Regretted In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Ito na ang pinakahihintay ko. Lumunok muna ito bago ulit nagsalita. "I-i just want to say sorry. Alam kong hindi sapat ang sorry lang dahil sa ginawa ko. I hurt you...and our baby. Sinabihan ko kayo ng masasakit na salita dahil sa sobrang galit na naramdaman ko. Pero pinagsisihan ko na lahat yun. I regret saying those words to you. Sorry. Pero maiintindihan ko kung hindi mo pa ako mapapatawad sa ngayon. I'll work for it. For your forgiveness." Madamdamin na turan nito kaya lumunok ako bago sya bigyan ng ngiti.

I started by apologizing, the words tumbling out in a rush, a torrent of regret and remorse. “Calvin,” I began, my voice soft, my gaze fixed on my hands, “I’m so sorry about… everything. About the way I treated you when you were looking for Niccolo. I was so angry, so blinded by my own pain, that I completely lost my temper. I shouldn’t have snapped at you like that. I shouldn’t have slapped you. I’m truly sorry. And… sorry din kung ngayon lang ako nakapag sorry ng personal sa'yo. Sana, maintindihan mo 'ko.”

"Enjoy now, then what? Regret later?" "Join us. Ang saya rito," yaya nitong muli. "No, thanks. Alam mong hindi ko na hilig ang magpunta sa ganyang lugar," pagtanggi ko. "Yeah right. Ikaw na ang matino at hamak na mas matanda ka nga pala kaysa sa akin," sarkastikong sabi nito.

ulit niya, mas mabigat. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko. At doon ako natigilan. Hindi galit ang nakita ko. Hindi rin pananakot. Kundi… pagod. Gulo. At isang bagay na hindi niya sinasabi pero ramdam ko pa rin—regret. “Hindi ka pwedeng umiwas habang pareho nating alam ang totoo,” mahinang sabi niya.

Napako ang kanyang labi sa templo ni Bria, napapikit at unti unting tumulo ang tubig mula sa kanyang mga mata. "Mahal na mahal kita at mag aantay ako hanggang maging okay ka na at mapatawad ako.. Hinding hindi kita iiwan kahit ano pang unos na dumating sating dalawa. Hindi na kita muling sasaktan gaya nuon. That's my biggest regret na dadalhin ko habang buhay.."

Naibaba na rin niya sa lamesa ang iniinom na tasa ng kape. "I'm sorry for breaking your heart. That was my biggest mistake in my life. I'd lost you and Akio and now, I'm dealing with my life alone. K-kung hindi lang sana ako naging tanga, malamang ay buo at masaya tayong pamilya ngayon," He expressed his regrets.

Mabilis kong pinunasan ang mga luha na muling nagsipatakan sa mga mata ko. Hanggang ngayon ramdam na ramdam ko pa rin ang takot na naramdaman ko noon. Ang pakiramdam na tila pinagkaisahan ako at wala akong ibang nagawa kundi umiyak ng umiyak. "S-Sorry... Naging makasarili ako dati. God knows how regretful I am before, even right now... Sising-sisi ako sa sarili ko, Marien... Labis kong pinagsisihan ang ginawa ko..." paliwanag nito sa akin.

Medyo naka offend iyon sabihan kang funny lang iyong negosyo mo. "H-Hey... I'm sorry... I-I didn't mean it. Mayang I'm—" pinutol ni mayang ang pagsasalit ni Reagan. Kahit medyo malungkot ay pilit pinasaya ni mayang ang kanyang mukha na parang wala lang. "I'm sorry sir, nagkamali lang po ako sa pagsabi, Hindi po Kase ako marunong mag English — wain nakakaintindi po ba kayo? Ahmm I mean, do you u-un—"

After that, the sweet and pleasant Timothy was gone. Who would want to remember that horrible moment? Sobrang laki ng kasalanang nagawa ko, napakasama. I destroyed him. Hindi ako makapaniwalang nagawa pa rin niya akong ipagtanggol, kung ako 'yun hindi ko 'yun magagawa. I'm not sure if I like myself anymore. I can't rationalize this away. Pinatawad nya ako, akala ko sapat na 'yun, sapat para maging ok ako. Pero naaalala ko na lahat, it's not enough. Words are not enough. Ang pagtitiwala ay parang isang magandang papel na kapag nilukot mo ay hindi mo na puwedeng ibalik sa dati, it will be forever like that. Ang puso pag nasugatan, nagkakapeklat din. Hindi na nawawala, habang buhay na ipapaalal

Gusto kong bumalik kasi lumalakas na din ang ulan, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko siya. “Do you regret those nights, Sage?” Parang kumalabog ‘yung mundo ko. Napatigil ako, hindi siya lumingon, pero alam niyang nandito ako. “Regret?” ulit ko. “Yeah,” mahina niyang sabi. “Those nights, in here.” Huminga ako nang malalim. “I regret what it turned us into,” sagot ko nang mabagal. “Pero hindi yung naramdaman ko.”