mong nandito lang ako. Handang damayan ka. Kung alam mo lang kung gaano din ako nasasaktan habang umiiyak ka sa mismong harapan ko pa. F*ck!"

sigaw ko, nagsimulang maluha ang mga mata ko. Humarap sa akin si papa "Hindi ko alam kung anong nangyari sa 'yo sa isang gabing wala ka rito, Aneimisel." si papa "ang mama mo, nasa hospital, at ngayon, nagawa mo pang gumawa ng ganito? Hindi mo ba naiisip ang mama mo?"

Diko tuloy maisip na siya na si 'the one' ko,pero Malabo rin na magkatuluyan kami. " this is my way of telling you,i need you in my life~its so cold without your touch,I've been dreaming way to much~can we just turn this into reality,cause I been thinking 'bout you lately~maybe you can save me ,from this crazy world we live in,and I know we could happen,cause you know that I've been felling you~". We could happen by AJ Rafael.. Hayy,nakaka-relaz talaga...gusto ko nang matulog..

gulat na gulat na sabi ni Teddy “Damn!”mabilis na lumbas si Earl ng opisina nang marinig ang sinabi ni Ronaldo. Hindi niya maintindihan ang sarli ngayon dahil hindi na tulad nung una ang kanyang nararamdaman. Alam niyang masasaktan si Thalia dahil sa sinabi ng mag-ama. Parang pinipiga ang puso niya nang maisip niya ang umiiyak na hitsura ng asawa.

"Let's just catch up again tomorrow, Reina! So we could talk ng maayos kasi I can't think straight pa rin right now!" Mahina akong natawa at tumango na lang dahil hindi ko na kayang magsinungaling sa kanya. Sobrabg genuine pa naman niya para lokohin! "Okay, pahinga ka, Sandy! See you bukas! Love you!" sinserong paalam ko sa kanya at kumaway bago ko tinapos ang tawag at hinarap si Vladimir na malalim na naman kung tumitig.

saad ni Cassidy. "Ang hirap. Hindi ko matanggap. Talaga bang wala na siya? Wala na ba talaga yung babaeng pinakasalan ko? Bakit ganun? Kung kailan masaya na dapat ako saka pa siya nawala. Bakit? Wala na ba talaga akong karapatang sumaya?" Russel look depressed and devastated. Ramdam niya ang matinding kirot sa puso.

Sa dami dami ng tao, bakit ako pa? Ang hirap, nakakainggit iyong mga taong kahit wala ng gawin ay payapang mamumuhay samantalang kami ay kailangan pang kumayod maigi. Oo nga at pinaghirapan din nila iyon pero pinag hirapan din naman namin iyon pero bakit hindi kami nausad? Bakit kung sino pa ang mahirap, siya pang bibigyan ng problema na ang sagot lang ay pera? “Aubrielle, are you okay?” Napakurap kurap ako ng magising ako sa reyalidad at nasa unahan ko na si Tyra at katabi nito ay si Vincent.

saad ko na puno ng lumbay ngunit sinikap kong gawaran siya ng isang ngiti. Masakit oo, pero ito naman talaga ang reyalidad na kailangan kong tanggapin. "Jessa..." muli niyang sambit sa pangalan ko. "I don't need your pity, Damsel. Hindi mo naman kailangan na maawa sa 'kin. Tanggap ko naman lahat eh," mapait kong saad at saka tumayo dahilan para mabitiwan niya 'ko ngunit maagap niyang ginagap muli ang kamay ko nang akmang tatalikuran ko na sana siya.

sigaw nito sakin kaya hindi ko napigilan ang matawa “Really? Naniniwala ka sa love? Tsaka isa pa hindi naman tayo magpapakasal for real, we’re faking it.” saad ko pa. “Ayoko pa rin!” “Tsaka bakit ba kailangan yung ganyan? From fake fiance to fake marraige? Ano bang trip mo?!”

Kung totoo na nakatulog siya sa bathtub at nakalubog ang kaniyang mukha, baka nalunod na lamang siya dahil sa sariling kapabayaan. Mabuti at naabutan pa siya ni Sage at maagang naiahon bago pa siya mawalan ng pulso. Her near death experience feels like a dream. Hindi niya alam at hindi niya maalala. Sage's still mad. Si Uriel ay hindi rin makausap. Mas lalo na si Rafael na pumasok pa rin sa trabaho kahit na masama ang mood ngayong araw para lang hindi sila magkausap dahil galit din ito sa kaniya.