Regretted In Tagalog Novels & Stories

Parehas na kaming sumisinghot, walang pake kung pagtinginan kami ng mga tao sa paligid. "God knows how much I regretted everything. How much I regretted being a weak and useless mother. I couldn't do much to look for you and your sisters. I'm sorry. I'm so sorry, anak. I'm so sorry for all of the things you've been through." Umiling-iling ako bago siya niyakap at humikbi.

His eyes filled with regret, "Oo, Cali, I'm sorry for making you feel na lumalayo ako, na binibigyan kitang dahilan para lumayo ka sa akin, kasi kung hindi... Kung hindi ka lalayo sa akin, ang daddy mo ang maglalayo sa'yo saakin." "Akala ko, kapag lumayo ka saakin, kahit paano ay mananatili ka sa Cebu. May dahilan parin para makita ka. Kahit man lang sa malayo, matanaw kita. The days I didn't reply back, nasa malayo lang ako... Hindi kita kayang lapitan, I'm sorry. I'm sorry, kasi ang gago ko. Ang kapal ng mukha kong isisi lahat ng sakit sa'yo, pero alam kong may kasalanan din ako sa'yo."

Tanong ko "Kararating ko lang. Tatawagin ko sana kayo para kumain kaso saktong narinig ko yong sinabi mo." "I'm sorry mga anak. I was too selfish that time. Hindi ko kayo inisip, Hindi ko inisip yong apo ko. And I'm regretting everything I did anak. Kaya nga inaayos at itinatama ko. Na realize ko masakit yong ginawa ko. Naisip ko what if gano'n din sitwasyon ko? What if hindi rin ako nabigyan ng chance magpakatatay kay Pat? Sobrang sakit," Sabi ni daddy na nag ccrack ang boses

“Did you really think I would give you the happy ending like you always dreamed of? Didn’t you know that happy endings doesn’t exist? I was actually waiting for you to move back. Akala niyo tahimik na ako? No, little girl. I will never be silence. Hangga’t buhay ako, gagawain ko ang lahat para lamang masira kita. I will ruin you.” Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Nakakaramdam siya ng parehong takot at pangungulila rito. She didn’t know how everything turned out this way. But… she’s not happy at all. Gusto niyang bumalik sa rati. Yung tawanan nilang mag-ina, lahat. Gusto niyang ibalik. But then… “Regretting everything now, huh?” anito at mahinang natawa. “It’s already too late for your re

pagpapalusot ko dito, pero nakatitig lang ito sa akin. "Hay naku Noah, kung ano man iniisip mo hindi, ang tanging connection ko sa kanya ay boss ko siya at empleyado niya ako yun lang" sabi ko dito, pero parang may sumasaksak sa puso ko. Napailing ito at sinarado ang laptop, at tumitig sa akin, "Alam mo ate my biggest regret, is not fighting against my family, natakot ako kasi baka pag pinagpilitan ko yung pagmamahal ko kay Francine masaktan ko siya, pero mali ako, dapat lumaban ako, kahit itakwil nila pa nila ako, biggest regret ay hindi ko nasabi yung mga katagang mahal kita kay Francine, wala na akong pagkakataon dahil wala na siya" mahabang sabi nito, kitang kita ko dito ang, guilt, regr

“Pearls…” “What do you want to talk?” tanong ko habang pinipigilan ang sariling mapikon. Huminga siya nang malalim, kita ko ang tension sa balikat niya. Then finally. “I’m sorry.” Mabilis akong napalingon sa kaniya. “Sorry for what?” tanong kong may halong pagtataka. “You know, nagsisisi na ako. I regret my decision. I'm so sorry. Hindi ko pala kayang magmahal ng iba,” aniya, may lungkot sa boses niya. Para siyang nagmamakaawa, desperado.

"Gusto parin kitang respetohin kahit na nasimulan ko na. Gusto ko paring tuparin ang pangako ko sa papa mo." Nang marinig ko ang sinabi niya ay biglang nanubig ang mata ko. Pagkabanggit niya sa papa ko ay bigla akong nakaramdam ng pangungulila. "Sorry kung hindi ako nakapunta. Sorry kung wala ako sa tabi mo ng mga araw na yun. Sorry love."

Another word would break her down. Umiling siya and she needed to hold a hand over her mouth to stiffle a sob. "I'm sorry," walang anu-ano'y niyakap siya ng binata. "I'm sorry---" She cried in his arms and she could swear, it felt familiar, it was like coming home. Gano'n na gano'n ang pakiramdam ng nasa mga bisig ni Rain... The feeling was so the same... "I'm sorry If my presence had to remind you of him..." He held her tight as if wanting to ease some of her pain.

Niyakap siya ni Rigor, “I’m sorry. . .” “I’m sorry,” aniyang napangisi, “Ilang beses mo ba ‘yang binanggit sa kin ngayong araw na ito, ha? Sorry dahil pangit ako? Or sorry dahil nagi-guilty ka sa mga masasakit na salitang nasabi mo? Or nag-so-sorry ka dahil pnagsisihan mong kinopya moa ng mukha ko sa dati mong asawa?”

Napatigil ako at sinapo ang mukha ko, why do I feel lonely? "Lauren." But then I heard his voice, I heard his voice calling me by my name. "Why did I waste so much time?" Tanong ko. "Bakit g-ganito ako? I only regret things after i've done them. I only regret things after I lose them." Narinig ko ang pagbuntong hininga ni Zai.