Respectfulness Quotes 소설 & 이야기

I’m on fire—in the way that earns respect, not whispers. Pero sa tuwing humihinto ako, nararamdaman ko ang mga titig niya sa akin. Not possessive. Not entitled. Reverent. When the meeting ends, people file out one by one. I gather my tablet, refusing to rush. I won’t be the first to break.

Noon, palaging minamaliit ni Jeston ang trabaho niya at iniisip nitong hindi iyon classy, pero si Sven ay hindi kailanman ganoon ang tingin sa kaniya. Hindi niya napigilang magtanong habang mahina siyang natawa. “Hindi mo ba naiisip na maliit na bagay lang naman ito? Parang hindi naman kailangan ng celebration.” Napatingin sa kaniya si Sven at diretsong sumagot gamit ang mababang boses. “Bakit ganiyan ang iniisip mo? Nakalimutan mo na ba ang sinabi ko noon? Every profession deserves respect.”

Bahagya pa siyang tumango, mahinahong nagpakita ng respeto sa mga kaharap. “Thank you. I appreciate that.” “We’ll release an official statement later so everyone can get the correct information.” Isang huling pakiusap ang binitiwan niya, kalmado pero tagos: “Let’s all practice respect, especially online. Words can break people. Sana tulungan nating maiwasan ’yon.” At dahil sa tono niyang hindi mapilit, hindi bastos, at hindi mapangmata, karamihan sa crowd ay kusa nang umatras, tumabi, at unti-unting nagsimulang maglakad palayo.

Nangangati ang palad ko na sampalin siya pero dahil nasa mataong lugar kami pinilit kong ikalama ang sarili. I looked at his eyes directly, “I know my limitations, that's why I hesitated to talk to you like what I’m doing on a daily basis. That’s called respect,” I emphasized the word ‘respect’ as I leaned to my seat, crossing my arms on my chest without breaking eye contact with him. “And that what’s missing on you, Mr. Frost.”

Tumayo ang babae sa harap ko. “There is nothing I ‘detest’ so much as the ‘contortions’ of these great time-and-lip ‘servers’, these ‘affable’ dispensers of meaningless embraces, these obliging ‘utterers’ of empty words, who view every one in ‘civilities’” “Thank you Ms. Levistre, you may sit down. Mr. Safiro, remain standing.” May tumawa `uli.

sagot ko sa kanya. “‘Yon ba? Sa tingin ko naman ay okay lang para alam niya kung hanggang saan lang dapat siya. Na hindi siya puwedeng umasta na kung sino at magsabi sa ‘yo ng kahit na ano. Mas matanda siya sa ‘yo pero mas kailangan niyang pag-aralan ang salitang respeto. If she really want your respect kailangan niyang paghirapan ito,” sabi niya sa akin kaya naman mas naging okay ako.

He asked, confirming. "Yes, exactly. But if someone respects you too much? They can't do any of that, because they respect you as a person, as their partner." I answered back that made them all nod and agree. "Thank you Lauren." Sagot ni Zai at binigay sa akin ang maliit na paper bag kaya naman nagpasalamat ako.

Kung sabagay, kahit sinuman ay magkakaroon ng interes sa buhay mo, lalo na't gusto nila malaman kung ano ang meron ka sa mga nakaraan. Natuto akong maghintay, hinabaan ang pasensya at makisama nang sa gayun hindi tayo mapasama o makisama sa ibang tao. Sabi pa nila, patient is a vertue, no. For me, patient is a respect.

"Magandang bagay 'yan. Malaki ang naitutulong ng respeto sa relasyon ng dalawang tao." "Gan'on din ba kayo ni Duchesse Celine?" "'Di naman siguro lingid sa kaalaman mo na wala kaming nararamdaman para sa isa't isa," wika niya. "Maraming taong nagkakagusto sa kaniya ngunit ako pang walang interes ang pinili niya. Kaya kung gusto namin na tumagal ang relasyong binuo naming dalawa, kailangan naming irespeto ang isa't isa."

At sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya—hindi lambing, hindi ngiti, kundi isang uri ng respeto. Hindi ko inakalang ganoon pala kahirap ang pagkikibagay. “Mrs. Compton, dapat po mas tuwid ang likod ninyo,” paalala ng etiquette coach habang naglalakad ako sa mahabang hallway. “O-opo,” sagot ko, pilit inaayos ang postura ko kahit nananakit na ang likod ko. “Sa pag-upo po, huwag basta basta. Dahan-dahan, may grace.”