Regretted In Tagalog Novels & Stories

Pero bakit parang ang sakit pakinggan? Will the child inside me grow up as a mistake? [It shouldn't have happened. I took something important from you, it's a big mistake lalo na't you're my student.] Napangiti ako ng mapait. He's regretting what happened to us, I kinda regretted it too nung una pero nung nalaman kong buntis ako I kinda felt bad to regret what happened.

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.

"Yo también te extrañé. Te extrañé mucho." "Sorry po if I was too mean. Sorry po kung may nasabi akong hindi maganda sa inyo. Sorry po kung nasaktan ko kayo. Ate, thank you for finding me. Thank you for bringing back my memories. I missed mamá, I missed papá."

"I came back here to the Philippines para tulungan ka." "What?" Binitiwan ko ang kan'yang leeg at lumayo. Umalis ako sa kama at alertong tumayo habang pinapanood ko si Cayer na hinawakan ang kan'yang leeg. Bahagya akong nag-iwas ng tingin nang makita na bahagya itong namumula dahil sa aking ginawa. "I'm sorry," usal ko. I suddenly regretted what I did. Para lang akong nang-away ng isang mabait na pusa.

I caressed his cheeks and I smiled, “Wala kang kasalanan. This is all my fault and ako ang dapat nga na mag-sorry sa’yo e kasi mas naniwala ako sa babaeng obsessed na obsessed sa’yo and I didn’t wait for you. Sorry kung bigla-bigla akong nagdesisyon. And …. I’m sorry that I doubt your feelings to me, sobra akong nag-overthink kaya nagawa ko ‘yun.” He smiled and spreads his arms wide open, “Come here, I missed you,” Right about that ay niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit. I missed him at napa-iyak ako sa tuwa dahil okay na kami. Hinagod niya naman ang likuran ko, “Shh, ‘wag kana umiyak. Ayaw na ayaw ko na umiiyak ka.”

Hindi ako umatras. Kahit sobrang lapit na niya. Kahit ramdam ko na yung bigat ng presensya niya. “Then maybe you stopped looking for better ones.” Doon siya natahimik. Mas matagal kaysa dati. At doon ko nakita ulit yung crack. Yung parte niya na pilit niyang tinatago. Pagod. Regret. At isang bagay na ayaw niyang aminin kahit sa sarili niya.

Umiling iling ako "Of course I want" "P-pero bakit matagal kang nagpakita sa'min, sa'kin?" I wipe his tears.. dámn! "Jj...noon kasi m-may kasalanan ako sa Mommy mo,sayo...I..I hurt your Mom..and I swear I regret that night,and I still did" "That mistake? That mistake stop you for finding me?" Kinuha ko ang maliit na kamay niya,ikinulong sa palad ko...A small hands but it makes the whole world for me

regrets. Kung pagsisisi sa ginawa sa kanya ngayon o pagsisisi dahil nakilala siya ay hindi niya alam. 'Pinagsisisihan ko ang sandaling nakilala kita!' Mariin siyang napalunok. Ang kudlit ng ala-alang iyon ang nagpalinaw sa kung ano ang emosyong nakikita niya sa mga mata nito. He regretted those days, he met her. Malinaw nito iyon sinabi. And thinking of it always hurt like hell.

Ang masakit na katotohanan ay wala siyang nagawa noon. There was this regret and frustration of not doing what he could do earlier, and now, he was afraid that it might be too late. Takot siyang isipin na dahil sa tagal ng proseso, hindi niya na makikita pa si Olivia. Ayaw niyang tanggapin na baka nga huli na ang lahat. "I'm sorry," he uttered, it was almost a whisper. Only the air heard his regret. Sana'y noon pa. Sana ay nagkaroon siya ng lakas ng loob una pa lamang.

tanong ko rito kaya ngumiti ito ng malawak "Malungkot kasi nawala ka" malungkot na wika nito sa akin kaya nakaramdam ako ng guilty dahil sa ginawa ko noon "Sorry kasi naging makasarili ako at hindi ko man lang naisip ang mararamdaman ninyo kapag nawala ako" paghingi ko ng tawad dito pero agad itong umiling sa akin