Novel & Cerita Respectfulness Quotes

“Of course. Because you love attention, don’t you? Anything to keep the spotlight on you.” That one stung—but I didn’t show it. “Wow,” I said, forcing a smirk. “If you came here to insult me, at least be creative.” He stepped closer, his voice sharp. “I’m asking you one thing, Celeste. What do you get from him? Why did you say yes so easily?” I held his gaze. “Respect,” I said simply. “Something you seem to have forgotten how to give.” For a moment, he froze. The words landed harder than I thought. But instead of calming down, his expression only darkened.

"Can you refrain that kind of atittude, Amber? Masyado kang palaban kaya hindi kayo magkakasundo ni Tita Aloha. Kahit ganoon ang ugali ni tita ay maaasahan ko siya sa pagma-manage sa bahay so please, give her some respect." Natawa ako ng mapakla sa kanyang sinabi. "Ano ang gusto mo, Mr. Salvatore? Maging submissive ako sa'yo at sa mga kamag-anakan mo? Malabo yatang mangyari iyon. Mabait ako sa taong mabait sa akin at magalang ako sa taong marunong din gumalang sa akin bilang tao. And besides, wala naman sa pinirmahan kong kontrata na kailangan kong maging submissive sa'yo at sa pamilya mo. Ikaw na rin ang nagsabi kanina na prangka akong tao. Kaya gagawin ko kung ano ang gusto kong gawin at s

“Hindi ko kailangan ng responsibility mo. Kailangan ko lang ‘yung kahit konting respeto!” Tumingin ito sa kanya, matalim ang mga mata. “Respect doesn’t mean letting you do what you want. It means making sure you’re protected, even from yourself.” “Ang galing mo talaga magpaliwanag,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pero alam mo kung ano ‘yung totoo? Natatakot ka lang. Hindi para sa akin, hindi para sa kung ano mang mangyari, natatakot kang mawalan ng kontrol.”

Kung hindi rin naman pala patas kung lumaban ang ama niya, he don’t deserve to be respect. “At kanino mo nalaman ang tungkol sa bagay na yan?” “Is that still necessary? Wala ka na dun kung kanino ko nalaman. Isipin mong mabuti kung paano tutal kinuha mo naman ang cell phone ko na personal things ko diba? Paano ko ba nalaman?” nakangisi niyang saad. “Athena! Give me some respect dahil ama mo pa rin ako!”

"Yes?" "Attorney, you are precious. Don't do that again." -E.I-

“Ha! Respetuhin? Sinong hindi makakarespetong kayang bilhin ang kahit ano?” Sa tono ng boses niya, nakaramdam ako ng matinding inis, pero pinilit kong magtimpi. Tumayo ako mula sa sofa at tumingin diretso sa kanya. “Avelina, kung iniisip mo na ang halaga ng tao ay nasa pera, mas kilala mo na ang yaman kaysa ang respeto. Hindi kita minamaliit, pero sa totoo lang, ako ang nagtratrabaho para sa lahat ng ito.”

ani niya. “Pero sana naman naiisip nila `yang ginagawa nila. Magkaroon din sana sila ng respeto sa sarili, dahil kapag nirerespeto mo ang sarili mo rerespituhin ka rin ng ibang tao.”

de Luca. Tiningnan ko naman siya ng masama. "Respect is something that is earned, not by asking. Ano ang karapatan niyo na saktan ang nanay ko sa mismong pamamahay niya?" "You..." tila umakyat lahat ng dugo nito sa ulo dahil namumula na ang mukha nito sa galit. "You disrespect your relative!"

Hindi ako papayag na apak-apakan ng tingin ang mahal kong pamilya. "Alam n'yo ba," malamig kong sabi habang nililingon ko sila, "na hindi magandang ehemplo ang manghusga ng kapwa? Guro kayo. Alam ninyo dapat kung paano magpakita ng respeto—hindi lang sa mayayaman, kundi lalo na sa mga taong may mabubuting puso." Tahimik sila. Lumapit si Ms. Santos, halatang nahihiya. “I’m so sorry… what I said, Mrs. Montereal,” aniya. “Merlyn, pasensiya na sa inasal ko kanina.”

I’m on fire—in the way that earns respect, not whispers. Pero sa tuwing humihinto ako, nararamdaman ko ang mga titig niya sa akin. Not possessive. Not entitled. Reverent. When the meeting ends, people file out one by one. I gather my tablet, refusing to rush. I won’t be the first to break.