Novel & Cerita Reduce Reuse Recycle Tagalog

Kung paano sirain ng gyera ang Pilipinas lalo na ang maraming inosenteng buhay. “Pakiusap, h'wag kang masyadong mag-alala sakin o saming lahat. Isipin mo ang sarili mo. Ang kaligtasan mo. Gawin mo ang lahat para mabuhay at maging ligtas. Dahil kahit anong mangyari.. nandito lang ako at maghihintay pa rin sayo.” “Babalik ako. Hindi ko alam kung kailan, pero babalik ako. Gaya ng laging nangyayari, babalik ako sayo kapag pumatak na ang ulan sa lupa.”

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

Louvier’s PoV Tulala’t lutang parin ang aking isipan at katawan hanggang ngayon matapos kung mabalitaan na bumalik na nga ang aking kapatid. “Malalim atah ang iniisip ng aking Reyna” Wika ni Niu habang itinataas ang bintana ng palanuing aming sinasakyan. “Wag kang mag alala, ilang sandali na lang at magkikita na rin kayong muli ng iyong kapatid” Muli nito sambit habang hinahawakan ang aking kamay. “Maraming salamat kamahalan, dahil palaging kang nandiyan para sa akin”

Tumango-tango siya habang hinagod-hagod ang likod ng kanyang Lola. "Apo... Nailigpit ko na ang ibang gamit natin dito sa bahay. Para bukas, mabilis nalang ang pagaalsa-balutan natin. Naupahan na rin ng Kuya mo ang Jeep na pangpasahero ng kakilala niya." Kumalas ito sa pagkakayakap sa kanya. "Kilos na apo, daliat tutulongan na rin kitang magligpit ng mga gamit mo."

Aniya na muling napatakip sa kanyang mukha. "Simoune, kung may hihigit pa sana sa salitang "miss na miss na kita" ay 'yon talaga ang gagamitin kong pantukoy sa pangungulila ko para sa'yo."Mas lalo pa itong napaiyak matapos sabihin ang mga katagang 'yon.

) Saad nito sabay turo sa malaking bundok na'to. Everytime na maaalala ko ang sinabing 'yon ng ali kanina, di ko mapigilang mapailing-iling na lamang. Still unable to understand that alien language one bit. But one thing is for sure, Bisaya ang mga katagang 'yon. The dialect that Mindanaoan uses here. Good thing the bastard del Fuero had able to understand them so we were able to get this direction. This goddamn direction. Again, a loud exhausted sigh escaped from my mouth when I thought about it.

He was surprised that he made his way out to the back door without any pursuers. "Bakit mo kasi ako kinuha hindi naman kita kilala! At bakit mo pinatay ang bantay ko!?" Why did you capture me? And why did you kill my guard? The woman still spoke in Tagalog. Keyller finally understood a few words, like, pinatay and kinuha, which mean, killed and capture. But the rest was blurry for him. He ignored the woman and continued walking while still carrying her and not letting his guard down in case of the enemy's sudden attack.

Nakita ko ang pagkibit niya ng balikat bago ko muling itinuon ang atens’yon sa daan. “Hindi mo ba napapansin? Kapag umuulan, mas nagkakaroon ka ng oras na manatili sa bahay at makasama nang matagal ang pamilya mo. Kapag umuulan, mas nagiging komportable tayo . . . mas mahimbing ang tulog. Kapag umuulan, nae-enjoy natin ang mainit na kape. Kapag umuulan . . . mas nakakapag-isip tayo ng mga bagay-bagay.” Bahagya siyang tumawa. “Kapag umuulan, mas nagiging productive ang isip ko sa arts.”

Sa tainga niya ay nakakabit ang maliit na headset. Bahagya niya tinapik ang headset sa kanyang tenga para sagutin ang isang tawag. Mahina ang boses na may halong pagod, sumagot siya sa kabilang linya. “Hey, I'm already in Manila. But old man, do we really have to recognize our relatives?” Mula sa kabilang linya, biglang bumungad ang boses ng isang matandang lalaki. “What do you think? We’re already in Manila, why would you go back if you don’t recognize them?”

Hinubad ko ang nakapatong na cardigan sa katawan at inihagis iyon sa buhanginan bago tuluyang nagtampisaw sa dagat. The water is clean and clear. Halos wala ring alon ng umagang iyon kaya’t mabilis akong nakalangoy sa mas malalim na parte. I was professionally taught how to dive and swim kaya hindi ako takot na sumuong sa kailaliman ng dagat. Pero nang makita ang barrier na nilagay ng beach ay hindi na ako sumubok na lumayo pang tuluyan.