Regretted In Tagalog Novels & Stories

“ Pwede bang wag ngayon Ang Dami ko na ngang iniisip ayuko ng dagdagan pa Ang iniisip ko ngayon” Tinawanan niya lang Naman ako at uminom na ng alak. Bumuntong hininga na lamang ako dahil sising sisi ako sa mga ginawa ko Kay astra. This is my greatest regret...di na ako aasa pa na mag kikita kaming muli ng Asawa ko.

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

I blushed. Ngumuso ako at pinglaruan ang mga daliei sa kamay. “I… I am really sorry. Sana mapatawad mo ko. Wala na akong mahanap na valid reason kung bakit ko ginawa ‘yon. Mali pa rin na lokohin ka. Siguro kung may hindi ako… uh… pagsisihan sa ginawa ko. Uh… maybe ‘yong nag-undergo ka na ng operation. Seeing you now doing what the normal person do makes me… happy… and… uh, makes me think na somehow nakatulong ako na bumalik ka sa dati… pero! I regret that I fooled you. Kasalanan ko rin ‘yon pero ‘di ba… alam mo rin naman na hindi ako… siya? So, you are pretending too. That means, you fooled me, right?”

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

“…I regret everything.” Tumawa siya nang mahina. “Too late.” Napabuntong hininga na lamang ako sa sagot nito.

"Alam kong late na pero sorry for everything Cathy. I know that sorry can't change the past but I want to tell you that I regret everything. I regret lettin—" "Forget that already. " Muli kong putol sa sasabihin niya dahil ayaw kong mapakinggan pa ang mga sunod niyang sasabihin katulad kanina. Ayokong mawindang at ayokong magulat na naman. Tinikom niya ang bibig at kaagad na tumango.

Mabuti na 'yon, baka kung ano pa ang gawin ng kambal ko ay madamay pa ang mga bata. "You're going to regret this. Pagsisisihan mong nagdesisyon ka pang bumalik." Malinaw na pagbabanta iyon, ngunit hindi ako natatakot. Mas nakakatakot ang malayo sa mga taong mahal ko at madikit sa kanya na alam kong walang magandang gagawin. "My only regret is when I decided to leave a year ago. Dapat pala ay hindi dahil mas lalong lumakas ang loob mo na angkinin ang bagay na hindi naman sayo."

I said. Kitang-kita ko ang panghihina sa mga mata niya. Kita ko ang sakit at pagsisi dito pero wala akong maramdamang awa sa kanya. Kung totoong mahalaga ako sa kanya, bakit niya hinayaang mangyari sa akin to? Kung totoong mahalaga ako sa kanya bakit niya ako iniwan? "I'm sorry, baby... I regret everything I did to you. I'm wrong... I'm very wrong." he looks so fragile. Bakas ang takot sa mga mata niya habang nakatitig sa akin.

"Sorry po." Narinig ko ang tawa niyang umalingawngaw sa loob ng kwarto. Nagulat ako nang tapikin niya ang balikat ko kaya napatingala ulit ako sa kanya. "Ano ba 'yan, dapat ang sinasabi mo "I'll try harder next time" and likes hindi 'sorry'. Para kang sumusuko na agad. Ayaw kong makarinig ng sorry, okay?" Tumitig ako sa mga mata niya. I smiled when I realized that he's not that bad after all but I will still my guards up.

Ang malalim nitong boses ang nagpatinag sa aking malalim na pag-iisip. Umangat ang tingin ko sa kanya when our eyes meet memories flashback to me. He look at me like how he looked at me back then when the times he's Inlove with me. I can't hide my tears falling down. I smile at him weakly. "How are you?" Umupo siya sa upuang nasa aking harapan. "Regret! Nagsisi ako sa lahat Ri. At kung pwede lang ibalik ang panahon-,"