Regretted In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Umiwas siya nang tingin sa akin hindi na ako nagtaka na lapitan pa siya. "Naneun geujeo ijeugo sip-eo…" wika naman niya bigla tumitig rin siya pagkatapos niya umiwas ng tingin sa akin. (I just want to forget…) "Tama ka naman ng sinabi sa kanya kanina hindi dapat tayo masaktan dahil sa rebound....kaibiganin mo na lang siya kahit alam nating dalawa na love at sight tayo sa kanya baka mabago mo ang ihip ng hangin," wika ni Jin sa loob ko.

Takot akong makita siya kasi alam kong nandito pa rin 'yong sakit ng nakaraan na pilit kong kinakalinutan. "Look.....I am so so sorry.......I-I regret... letting you go....10 years ago...... I tried to find you. I really tried hard......j-just to find and see you again.... I hope you can forgive me. Lhala, I know w-what I did was wrong-"

sabi ko habang naiyak. I remember how my Mama cry herself alone when I am faking my sleep when I was a kid, I remember how hard for her to tell me where is my Dad when we are being hopeless in Cebu because we lack of money to buy foods. "I-I'm sorry, I was coward to face you for all those years because of what happened. I'm sorry if I left you and your Mom because of another girl. I regret it," bigla nalang siyang lumuhod sa harapan ko habang naiyak tapos hinawakan ang dalawa kong kamay.

mapait na sambit ko habang hindi inaalis ang tingin ko aa malungkot niyang mga mata. "I am sorry that I let all of this anger and frustration out, and vented it onto you. It was a terrible thing to do. Maling mali na nagpakain lang ako sa galit ko dahilan para maglaho ang tiwala ko sa'yo. I was so selfish and ignorant of your feelings. I regret that. I regret for being childish, 'yung isip bata na hindi kamaintinihan. I'm ashamed of my wrongdoing.." napakagat ako sa labi ko nang unti unti kong maalala ang mga senaryo noong pinakawalan niya na ako.

“Pero ako? Pero walang mangyayari kung magpapadala dala sa takot. Sugal ang umibig. Alam natin ‘yon pareho. Pero kung hindi tayo susubok, kung magpapadala tayo sa takot, baka mabuhay tayo sa regret.” “Anna…” halos masamid ako nang sambitin ko ang pangalan niya. Nanginginig ang boses ko. “Ayokong mabuhay sa regret… kaya susugal ako, kasi mahal kita.” “Dalawa tayong susugal...” Mahina, pero buo ang tono niya. “Kasi Jerome… tanggap kita… mahal kita kahit puso mo lang ang gumagana…”

“Matagal na kitang gusto.” “Kung gusto mo ‘ko...” Kinagat niya ang ibabang labi. “Bakit sumuko ka agad? Bakit hindi mo man lang ako ipinaglaban?” A looked of regret crossed his face. “Pinakawalan kita dahil akala ko sa kanya ka sasaya.” Mas lalong gumuhit ang pagsisisi sa mata nito. “I’m sorry,” usal nito. “I was a fool because I let you go and did not try to win you back. That’s the greatest mistake I ever did. The one thing I’ll always regret.” Bumuhos ang luha sa mata niya at hindi na niya ito magawang pigilan pa. “Pero hindi naman ako sumuko. Kahit kailan hindi kita sinukuan. Tahimik lang akong naghihintay ng pagkakataon para makalapit ulit sa ‘yo. Tahimik lang akong gumagawa ng paraan p

"I’m… sorry. Nagkamali ako." Napatigil ako. Ano? “I shouldn’t have done it. Iniwan ko ang asawa ko… Pinaramdam ko sa kanyang wala lang siya.” Mahinang halakhak ang lumabas sa labi niya, pero puno ng panghihinayang. "And I’m… regretting every part of it, Dhalia." Hindi ko alam kung bakit ako naiyak sa narinig ko. May halo itong saya, lungkot, at… pagmamahal?

Ria Hindi ako nakatulog kagabi sa kakaisip sa nangyari sa mall. Hindi ko maitatanggi na nakaramdam ako ng inggit. That should be me, us. Kami dapat ang masayang namamasyal kasama ang anak namin pero huli na ang lahat. Nagkabalikan na sila at may anak na din. Regret? Hindi ko alam. Siguro. Kasi naging duwag ako. Natakot ako sa posibilidad na baka hindi ako matanggap ni Marcus. The woman that she loved has dirtied her hands with blood. Katanggap tanggap ba yon?

Bakas sa boses nya ang lungkot. Pinahiran ko naman kagad ang luha ko. Na miss ko tuloy bigla ang mga magulang ko, miss ko na ang yakap at halik nila pala at mama. "You know what, I r-realize one thing. God already planned it all, I mean, lahat ng mangyayari ngayon at bukas nakaplano na and you can't just change it because you regret it. Kahit bali-balikatarin pa ang mundo hindi na magbabago ang nangyari." Wika ko. Ilang segundo lang ay napatingin ako sa kamay ko ng makitang hawakan nya 'yon.