Respectfulness Quotes 소설 & 이야기

Hinaplos ng ina ang kanyang likod at marahang pinisil ang balikat nito. "Anak, hindi kayamanan ang batayan ng pagkilala. Ang totoo, ikaw ang tunay na tagapagmana ng kabutihang loob ng Tatay mo. Huwag mong hayaang lamunin ka ng galit o lungkot. Mas mahalaga ang respeto mo sa sarili." Tumango si Jai, pinilit ngumiti kahit nangingilid na ang luha. "Opo, Nay. Pipilitin ko pong maging matatag. Para sa inyo. Para kay Tatay."

Mabigat na kasi ito at kahit may abs at muscles pa itong si Roma ay ayokong sanayin ang mga anak kong nagpapakarga sa parteng iyon ng tatay nila. “Bish, you can do and be better than that. Remember that life is not about getting others to like. It's always about getting them to respect you because everyone including you, deserve every inch of it,” he added with conviction, and I couldn't agree more. Lilo shouldn't be treated the way he was last night, kahit pa sabihing ayaw ni Liam sa mga katulad niya. It wouldn't cost them that much to be civil and to show some respect towards the members of the community or simply to everyone they don't like. Respect drew limits to what you can give and re

paliwanag ko sa kaniya. Mas maganda na iyong nananahimik para maging peaceful ang buhay. "Respeto ang kulang sa ibang tao," pagbo-voice out ko sa opinyon ko. "Hindi kasi sila marunong makuntento," opinyon ni Roisin pero hindi ko siya sinang-ayunan sa sinabi niya.

“Please refrain from calling me on a first name basis. Hindi tayo close. You have to address me properly dahil alam mo naman kung sino at ano ako. Kaya naman Dr. Lardizabal is enough.” “Hindi ko akalain na ganyan ka pala. Para kang anghel kapag nakikita sa T.V. o sa harap ng camera pero anng totoo ay masama pala ang ugali.” “Adjustable ang pagkatao ko. Depende sa kaharap. So, if you want me to treat you with respect, dapat ka-respe-respeto ka.” “Are you saying na hindi ako ka-respe-respeto? Baka nakakalimutan mo kung saan ka nanggaling?”

magalang at kalmanting sagot n'ya rito. Hangga't maaari ay ayaw n'yang makapagsalita ng hindi maganda rito. Malaki ang respeto n'ya sa ina ng kan'yang kasintahan at hindi maganda kung babastusin n'ya rin ito katulad ng pambabastos nito sa kan'ya.

“Gentlemen, with all due respect…” “Respect?” putol ni Mr. Lopez, mas lalong nanlaki ang ngiti. “Respect is exactly what we’re showing you right now. Don’t make us feel rejected.” Napakapit siya sa mesa, ramdam ang pagkulo ng sikmura. Kung tatanggi siya, baka masira ang imahe ng kompanya. Kung tatanggapin naman, baka siya mismo ang masira.

Natutunan ko rin ang unspoken rules… hindi basta-basta magtanong ng sobra, wag maging masyadong personal, at palaging magpakita ng respeto. Pero hindi rin mawawala ang awkward moments. Minsan, habang naglilinis ako ng living room, biglang pumasok si Nathaniel at nag-stare sa akin ng matagal. “Lira… you can do it faster if you…” nagsimula siyang magbigay ng instructions, pero pinigilan ko ang sarili ko na hindi mag-react ng halatang galit o takot. Nakasanayan ko na rin, at ramdam ko na kahit paano, may halo ng respeto sa kanyang tono.

Galit nitong bulyaw kaya't nabaling sa kanila ang atensyon ng ilang tao duon "Ang respeto po ay hindi hinihingi, kusa po itong ibinibigay sa mga taong marunong din rumispeto gaano man kataas ang antas ng kanilang pamumuhay." Matapang ngunit magalang parin niyang sagot

Nagsimabasan ang mga ugat sa leeg niya. “Respect begets respect. Nirerespeto ko lang ang mga taong karesperespeto. Natuto ako sa maraming taong pagmamaltrato mo,” giit ko nang hindi inaalis ang tingin sa kan’ya. Pinanatili kong kalmado ang boses. Hindi ako magpapaapekto.

“Sinusubukan po namin. Hindi madali, pero... may respeto.” Ngumiti siya, halos marahang tumawa. “That’s the foundation of anything lasting. Not just love—respect.” Nagtagpo ang mga mata namin ni Sandro sa mga huling salitang iyon. At kahit wala kaming sinabi, alam kong pareho naming narinig ‘yon nang buo. Nilapag ni Mrs. Regala nang mahinahon ang wine glass sa mesa, saka muling tumingin sa amin—hindi diretso, pero may lalim.